கவலைகளை போக்கும் காமாக்ஷி என்னும் கருணை நதி


ஸ்துதி சதகம் 12வது ஸ்லோகம் – கவலைகளை போக்கும் காமாக்ஷி என்னும் கருணை நதி

जाता शीतलशैलतः सुकृतिनां दृश्या परं देहिनां
लोकानां क्षणमात्रसंस्मरणतः सन्तापविच्छेदिनी ।
आश्चर्यं बहु खेलनं वितनुते नैश्चल्यमाबिभ्रती
कम्पायास्तटसीम्नि कापि तटिनी कारुण्यपाथोमयी ॥

Sri Govinda Damodara Swamigal – Upadesham – Bhagavan Nama Mahimai (Govinda Damodara Stotram)
https://www.youtube.com/watch?v=TKkQs_AuzAs

सुखावसाने तु इदमेव सारम्,

दुःखावसाने तु इदमेव गेयम् ।

देहावसाने तु इदमेव जाप्यं,

गोविन्द दामोदर माधवेति ॥

ஸுகாவஸானே து இதமேவ ஸாரம் துக்காவஸானே து இதமேவ கேயம் |

தேஹாவஸானே து இதமேவ ஜாப்யம் கோவிந்த தாமோதர மாதவேதி ||

ஸ்ரீ குருவாயூரப்பனோடு மிக நெருக்கத்தோடு இருந்த ஸ்ரீ பில்வ மங்கள ஆச்சார்யார் என்பவர் ‘கோவிந்த தாமோதர மாதவ ஸ்தோத்திரம்’னு ஒரு ஸ்தோத்திரத்தை அநுக்ரஹித்துள்ளார். 71 ஸ்லோகம் கொண்டது அந்த ஸ்தோத்திரம். ஒவ்வொரு ஸ்லோகத்தினுடைய நாலாவது அடி – ‘கோவிந்த தாமோதர மாதவேதி’.

அந்த கோவிந்த தாமோதர மாதவ என்ற நாமத்தின் மகிமையை இப்ப சொன்ன ஸ்லோகத்தில் தெளிவா சொல்லியிருக்கார்.

‘லோகத்துல அக்கம்பக்கத்துல இருக்கிறவாளைப் பார்த்து அதுபோல தானும் ஆகணும்! அந்த வீடு மாதிரி தன் வீடு இருக்கணும். அவர் எப்படி தன் பொண்ணுக்கு கல்யாணம் பண்ணினாரோ அப்படி தான் பண்ணனும்.’ இப்படி எல்லாம் ஒரு ஆசையினாலே ஜனங்கள் அதுக்கு வேண்டிய காரியங்கள் செய்து, கடைசியில கஷ்டத்தில் தான் போய் முடியறது! அந்த மாதிரி சிரமப்படாதே பா! ஒருத்தன் சுகமாக இருப்பதாக உனக்கு தோன்றினால், சுகத்தினுடைய எல்லை நிலையில் நீ இருக்கக்கூடிய அளவில ஒரு உபாயம் சொல்றேன் உனக்கு. என்ன?

‘ஸுகாவஸானே து இதமேவ ஸாரம்’ –

‘சுகத்தினுடைய எல்லை நிலையில் நீ இருப்பாய்’ எதை சொன்னா? – ‘கோவிந்த தாமோதர மாதவேதி’! ‘கோவிந்த தாமோதர மாதவான்னு சொல்லிண்டு இருந்தேன்னா, நீ அனுபவிக்கிற ஆனந்தம் பிரம்மாதி தேவதைகளுக்கு கூட கிடையாது! அப்பேர்ப்பட்ட ஆனந்தம் நீ அனுபவிப்பாய்!

கடுமையான துக்கம். அதை மறக்கவே முடியல! நினைக்க நினைக்க தேம்பித் தேம்பி அழணும்னு தோன்றது. புலம்பணும்னு தோன்றது. உடம்பும் வீணா போயிண்டிருக்கு. யாராலயும் அதுக்கு மருந்து கொடுக்க முடியலை. அப்பேர்ப்பட்ட துக்கம் ஒருத்தர் அனுபவிக்கிறார்னா, அவர் போய் நாடி, ‘இத மாதிரி புலம்புறதாலேயும் அழறதாலேயும் இந்த துக்க நிவர்த்தி ஏற்படாதப்பா! மஹான் பில்வமங்கள ஆச்சார்யார் சொல்லியிருக்கார் ‘கோவிந்த தாமோதர மாதவேதி’ னு.விடாம தொடர்ந்து சொல்லிண்டு வா. இந்த துக்கம் பறந்து போயிடும். துக்கத்தினுடைய பரம எல்லையில் இருந்துண்டு ஒருத்தர் கஷ்டப்படற போது அவாளுக்கு ‘கோவிந்த தாமோதர மாதவேதி’னு அந்த திருநாமங்களைச் சொன்னா பரம சாந்தி ஏற்படும்!

எந்த ஜீவனும் சரீரம் எடுத்தா அதற்கு ஒரு முடிவு உண்டு.

जातस्य हि ध्रुवो मृत्युर्ध्रुवं जन्म मृतस्य च। ‘ஜாதஸ்ய ஹி த்ருவோ ம்ருத்யு: த்ருவம் ஜன்ம ம்ருதஸ்ய ச’ இதை பெரியவா ஸம்ஸ்கிருத உபன்யாசத்தில சொல்லப்பட்ட விஷயத்தை நேத்துக்கு இங்க எல்லோரும் கேட்டோம்.

அதுல பகவான் மனுஷ ஜென்மா கொடுத்தது மறுபடியும் ஜென்மா இல்லாமல் பண்ணிக் கொள்ள அப்படி என்ன சொல்லியிருக்கார். அப்போ ஜென்மா வராம இருக்கிறதுக்கு எது உபாயம்? ஞானம் உபாயம்! அந்த ஞானத்துக்கான யத்தனங்கள் எல்லாம் பண்ணனும். அதுக்கான  சௌகர்யங்கள் இல்லாதவா,

திருநாமத்தை ஜபிச்சு ஜபிச்சு ஜபிச்சு பழகிண்டா,

अनन्यचेता: सततं यो मां स्मरति नित्यश: |
तस्याहं सुलभ: पार्थ नित्ययुक्तस्य योगिन: ||

அனன்யசேதா: ஸததம் யோ மாம் ஸ்மரதி நித்யஶ: |
தஸ்யாஹம் ஸுலப: பார்த நித்யயுக்தஸ்ய யோகின: ||

வேற எதை பற்றியும் யோசிக்காம, நினைக்காம பரமாத்மாவையே எப்பவும் நினைச்சிண்டிருந்தா, கடைசில நமக்கு க்ருஷ்ண ஸ்மரணம் சுலபமா ஏற்படும்னு சொல்றார் ஸ்வாமி.

ஸ்ரீமத் பாகவதத்திலேயும் ஸ்ரீமத் நாராயணீயத்திலேயும், “மனசை கட்டுப்படுத்துறது ரொம்ப கஷ்டம், அதுக்கு சிறந்த உபாயம் என்ன? இந்த மனசு அடங்க? மனசு எங்க வேணும்னாலும் போகட்டும். வாயில திருநாமத்தை pathological conditionல நம்மை அறியாமல் வரக்கூடிய அளவுல பழகிக்கோ!” என்பதுதான் பாகவத உபதேசம், நாராயணீய உபதேசம்.

அப்படி சொல்லிண்டே இருந்தா, ‘தேஹாவஸானோ இதமேவ ஜாப்யம்’ – சரீரம் கீழே விழும் போதும்,  நம்மை அறியாம pathological conditionல ‘கோவிந்த தாமோதர மாதவேதி’ அப்படி ங்கற திருநாமம் வந்துடும். அந்த திருநாமம் வாக்குல வந்தவுடனே, பகவான் கோலோகத்துக்கு அவனை அழைத்துக்கொண்டு போவார்.

அதனால, ஒருத்தர் சுகத்தினுடைய எல்லை நிலையில் நீ இருக்கணும்னு ஆசைப்பட்டா சொல்ல வேண்டியது ‘கோவிந்த தாமோதர மாதவேதி’! ஒருவர் துக்கத்தினுடைய எல்லை நிலையில் இருக்கிறார் என்றால் அவருக்கு ஆறுதலுக்காக நீ போய்,  துக்கத்தை பத்தி திரும்பத் திரும்ப சொல்லிண்டிருக்கிறதில் லாபம் இல்லை.  ‘கோவிந்த தாமோதர மாதவேதி’!னு சொன்னா, அவருக்கு உடனே துக்கம் கொறஞ்சு, இன்னும் கொஞ்ச நேரம் சொல்லேன்ப்பா என்று சொல்வார். அப்புறம் அவரே சொல்ல ஆரம்பிச்சுடுவார்.

சரீரம் விழற சமயத்தில், பகவான் கீதையில
ஒமித்யேகாக்ஷரம் ப்ரஹம வ்யாஹரன் மாமனுஸ்மரன் |

ய: ப்ரயாதி த்யஜன் தேஹம் ஸ யாதி பரமாம் கதிம் ||

பிரணவத்தை உச்சரிச்சுண்டு, பார்த்தசாரதியை ஹ்ருதயத்துல நினைச்சுண்ட்டு சரீரத்தை விட்டால் மோக்ஷம் கிடைக்கும் சொல்றது. ஆனா நமக்கு எப்போது சரீரம் விழப்போறதுன்னு தெரியுமா? தெரியாது. தெரியாததனால எல்லா காரியமும் பண்ணிண்டிருக்கோம். எந்த சமயத்தில் நமக்கு எப்போ முடிவுனு தெரியாது. அதனால அதுக்கு சரியான உபாயம் என்னன்னா ‘கோவிந்த தாமோதர மாதவேதி’! னு  நாக்கு எப்போதும் சொல்லும்படியா pathological conditionல கூட, தூக்கத்தில் கூட பேசணும் அந்த நாமம் ‘கோவிந்த தாமோதர மாதவேதி’! வாயில அப்படியே வந்துண்டு இருக்கும்படியா ஒரு பழக்கத்தை பண்ணிக் கொண்டு விட்டேனா, அது என்ன பண்ணும், சரீரம் விழும் போது கூட தானா ‘கோவிந்த தாமோதர மாதவேதி’னு சொல்லும். கண்டிப்பா மோக்ஷம் கிடைக்கும் அப்படின்னு இந்த ஸ்லோகத்தில் சொல்கிறார்.

எனக்கு பந்துக்கள் எல்லாம் இருக்கா. எல்லாருக்கும் என் மேல ரொம்ப பிரியம். இது கடைசி நேரம்னு சொன்னா எல்லாரும் பக்கத்துல வந்து உட்கார்ந்து திருநாமம் சொல்வா. இந்த மாதிரி pathological conditionல கூட பகவான் நாமம் வரக்கூடிய அளவுக்கு இதை பழகிக்கணும்கிற அவசியமா? அப்படிங்கற ஒரு கேள்வி வரும். பகல் வேலையா இருந்தா எல்லாரும் வருவா. ராத்திரி 12 மணிக்கு உன்னுடைய சரீரத்துக்கு முடிவு இருக்குன்னா? அப்ப யார் கூட வருவா? அதை ஒரு ஸ்லோகத்தில் சொல்றார்.

ஏ நாவே! நீ கேட்ட போது எத்தனையோ கோதுமை அல்வா, திரட்டுப்பால், எத்தனையோ விஷயம், தயிர் வடை எல்லாம் உனக்கு கொடுத்து இருக்கேன்! சில பேருக்கு தித்திப்பு பிடிக்காது. இந்த மாதிரி காரம் பிடிக்கும் அதனால. நீ சொன்னபடி நடந்து இருக்கேன் ஜென்ம ஜென்மவா ! உன்கிட்ட ஒரு சின்ன obligation. என்ன? எமன் கையில கால தண்டத்தோடு வந்தபோது, அந்த சமயத்தில் பக்கத்துல யாரும் இருக்க மாட்டா. நாக்கு தானே பக்கத்துல இருக்கு. நாக்கைப் பார்த்து “ஏ நாவே! இப்படியே மதுரமா ‘கோவிந்த தாமோதர மாதவேதி’னு சொல்லணும்னு உன்கிட்ட கேட்டுக்கறேன்! உன்னையே கேட்டுக்கறேன்! மத்தவா கிட்ட கேட்டா அந்த சமயத்துல ஆபீஸ்ல இருந்து யாராவது அழைச்சிண்டு போனான்னா, இல்லாம போயிடும். அதனால எப்பவுமே நம்ம தொண்டைல இருந்துண்டிருக்கு இந்த நாக்கு. அதனால நாக்கையே கேட்டுப்போம்னு ஒரு ஸ்லோகத்தில் சொல்றார்.

த்வாமேவ யாசே மம தே³ஹி ஜிஹ்வே ஸமாக³தே த³ண்ட³த⁴ரே க்ருʼதாந்தே ।

வக்தவ்யமேவம் மது⁴ரம் ஸுப⁴க்த்யா கோ³விந்த³ தா³மோத³ர மாத⁴வேதி ॥

இந்த ஸ்லோகத்தில் இந்த மாதிரி அர்த்தம் சொன்ன போது ஒருத்தர் … ஒரு கிழவர் தேம்பித் தேம்பி அழுதார். அவர் ஒருத்தருக்கு மட்டும் பாகவதம் சொல்ல போயிருகேன் அவாத்துக்கு. ஆத்துல மத்தவா எல்லாரும் இருந்தா. என்கிட்ட இருக்கிறவாளுக்கெல்லாம் ஈடுபாடு கிடையாது. எனக்கு மட்டும் பாகவதம் கேட்கணும்னு மஹாபெரியவா கேட்டிருக்கா அவர்கிட்டன்னு கேள்விப்பட்டதுனால, ‘அவர்கிட்ட கேட்கணும்னு ஆசைபடுறேன்! ஒருத்தருக்கு சொல்லுவாரானு கேட்டிருந்தார். ஒருத்தருக்கு சொல்வாருன்னு ஏற்பாடு பண்ணியிருந்தா. கதை சொல்லும் போது கஜேந்திர மோஷத்தில, கஜேந்திரனை சேர்ந்தவாளெல்லாம் அந்தண்டை போயிட்டா! கஜேந்திரன் தன்னைத் தானே காப்பாத்திக்கறதுக்காக, மன்னாடறது என்கிற போது பகலா எல்லாரும் கூட இருப்பா. ராத்திரி காலத்தில் யாரு பக்கத்துல இருப்பான்னு தன்னுடைய நாக்கைப் பார்த்து மஹான் கேட்டுப்பார்ன்னு சொன்ன உடனே தேம்பி தேம்பி அழறார். ஹரே கிருஷ்ணா ஹரே கிருஷ்ணானு கதறரார். மேல என்னால கதை சொல்ல முடியல! என்ன சொல்ல வரேள்னு கேட்கும் போது, “எனக்கு சிறந்த உபாயத்தை சொல்லிட்டேளே!”. என்ன? “சாயங்காலம் ஆபீஸ்ல இருந்து பையன் வரான். வயசானதுனால கவலை பாஞ்சுடறது. ‘சத்ய தர்ம பராக்கிரம:’ பதிலா ‘சத்ய தர்மா த்ரிவிக்ரம:’ னு சொல்றேன் சீக்கிரம் முடிஞ்சு போய்டுறது ஸஹஸ்ரநாமம். என்னடா இது பத்துநிமிஷமாவது ஆகுமே னு பக்கத்துல உட்காரு. ஸஹஸ்ரநாமம் சொல்ற பர்யந்தம். கூட கூட சொல்ல வேண்டாம். பக்கத்திலேயே இருன்னு சொன்னா கேட்க மாட்டேங்கிறான். உள்ளே போய்டறான். அப்படி இருக்கும் போது, என்னோட கடைசி நேரத்துல அதுவும் ராத்திரி 12 மணிக்குனு சொல்றேளே! அவனா இருந்து சொல்ல போறான்! ஒரு அழகான உபாயம் சொல்லிட்டேளே! இந்த க்ஷணத்தில இருந்து ‘கோவிந்த தாமோதர மாதவேதி’னு நான் சொல்றேன். அதனால தான் மஹான்கள் பண்ணியிருக்கிற ஸ்லோகங்கள் எல்லாம் லோகாநுபவத்தினால அதனுடைய பெருமையை உணர முடியறது. அந்த மகான் சொல்லும்போது, ‘ஆஹா இந்த ஸ்லோகத்துக்கு எவ்வளவு மதிப்பு இருக்கு! உன்னையே கேட்டுக்கிறேன் என் நாவே! அந்த தர்மராஜன் வருகிற காலத்தில் மதுரமா, ‘கோவிந்த தாமோதர மாதவேதி’ னா அவர் போய்விடுவார். பகவான் பொறுப்பு எடுத்துண்டு நம்முடைய டேஸ்டுக்கு தகுந்தபடி வைகுண்டத்துக்கோ, கைலாசத்துக்கோ, மணித்வீபத்துக்கோ, கோலோகத்துக்க்கோ, சாந்தாநிக லோகம் னு ராமர் இருக்கிற லோகம் அதுக்கு அழைச்சிண்டு போவார்னு தெரிஞ்சுகிறதுக்காக இந்த கோவிந்த தாமோதர மாதவ ஸ்தோத்திரத்தை மகாத்மா பில்வ மங்கள ஆச்சார்யார் அருளியிருக்கார்.

Sri Govinda Damodara Swamigal – Govinda Damodara Stotram – Parayanam
https://www.youtube.com/watch?v=lYofAvSzzog

॥ श्रीगोविन्ददामोदरस्तोत्र ॥

अग्रे कुरूणामथ पाण्डवानां दुःशासनेनाहृतवस्त्रकेशा ।
कृष्णा तदाक्रोशदनन्यनाथा गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ १॥

श्रीकृष्ण विष्णो मधुकैटभारे भक्तानुकम्पिन् भगवन् मुरारे ।
त्रायस्व मां केशव लोकनाथ गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ २॥

विक्रेतुकामाखिलगोपकन्या मुरारिपादार्पितचित्तवृत्तिः ।
दध्यादिकं मोहवशादवोचद् गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ३॥

उलूखले सम्भृततण्डुलाश्च सङ्घट्टयन्त्यो मुसलैः प्रमुग्धाः ।
गायन्ति गोप्यो जनितानुरागा गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ४॥

काचित्कराम्भोजपुटे निषण्णं क्रीडाशुकं किंशुकरक्ततुण्डम् ।
अध्यापयामास सरोरुहाक्षी गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ५॥

गृहे गृहे गोपवधूसमूहः प्रतिक्षणं पिञ्जरसारिकाणाम् ।
स्खलद्गिरं वाचयितुं प्रवृत्तो गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ६॥

पर्य्यङ्किकाभाजमलं कुमारं प्रस्वापयन्त्योऽखिलगोपकन्याः ।
जगुः प्रबन्धं स्वरतालबन्धं गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ७॥

रामानुजं वीक्षणकेलिलोलं गोपी गृहीत्वा नवनीतगोलम् ।
आबालकं बालकमाजुहाव गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ८॥

विचित्रवर्णाभरणाभिरामेऽभिधेहि वक्त्राम्बुजराजहंसि ।
सदा मदीये रसनेऽग्ररङ्गे गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ९॥

अङ्काधिरूढं शिशुगोपगूढं स्तनं धयन्तं कमलैककान्तम् ।
सम्बोधयामास मुदा यशोदा गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ १०॥

क्रीडन्तमन्तर्व्रजमात्मजं स्वं समं वयस्यैः पशुपालवालैः ।
प्रेम्णा यशोदा प्रजुहाव कृष्णं गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ११॥

यशोदया गाढमुलूखलेन गोकण्ठपाशेन निबध्यमानः ।
रुरोद मन्दं नवनीतभोजी गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ १२॥

निजाङ्गने कङ्कणकेलिलोलं गोपी गृहीत्वा नवनीतगोलम् ।
आमर्दयत्पाणितलेन नेत्रे गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ १३॥

गृहे गृहे गोपवधूकदम्बाः सर्वे मिलित्वा समवाययोगे ।
पुण्यानि नामानि पठन्ति नित्यं गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ १४॥

मन्दारमूले वदनाभिरामं विम्बाधरे पूरितवेणुनादम् ।
गोगोपगोपीजनमध्यसंस्थं गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ १५॥

उत्थाय गोप्योऽपररात्रभागे स्मृत्वा यशोदसुतबालकेलिम् ।
गायन्ति प्रोच्चैर्दधि मन्थयन्त्यो गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ १६॥

जग्धोऽथ दत्तो नवनीतपिण्डो गृहे यशोदा विचिकित्सयन्ती ।
उवाच सत्यं वद हे मुरारे गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ १७॥

अभ्यर्च्य गेहं युवतिः प्रवृद्धप्रेमप्रवाहा दधि निर्ममन्थ ।
गायन्ति गोप्योऽथ सखीसमेता गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ १८॥

क्वचित् प्रभाते दधिपूर्णपात्रे निक्षिप्य मन्थं युवती मुकुन्दम् ।
आलोक्य गानं विविधं करोति गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ १९॥

क्रीडापरं भोजनमज्जनार्थं हितैषिणी स्त्री तनुजं यशोदा ।
आजूहवत् प्रेमपरिप्लुताक्षी गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ २०॥

सुखं शयानं निलये च विष्णुं देवर्षिमुख्या मुनयः प्रपन्नाः ।
तेनाच्युते तन्मयतां व्रजन्ति गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ २१॥

विहाय निद्रामरुणोदये च विधाय कृत्यानि च विप्रमुख्याः ।
वेदावसाने प्रपठन्ति नित्यं गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ २२॥

वृन्दावने गोपगणाश्च गोप्यो विलोक्य गोविन्दवियोगखिन्नम् ।
राधां जगुः साश्रुविलोचनाभ्यां गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ २३॥

प्रभातसञ्चारगता नु गावस्तद्रक्षणार्थं  तनयं यशोदा ।
प्राबोधयत् पाणितलेन मन्दं गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ २४॥

प्रबालशोभा इव दीर्घकेशा वाताम्बुपर्णाशनपूतदेहाः ।
मूले तरूणां मुनयः पठन्ति गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ २५॥

एवं ब्रुवाणा विरहातुरा भृशं व्रजस्त्रियः कृष्णविषक्तमानसाः ।
विसृज्य लज्जां रुरुदुः स्म सुस्वरं गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ २६॥

गोपी कदाचिन्मणिपिञ्जरस्थं शुकं वचो वाचयितुं प्रवृत्ता ।
आनन्दकन्द व्रजचन्द्र कृष्ण गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ २७॥

गोवत्सबालैः शिशुकाकपक्षं बध्नन्तमम्भोजदलायताक्षम् ।
उवाच माता चिबुकं गृहीत्वा गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ २८॥

प्रभातकाले वरवल्लवौघा गोरक्षणार्थं धृतवेत्रदण्डाः ।
आकारयामासुरनन्तमाद्यं गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ २९॥

जलाशये कालियमर्दनाय यदा कदम्बादपतन्मुरारिः ।
गोपाङ्गनाश्चुक्रुशुरेत्य गोपा गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ३०॥

अक्रूरमासाद्य यदा मुकुन्दश्चापोत्सवार्थं मथुरां प्रविष्ठः ।
तदा स पौरैर्जयतीत्यभाषि गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ३१॥

कंसस्य दूतेन् यदैव नीतौ वृन्दावनान्ताद् वसुदेवसूनू ।
रुरोद गोपी भवनस्य मध्ये गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ३२॥

सरोवरे कालियनागबद्धं शिशुं यशोदातनयं निशम्य ।
चक्रुर्लुठन्त्यः पथि गोपबाला गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ३३॥

अक्रूरयाने यदुवंशनाथं सङ्गच्छमानं मथुरां निरीक्ष्य ।
ऊचुर्वियोगत् किलगोपबाला गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ३४॥

चक्रन्द गोपी नलिनीवनान्ते कृष्णेन हीना कुसुमे शयाना ।
प्रफुल्लनीलोत्पललोचनाभ्यां गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ३५॥

मातापितृभ्यां परिवार्यमाणा गेहं प्रविष्टा विललाप गोपी ।
आगत्य मां पालय विश्वनाथ गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ३६॥

वृन्दावनस्थं हरिमाशु बुद्ध्वा गोपी गता कापि वनं निशायाम् ।
तत्राप्यदृष्ट्वातिभयादवोचद् गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ३७॥

सुखं शयाना निलये निजेऽपि नामानि विष्णो प्रवदन्ति मर्त्याः ।
ते निश्चितं तन्मयतां व्रजन्ति गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ३८॥

सा नीरजाक्षीमवलोक्य राधां रुरोद गोविन्दवियोगखिन्नाम् ।
सखी प्रफुल्लोत्पललोचनाभ्यां गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ३९॥

जिह्वे रसज्ञे मधुरप्रिया त्वं सत्यं हितं त्वं परमं वदामि ।
आवर्णयेथा मधुराक्षराणि गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ४०॥

आत्यन्तिकव्याधिहरं जनानां चिकित्सकं वेदविदो वदन्ति ।
संसारतापत्रयनाशबीजं गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ४१॥

ताताज्ञया गच्छति रामचन्द्रे सलक्ष्मणेऽरण्यचये ससीते ।
चक्रन्द रामस्य निजा जनित्री गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ४२॥

एकाकिनी दण्डककाननान्तात् सा नीयमाना दशकन्धरेण ।
सीता तदाक्रन्ददनन्यनाथा गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ४३॥

रामाद्वियुक्ता जनकात्मजा सा विचिन्तयन्ती हृदि रामरूपम् ।
रुरोद सीता रघुनाथ पाहि गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ४४॥

प्रसीद विष्णो रघुवंशनाथ सुरासुराणां सुखदुःखःहेतो ।
रुरोद सीता तु समुद्रमध्ये गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ४५॥

अतर्जले ग्राहगृहीतपादो विसृष्टविक्लिष्टसमस्तबन्धुः ।
तदा गजेन्द्रो नितरां जगाद गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ४६॥

हंसध्वजः शङ्खयुतो ददर्श पुत्रं कटाहे प्रपतन्तमेनम् ।
पुण्यानि नामानि हरेर्जपन्तं गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ४७॥

दुर्वाससो वाक्यमुपेत्य कृष्णा सा चाब्रवीत् काननवासिनीशम् ।
अन्तःप्रविष्टं मनसाजुहाव गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ४८॥

ध्येयः सदा योगिभिरप्रमेयः चिन्ताहरश्चिन्तितपारिजतः ।
कस्तूरिकाकल्पितनीलवर्णो गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ४९॥

संसारकूपे पतितोऽत्यगाधे मोहान्धपूर्णे विषयाभितप्ते ।
करावलम्बं मम देहि विष्णो गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ५०॥

त्वामेव याचे मम देहि जिह्वे समागते दण्डधरे कृतान्ते ।
वक्तव्यमेवं मधुरं सुभक्त्या गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ५१॥

भजस्व मन्त्रं भवबन्धमुत्यै जिह्वे रसज्ञे सुलभं मनोज्ञम् ।
द्वैपायनाद्यैर्मुनिभिः प्रजप्तं गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ५२॥

गोपाल वंशीधर रूपसिन्धो लोकेश नारायण दीनबन्धो ।
उच्चस्वरैस्त्वं वद सर्वदैव गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ५३॥

जिह्वे सदैवं भज सुन्दराणि नामानि कृष्णस्य मनोहराणि ।
समस्तभक्तार्तिविनाशनानि गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ५४॥

गोविन्द गोविन्द हरे मुरारे गोविन्द गोविन्द मुकुन्द कृष्ण ।
गोविन्द गोविन्द रथाङ्गपाणे गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ५५॥

सुवावसाने त्विदमेव सारं दुःखावसाने त्विदमेव गेयम् ।
देहवसाने त्विदमेव जाप्यं गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ५६॥

दुर्वारवाक्यं परिगुह्य कृष्णा मृगीव भीता तु कथं कथञ्चित् ।
सभां प्रविष्टा मनसाजुहाव गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ५७॥

श्रीकृष्ण राधावर गोकुलेश गोपाल गोवर्धन नाथ विष्णो ।
जिह्वे पिबस्वामृतमेतदेव गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ५८॥

श्रीनाथ विश्वेश्वर विश्वमूर्ते श्रीदेवकीनन्दन दैत्यशत्रो ।
जिह्वे पिबस्वामृतमेतदेव गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ५९॥

गोपीपते कंसरिपो मुकुन्द लक्ष्मीपते केशव वासुदेव ।
जिह्वे पिबस्वामृतमेतदेव गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ६०॥

गोपीजनाह्लादकर व्रजेश गोचारणारण्यकृतप्रवेश ।
जिह्वे पिबस्वामृतमेतदेव गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ६१॥

प्राणेश विश्वम्भर कैटभारे वैकुण्ठ नारायण चक्रपाणे ।
जिह्वे पिबस्वामृतमेतदेव गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ६२॥

हरे मुरारे मधुसूदनाद्य श्रीराम सीतावर रावणारे ।
जिह्वे पिबस्वामृतमेतदेव गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ६३॥

श्रीयादवेन्द्राद्रिधराम्बुजाक्ष गोगोपगोपीसुखदानदक्ष ।
जिह्वे पिबस्वामृतमेतदेव गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ६४॥

धराभरोत्तारणगोपवेष विहारलीलाकृतबन्धुशेष ।
जिह्वे पिबस्वामृतमेतदेव गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ६५॥

बकीबकाघासुरधेनुकारे केशीतृणावर्तविघातदक्ष ।
जिह्वे पिबस्वामृतमेतदेव गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ६६॥

श्रीजानकीजीवन रामचन्द्र निशाचरारे भरताग्रजेश ।
जिह्वे पिबस्वामृतमेतदेव गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ६७॥

नारायणानन्त हरे नृसिंह प्रह्लादबाधाहर हे कृपालो ।
जिह्वे पिबस्वामृतमेतदेव गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ६८॥

लीलामनुष्याकृतिरामरूप प्रतापदासीकृतसर्वभूप ।
जिह्वे पिबस्वामृतमेतदेव गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ६९॥

श्रीकृष्ण गोविन्द हरे मुरारे हे नाथ नारायण वासुदेव ।
जिह्वे पिबस्वामृतमेतदेव गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ७०॥

वक्तुं समर्थोऽपि न वक्ति कश्चिदहू जनानां व्यसनाभिमुख्यम् ।
जिह्वे पिबस्वामृतमेतदेव गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ७१॥

इति श्री बिल्वमङ्गलाचार्य विरचितं श्रीगोविन्ददामोदर स्तोत्रं सम्पूर्णम्
Share

Comments (1)

  • Sowmya Subramanian

    மிகவும் அழகான ஸ்லோகம். ஹிமவானின் புத்திரி பார்வதி தேவியாக அம்பாள் பர்வத மலையில் அவதரித்து கருணை என்னும் ஜலத்தால் நிரம்பி கம்பாநதிக் கரையில் இன்னொரு நதியாக அசையாமல் அருள்வதாக வர்ணிக்கிறார். நினைத்த மாத்திரத்தில் சந்தாபத்தை போக்குவதாக ஸ்லாகிக்கிறார். அதற்கு மிகப்பொருத்தமாக ஆசார்யாளை வர்ணிக்கும் ஸ்லோகத்தை மேற்கோள் காட்டியது மிக அருமை. அப்படியே மஹாபெரியவாளுக்கும் மிக அழகாகப் பொருந்துகிறது. 👌🙏🌸

    ஸ்வாமிகள் ப்ரவசனம் செய்யும் அழகையும், பாராயணத்திற்கு நடுவில் ஜனங்களின் தாபத்தை போக்குவதற்கு ஆறுதல் அளிக்கும் விதத்தையும், அதற்கு அவர் பாகவத ஸ்லோகம் மேற்கோள் காட்டியதும் மிக அற்புதம். அவருடைய தயையைப் பற்றி கேட்க கேட்க ஆனந்தமாக இருந்தது.👌🙏🌸

    ஸ்வாமிகளுடைய கோவிந்த தாமோதர மாதவ ஸ்தோத்திரத்தின் சாரத்தை கேட்டேன். அம்ருதமாக இருந்தது. “ஏ நாவே! நீ கேட்ட போது எத்தனையோ கோதுமை அல்வா, திரட்டுப்பால், தயிர் வடை எல்லாம் உனக்கு கொடுத்து இருக்கேன்! இப்படியே மதுரமா ‘கோவிந்த தாமோதர மாதவேதி’னு சொல்லணும்னு உன்கிட்ட கேட்டுக்கறேன்!”னு சொல்றதெல்லாம் கேட்டுண்டே இருக்கலாம்.🙏🙏🙏🙏

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.