விபீஷண சரணாகதி

விபீஷண சரணாகதியின் சிறப்பு

ஜய ஜய ஜகதம்ப சிவே, ஜய ஜய காமாக்ஷி. விபீஷண சரணாகதி என்பது வால்மீகி ராமாயணத்தில் யுத்த காண்டத்தில் 17, 18, 19 ஸர்கங்களில், சரணாகதி தர்மத்தை எடுத்துரைக்கும் ஒரு அழகான பகுதியாகும். இதை பாராயணம் செய்தால் ஆபத்துகள் விலகும், பயம் நீங்கும் என்று கோவிந்த தாமோதர ஸ்வாமிகள் சொல்வார்.

ஒருமுறை ஶ்ரீ ஜானகிராமன் மாமா க்ருஹத்தில் ராம பட்டாபிஷேக படம் கீழே விழுந்து பிரேம் உடைந்த போது, அவர்களுக்கு சிறிது மனக்கலக்கம் உண்டானது. அவருடைய பிள்ளை ராமநாராயணன் அதை ஶ்ரீ சிவன் சாரிடம் முறையிட்டார். சிவன் சார் ‘ஸ்வாமிகளிடம் கேட்டு, ராமாயணத்திலிருந்து அவர் சொல்லும் பகுதியை பாராயணம் செய்யுங்கள்; அது தான் பரிகாரம்’ என்று கூறினார். ஸ்வாமிகளிடம் கேட்ட போது இந்த விபீஷண சரணாகதி உள்ள 17, 18, 19 யுத்த காண்டம் ஸர்க்கங்களை படிக்கச் சொன்னார். அவர்களும் அவ்வாறே பாராயணம் செய்தார்கள்.

கீழே உள்ள கட்டுரையில் அந்த விபீஷண சரணாகதி என்ற பகுதியை சுருக்கமாக  தந்துள்ளேன். உங்களுக்கு இந்த மூன்று ஸர்க்கங்களின் முழுமையான அர்த்தத்தை, (பதவுரை) அறிய வேண்டும் என்றால், கீழ்க்கண்ட இணைப்பில் அதைக் கேட்கலாம் – விபீஷண சரணாகதி பதவுரை

விபீஷணன் ராமரை நாடி வருதல்

सर्वलोकशरण्याय राघवाय महात्मने ।
निवेदयत मां क्षिप्रं विभीषणमुपस्थितम् ॥

ஸர்வலோகஶரண்யாய ராக⁴வாய மஹாத்மநே ।
நிவேத³யத மாம் க்ஷிப்ரம் விபீ⁴ஷணமுபஸ்தி²தம் ॥

ராவணன் தன்னை அவமானப் படுத்தியவுடன், விபீஷணன் தன் நான்கு மந்திரிகளோடு இலங்கையை விட்டு வெளியேறி, கடலைத் தாண்டி ராமர் இருக்கும் இடத்திற்கு வருகிறான். நல்ல ஆடை ஆபரணங்கள் உடுத்தி, பலவிதமான ஆயுதங்களோடு, மலை போன்ற உருவம் கொண்ட ஒரு ராக்ஷஸன், மேலும் சில ராக்ஷஸர்களோடு, மின்னலோடு கூடிய மேகம் ஜொலிப்பது போல ஆகாசத்தில் வந்து நிற்பதைப் பார்த்த சுக்ரீவனுக்கு பயம் ஏற்படுகிறது.

“யாரோ ஒரு ராக்ஷஸன் நம்மைக் கொல்ல வருகிறான் போல் இருக்கிறது” என்று சொல்கிறான். மற்ற வானரர்கள் எல்லோரும் ஒன்று சேர்ந்து, “உத்தரவு கொடுங்கள் மஹாராஜா, நாங்கள் இவர்களைக் கொன்று போட்டு விடுகிறோம்” என்கிறார்கள்.

அப்போது விபீஷணன் உரத்த குரலில் அவர்களைப் பார்த்துச் சொல்கிறான்: “கெட்ட நடத்தையைக் கொண்ட, ராவணன் என்ற ராக்ஷஸ ராஜனின் தம்பி நான். என் பெயர் விபீஷணன். ராவணன் சீதையை அபகரித்துக் கொண்டு வந்து, ராக்ஷஸிகளின் கட்டுக்காவலோடு சிறை வைத்திருக்கிறான். நான் பலமுறை பலவிதத்தில் அவனிடம் ‘சீதையை ராமரிடம் ஒப்படைத்துவிடு’ என்று சொல்லியும், அவன் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டுக் கொள்ளவில்லை. என்னை அடிமை போல் அவமானப் படுத்தியதால், நான் அவனைக் கைவிட்டு ராமரிடம் சரணடைய வந்திருக்கிறேன். என் மனைவி மக்களையும், செல்வத்தையும் எல்லாவற்றையும் விட்டு ராமரை புகலிடமாக நம்பி வந்திருக்கிறேன்.”

‘ஸர்வலோக சரண்யாய’ — எல்லா உலகத்துக்கும் புகலிடமான,
‘ராகவாய மஹாத்மனே’ — மஹாத்மாவான ராமரிடத்தில்,
‘நிவேதயத மாம் க்ஷிப்ரம் விபீஷணம் உபஸ்திதம்’ — விபீஷணனான நான் வந்திருக்கிறேன் என்பதை விரைவில் தெரியப் படுத்துங்கள்” என்று சொல்கிறான்.

விபீஷணன் ராவணனை பிரிந்து வந்தது துரோகம் இல்லையா?

விபீஷணன் ராவணனுடைய தம்பி. அவனை விட்டுப் பிரிந்து, ராமரிடம் அடைக்கலம் புகுந்து, ராமர் பக்கத்தில் நின்று யுத்தமும் செய்கிறான். இது துரோகம் இல்லையா என்ற கேள்வி எழலாம்.

யுத்தகளத்தில் இந்திரஜித், ‘விபீஷணா! நீ எதிரிகளோடு போய்ச் சேர்ந்து விட்டாயே; நீ துரோகி’ என்று குற்றம் சாட்டுகிறான். விபீஷணன் அதற்கு இவ்வாறு அழகாக பதில் சொல்கிறான்: “இந்திரஜித்! நான் ராக்ஷஸ குலத்தில் பிறந்திருந்தாலும் கொடுமைகள் செய்வதை, அதர்மத்தை விரும்பாதவன். குணத்தில் நான் ராக்ஷஸன் கிடையாது. குணம் தான் மனிதர்களுக்கு முக்கியம். உன் தந்தை ராவணன் ரிஷிகளைக் கொல்வதும், பிறன் மனைவியைத் கவர்வதும், பிறருடைய சொத்தை அபகரிப்பதும், கொடுமைகள் செய்வதில் ரமிப்பதும், தனக்கு நன்மை விரும்புபவர்களைச் சந்தேகப்பட்டு அவமதிப்பதும் என இப்படிப் பல கெட்ட குணங்கள் கொண்டவன். கையில் பாம்பு ஏறினால் அதை உதறக் கூடாது என்று கிடையாது. அது போல் நான் அவனை உதறினேன். எரிகின்ற வீட்டில் இருந்து தப்பித்து வரக்கூடாது என்று கிடையாது. அதனால் நான் அங்கிருந்து வெளியேறி விட்டேன்” என்று சொல்கிறான்.

ஆக, ராவணனிடம் இருந்து ஏன் பிரிந்து வந்தான் என்ற அந்த வினாவுக்கு விடையைச் சொல்லி விடுகிறான். ராமரோடு ஏன் சேர்ந்து கொண்டான் என்ற கேள்விக்கு, வால்மீகி, விபீஷணனை ‘மஹாப்ராஜ்ஞ:’ (மிகுந்த ஞானமுள்ளவன்), ‘சுத்தாத்மா’ (தூய உள்ளம் கொண்டவன்) என்று போற்றுகிறார். சுத்தாத்மாவாக இருப்பதனால் அந்த விபீஷணனுக்கு ராமர் ஸர்வலோக சரண்யர் என்பது உள்ளுணர்வாகவே மனத்தில் தெரிகிறது. அதுபோல நம் மனம் சுத்தமாக இருந்தால், யார் உத்தமர், யாரிடம் நாம் சரணடைய வேண்டும் என்பது நமக்கும் தெளிவாகப் புரியும்.

அரசியல் ரீதியாகப் பார்த்தாலும், விபீஷணனின் முடிவு துணிச்சலானது. ராவணன் போன்ற ஒரு பலம் படைத்த, கடுங்கோபமும் கொடுஞ்செயல்களும் புரிகின்ற ஒரு ராக்ஷஸனைக் கைவிட்டு வந்தாலே, அந்த ராவணன் இவனை எதிரியாக எண்ணி இவனைக் கொல்வதற்குத் தான் வழி தேடுவான். அப்படி இருக்கும் போது விபீஷணன் தன் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதற்காக, பயத்தினால் ராமருடைய புகலிடத்தை நாடினான் என்றும் கொள்ளலாம். யோசித்துப் பார்த்தால் ராவணன் அனைத்து அதிகாரங்களும் சக்தியும் படைத்தவன். ராமர் ஒரு வானரப் படையைத் திரட்டிக் கொண்டு வந்துள்ள ஒரு நாடோடி இளவரசர், அவ்வளவு தான். ஆனால் “தர்மம் ராமர் பக்கத்தில் இருப்பதனால் ராமர் தான் ஜெயிப்பார். எது கிடைக்குமோ கிடைக்காதோ, எவ்வளவு ஆபத்துக்கள் இருந்தாலும் சரி, உயிரே போனாலும் சரி, நாம் தர்மத்தின் பக்கத்தில் இருக்க வேண்டும்”, என்று விபீஷணன் வந்து ராமரிடம் சரணாகதி செய்கிறான்.

ராமர் பலரிடம் கலந்து ஆலோசித்த பிறகு விபீஷணனுக்கு அபயம் கொடுக்கிறார். விபீஷணன் வந்து நமஸ்காரம் செய்த போது, ராமர் “ராவண வதம் செய்து உன்னை இலங்கைக்கு ராஜாவாக ஆக்குகிறேன். இது என் தம்பிகள் மேல் ஆணை” என்று தானே சொல்கிறார். விபீஷணனும் “இந்த யுத்தத்தில் நான் என் உயிரையும் பொருட்படுத்தாமல் உன் பக்கத்திலிருந்து யுத்தம் செய்வேன்” என்று வாக்கு கொடுக்கிறான்.

அதனால் விபீஷணன் உள்ளுணர்வாக (intuitive) எது சரியானதோ அதைச் செய்ய வேண்டும், தர்மத்தின் பக்கத்தில் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக வந்தான். அதுவே அரசியல் ரீதியாகவும் சரியானதாகவும் (politically correct) ஆகிவிடுகிறது.

சுக்ரீவனின் ஆட்சேபணைகளும் ஹனுமாரின் ஆலோசனையும்

விபீஷணன் ஆகாசத்தில் நின்று கொண்டு, “நான் சர்வ லோக சரண்யனான ராமரைப் புகலிடமாக நம்பி வந்திருக்கிறேன். அவரிடம் சொல்லுங்கள்” என்ற உடனே, சுக்ரீவன் எல்லாரோடும் ராமரிடம் வந்து, “ராவணனுடைய தம்பி விபீஷணன் என்று ஒருவன் நான்கு மந்திரிகளோடு வந்திருக்கிறான். உங்களிடம் சரணாகதி செய்கிறேன் என்று சொல்கிறான். ஆனால், எதிரி பக்கத்திலிருந்து வந்திருக்கிறான். அவனைச் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டாம். நண்பர்களிடம் இருந்து வந்த படையைச் சேர்த்துக் கொள்ளலாம்; பணம் கொடுத்துக் கூடப் படை சேர்த்துக் கொள்ளலாம்; எதிரிகளிடம் இருந்து வந்தவனைச் சேர்த்துக் கொள்ளவே கூடாது. பல விதங்களில் ஆபத்து” என்று சொல்கிறான்.

ராமர், “நீ ராஜ சாஸ்திரங்கள் எல்லாம் படித்து இருப்பதால் அழகாகச் சொல்கிறாய். இருந்தாலும் எல்லோரையும் கேட்போம். அவரவர் அபிப்ராயத்தைச் சொல்லட்டும்” என்று கூறுகிறார். உடனே ஒவ்வொருவரும் தத்தமது கருத்துகளை முன் வைக்கிறார்கள். பின்னர் பேசவிருக்கும் ஹனுமார், சுக்ரீவனின் ஆலோசனை உட்பட மற்ற அனைவரின் கருத்துகளையும் ஆராய்ந்து மறுத்து, விபீஷணனை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்று வலியுறுத்தப் போகிறார். அந்த தீர்ப்பை முன்கூட்டியே உணர்த்தும் வகையில் அழகான ஒரு முன்னறிவிப்பைக் கொடுக்கிறார்.

न वादान्नापि सङ्घर्षान्नाधिक्यान्न च कामतः ।
वक्ष्यामि वचनं राजन्यथार्थं राघव गौरवात् ॥

ந வாதா³ந்நாபி ஸங்க⁴ர்ஷாந்நாதி⁴க்யாந்ந ச காமத꞉ ।
வக்ஷ்யாமி வசநம் ராஜந்யதா²ர்த²ம் ராக⁴வ கௌ³ரவாத் ॥
“ந வாதாத்” — நான் மற்றவர்கள் சொல்வதை எதிர்த்துப் பேச வேண்டும் என்பதற்காகவோ,
“நாபி ஸங்கர்ஷாத்” — வாதாட வேண்டும் என்பதற்காகவோ,
“நாதிக்யாத்” — நான் பெரியவன், என்னுடைய புத்தி சாதுரியத்தைக் காண்பிக்க வேண்டும் என்பதற்காகவோ,
“ந ச காமத:” — நானும் எதையாவது பேச வேண்டும் என்ற எண்ணத்திலேயோ பேசவில்லை.
“வக்ஷ்யாமி வசனம் ராஜன் யதார்த்தம் ராம கௌரவாத்” — ஹே ராஜன், ராமா! உன் மேல் இருக்கும் மரியாதையினால், கௌரவத்தினால் நான் என் மனத்தில் பட்டதை உள்ளபடி கூறுகிறேன் என்று சொல்கிறார்.

அங்கதன் சொன்ன “விபீஷணனிடம் ஏதாவது வேலை கொடுக்கலாம். அதில் இருக்கின்ற குணதோஷத்தைப் பார்த்து நாம் தீர்மானம் செய்யலாம்” என்ற யோசனைக்கு ஹனுமார் இவ்வாறு மறுப்பு கூறுகிறார். “சரணாகதி என்று வந்தவனிடம் ஒரு வேலை கொடுத்து, அவன் அதைச் செய்து முடித்து, அதில் இருக்கின்ற குணதோஷமெல்லாம் பார்க்க முடியுமா?” என்கிறார்.

ஜாம்பவானின், “இவன் வந்த இடம், வேளை சரியில்லை” என்ற கருத்துக்கு, ஹனுமார், “ஒரு துஷ்டனைக் கைவிட்டு ஒரு நல்லவனிடம் சேர வேண்டும் என்று நினைக்கும் போது, இடம், காலம் எல்லாம் பார்க்க முடியுமா?” என்று கேட்கிறார்.

சரபன், “இவனைப் பற்றி ஒற்றர்களைக் கொண்டு விசாரிக்கலாம்” என்ற போது, “அதுவும் நடக்காத காரியம். இனிமேல் ஒற்றர்களை அனுப்பி இவனைப் பற்றித் தெரிந்து கொண்டு தீர்மானம் பண்ண முடியுமா?” என்று சொல்லி விடுகிறார்.

மைந்தனின், “இவனிடம் பேச்சு கொடுத்து இவன் மனதைப் புரிந்து கொள்ளலாம்” என்ற கருத்திற்கு பதிலாக, “மனத்தில் இருப்பதை வெளிப்படுத்தக் கூடாது என்று ஒருவர் தீர்மானம் பண்ணிவிட்டால், எவ்வளவு பேசினாலும் அவர்கள் மனத்தில் இருப்பதைத் தெரிந்து கொள்ள முடியாது. இந்த விபீஷணன் வந்து நிற்கும் விதமும், அவன் தெளிவாகப் பேசுவதும், அவனுடைய முகபாவமும், அவன் சுத்தாத்மா, நேர்மையானவன் என்பதைக் காட்டுகிறது. அவனை நம்பலாம். இப்போது அவனை நிற்க வைத்து விசாரித்தால், எதிர்காலத்தில் இந்த நட்புக்கு அது ஒரு களங்கமாக இருக்கும். அதனால் அவனை சந்தேகப் படாமல் ஏற்றுக் கொள்ளலாம் என்பது தான் என்னுடைய எண்ணம்” என்று சொல்லி முடிக்கிறார்.

ராமரும் இதற்காகத் தான் காத்துக் கொண்டிருந்தார். அதனால் உடனே அதை ஏற்றுக் கொண்டு, “நம்பி வந்தவனை கைவிடக் கூடாது. நான் இந்த விபீஷணனை ஏற்றுக் கொள்ளப் போகிறேன்” என்று சொல்கிறார்.

ஹனுமார் பணிவோடு ஆனால் உறுதியாக எல்லாருடைய பேச்சையும் மறுத்துப் பேசுவதும், ஆனால் அதற்கு முன்பே தன் பேச்சின் நோக்கத்தைத் தெளிவுபடுத்தி அவர்களை கேட்கத் தயார் செய்வதும் மிக அழகாக இருக்கிறது.

சுக்ரீவனின் மூன்று சந்தேகங்கள் – ராமரின் பதில்

ராமர் எல்லாரிடமும் அபிப்ராயம் கேட்டுக் கொண்டு, பின் தன்னுடைய அபிப்ராயத்தைச் சொல்கிறார். “நல்லவனோ கெட்டவனோ, நட்பை நாடி வந்தவனை ஒதுக்கக் கூடாது, சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்” என்று சொன்ன போது, சுக்ரீவனுக்கு அதில் விருப்பம் இல்லை.

சுக்ரீவன் விபீஷணனைச் சேர்த்துக் கொள்வதில் மூன்று ஆட்சேபணைகளைத் தெரிவிக்கிறான்.

முதலாவது, எதிரிப் படையிலிருந்து வந்திருக்கிறான்; நம் நம்பிக்கையைச் சம்பாதித்த பின்னர் நமக்குள்ளேயே பிளவை உண்டாக்கி விடுவான்.

இரண்டாவது, ராவணன் அனுப்பிவைத்து, ஏதோ தீய நோக்கத்தோடு வந்திருந்தால், உனக்கோ எனக்கோ அல்லது நம்முடைய படைக்கோ பெரிய ஆபத்தை உண்டாக்கலாம். தக்க சந்தர்ப்பம் கிடைத்தால், இரவு நேரத்தில் கூட நம்மை வதம் செய்து விடுவான்

மூன்றாவது, ஆபத்துக் காலத்தில் தன் அண்ணனையே விட்டு விலகி வந்தவன், நம்மிடம் விசுவாசமாக இருப்பான் என்று எப்படி நம்புவது

இவை எல்லாம் அவன் வெளிப்படையாகச் சொல்கின்ற ஆட்சேபணைகள். சொல்லாதது என்னவென்றால், தான் படையோடு ராமருக்கு உதவியாக வந்ததனால், ராமர் தன்னிடம் ஒரு தனிப் பிரியத்தோடு இருக்கிறார், தன்னை ஒரு விசேஷமான நண்பனாக நினைக்கிறார் என்று சுக்ரீவனுக்கு அதில் ஒரு திருப்தி. இப்போது விபீஷணன் என்று ஒருவன் வந்தால், தன்னுடைய அந்தத் தகுதி, விசேஷ நண்பன் என்ற நிலை (ஸ்பெஷல் ஃப்ரெண்ட் ஸ்டேட்டஸ்) போய்விடுமே என்று மனதிற்குள் ஒன்று ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. ராமர் இவை எல்லாவற்றையும் புரிந்து கொண்டு சொல்கிறார்:

“எதிரிப் படையிலிருந்து வந்திருக்கிறான் என்று சொல்கிறாய். ஆனால் அண்ணன் தம்பி என்பவர்கள் எல்லாக் காலங்களிலும் ஒற்றுமையாக இருப்பது கிடையாது. குறிப்பாக யுத்தம் போன்ற சூழல்களில், ஒருவன் துஷ்டனாக இருந்து இன்னொருவன் நல்லவனாக இருந்தால், நல்லவன் அவனை விட்டு விலகி எதிரித் தரப்பில் சேர்வதும், அதன் மூலம் அரசை அடைய விரும்புவதும் தவறில்லையே. அப்படி ஒரு எண்ணத்தோடு வந்திருந்தாலும் அவனைச் சேர்த்துக் கொள்ளலாம்,” என்று சொல்கிறார்.

இவன் அண்ணனுக்குத் துரோகம் செய்கிறான் என்று சுக்ரீவன் சொல்வது தான் வேடிக்கை; ஏனென்றால் சுக்ரீவனே தன்னுடைய அண்ணனை வதம் செய்து ராஜ்யத்தை அடைந்தவன் அல்லவா? ஆனால் ராமர் அதை நேரடியாகச் சொல்லாமல், “எல்லா அண்ணன் தம்பியும் ஒற்றுமையாக இருக்க முடியுமா? இந்த விபீஷணனுக்கு அவனுடைய அண்ணன் மிகவும் பொல்லாதவனாக இருக்கிறான்; அதனால் பயந்து போய், உயிருக்கு அஞ்சி அவன் இங்கே வந்து அபயம் கேட்கிறான். அதனால் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்” என்கிறார். மேலும்

पिशाचान् दानवान् यक्षान् पृथिव्यां चैव राक्षसान् ।
अङ्गुल्यग्रेण तान् हन्याम् इच्छन् हरिगणेश्वर ॥

பிஶாசான் தா³னவான் யக்ஷான் ப்ருʼதி²வ்யாம்ʼ சைவ ராக்ஷஸான் |
அங்கு³ல்யக்³ரேண தான் ஹன்யாம் இச்ச²ன் ஹரிக³ணேஶ்வர ||

“நான் நினைத்தால் என் விரல் நுனியினால் உலகத்தில் உள்ள எல்லா ராக்ஷஸர்களையும், யக்ஷ, பன்னக, உரகர்கள் எல்லாரையும் வதம் செய்துவிட முடியும். அதனால் இவன் மூலம் நமக்கு ஒன்றும் ஆபத்து வராது, கவலைப்படாதே” என்று சொல்கிறார்.

மேலும் சொல்கிறார்:

न सर्वे भ्रातरस्तात भवन्ति भरतोपमाः ।
मद्विधा वा पितुः पुत्राः सुहृदो वा भवद्विधाः ॥

ந ஸர்வே ப்⁴ராதரஸ்தாத ப⁴வந்தி ப⁴ரதோபமா꞉ ।
மத்³விதா⁴ வா பிது꞉ புத்ரா꞉ ஸுஹ்ருதோ³ வா ப⁴வத்³விதா⁴꞉ ॥

“ந ஸர்வே ப்ராத⁠ரஸ்தாத பவந்தி பரதோபமாஹா” — எல்லாத் தம்பிகளும் பரதனைப் போல இருப்பார்களா? ஏன் லட்சுமணன் என்று சொல்லாமல் பரதனைச் சொல்கிறார் என்றால், பரதனுக்குக் கையில் கிடைத்த ராஜ்யத்தை அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணமே எழவில்லை. அதை ஏற்க மறுத்து, காட்டிற்கு வந்து ராமரிடமே ஒப்படைக்க முயன்றான் அல்லவா? எனவே இந்தச் சூழலில் பரதனே சிறந்த உதாரணமாக அமைகிறான். ராமருக்கு எல்லாத் தம்பிகளும் ஒன்று தான்; ஆனால் கொஞ்சம் கூட ராஜ்யத்திற்கு ஆசைப்படாமல் அதைத் துறந்து, அண்ணனுக்கே உரியதென்று ஒப்படைத்த பரதனின் தியாகம் தனிச்சிறப்பு வாய்ந்தது. ஆகவே, “பரதனைப் போன்ற தம்பிகள் எங்கே கிடைக்கப் போகிறார்கள்?” என்ற பொருளில் ராமர் இந்த வாக்கியத்தைச் சொல்கிறார்.

“மத்விதா வா பிதுஹு புத்ராஹா” — தந்தைக்குப் பிள்ளை என்றால் என்னைப் போல யாராவது கிடைப்பார்களா என்கிறார். தந்தைக்குச் சிறந்த பிள்ளை யாரென்று யோசித்த ராமர், வேறு யாரையும் சுட்டிக்காட்ட முடியாமல், இறுதியில் தன்னையே உதாரணமாகச் சொல்லிக் கொள்கிறார்.

“ஸுஹ்ருதோ வா பவத்விதாஹா” — நண்பன் என்றால் உன்னைப் போல எல்லாரும் இருப்பார்களா என்று ஒன்றும் சொல்கிறார். அதனால் சுக்ரீவனிடம், “நீ எப்போதுமே என்னுடைய விசேஷமான நண்பனாகவே இருப்பாய், அதைப் பற்றிக் கவலைப்படாதே” என்று உணர்த்தி விடுகிறார். ஓரளவுக்கு அவன் மனமும் சமாதானம் ஆகிவிடுகிறது.

ராமரின் சரணாகத ரக்ஷண விரதம்

அதற்குப் பிறகு ராமர், தன்னுடைய தீர்மானத்தை இவ்வாறு சொல்கிறார். “ஒரு புறாவானது, தன் பேடையை கொன்ற வேடன், கடும் குளிரிலும் பசியிலும் தன் மரத்தின் கீழ் வந்து நின்ற போது, (சரணம் என்ற வார்த்தைக்கு இருப்பிடம், வீடு என்ற பொருளும் உண்டு. தான் வசிக்கும் மரத்தடியில் அவன் வந்ததால், சரணாகதன், அதாவது தன் வீட்டிற்கு வந்தவன், என்று எண்ணி) அவனுக்குக் குளிர்காய விறகுகளையும் தீயையும் தந்து, பசி தீர்க்கத் தன் உடலையே எரியும் தீயில் அர்ப்பணித்தது. “தன்னிடம் வந்தவன் பகைவனானாலும், அவனுக்குப் புகலிடம் அளித்துத் தன் உயிரைக் கொடுத்தாவது காக்க வேண்டும்; அவ்வாறு காக்கத் தவறினால் அடைக்கலம் கேட்க வந்தவனின் பாவங்கள் அனைத்தும் அவனைக் காப்பாற்றத் தவறியவனையே சேரும்” என்பதே கண்டு மகரிஷியின் வாக்கு” என்று கூறி, முடிவாக

सकृदेव प्रपन्नाय तवास्मीति च याचते ।
अभयं सर्वभूतेभ्यो ददाम्येतद् व्रतं मम ॥

ஸக்ருதே³வ ப்ரபந்நாய தவாஸ்மீதி ச யாசதே ।
அப⁴யம் ஸர்வபூ⁴தேப்⁴யோ த³தா³ம்யேதத்³ வ்ரதம் மம ॥

‘ஸக்ருதேவ ப்ரபந்நாய’ — ஒரு தடவை வந்து என்னை வணங்கி,
‘தவாஸ்மி’ — “உன்னைச் சேர்ந்தவனாக என்னை நினைத்துக் கொள், என்னைக் காப்பாற்று”,
‘இதி யாசதே’ — என்று யார் என்னை வேண்டுகிறார்களோ,
‘அபயம் ஸர்வபூதேப்யஹ ததாமி’ — எல்லா உயிர்களிடமிருந்தும் அந்த ஜீவனுக்கு, (எல்லாக் காலத்திலும் எல்லாக் கோணத்திலும் என்பதைச் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்)  அபயம் கொடுப்பேன்.
‘ஏதத் வ்ரதம் மம’ — “இதை நான் விரதமாக வைத்திருக்கிறேன்” என்கிறார். “இதை நான் கடமையாக நினைக்கிறேன்” என்கிறார். மேலும் சரணாகதி சாஸ்திரத்தின் உச்சக்கட்டமாக

आनयैनं हरिश्रेष्ठ दत्तमस्याभयं मया ।
विभीषणो वा सुग्रीव यदि वा रावणः स्वयम् ॥

ஆநயைநம் ஹரிஶ்ரேஷ்ட² த³த்தமஸ்யாப⁴யம் மயா ।
விபீ⁴ஷணோ வா ஸுக்³ரீவ யதி³ வா ராவண꞉ ஸ்வயம் ॥

ஹரிஶ்ரேஷ்ட – வானரர்களில் சிறந்தவனே! சுக்ரீவா!
ஏநம் ஆநய – அவனை (அடைக்கலம் தேடி வந்திருப்பவனை) அழைத்து வா.
அஸ்ய – இவனுக்கு
மயா அப⁴யம் த³த்தம் – என்னால் பூரண அபயம் அளிக்கப்பட்டு விட்டது.
விபீ⁴ஷணோ வா – வந்து நிற்பவன் (தர்மசீலனான) விபீஷணனாக இருந்தாலும் சரி,
யதி³ வா ராவண꞉ ஸ்வயம் – அல்லது (சீதையை அபகரித்துச் சென்ற கொடிய எதிரியான) அந்த ராவணனே நேரில் வந்தாலும் சரியே! (அழைத்து வா).

“அவன் ஆகாயத்தில் நின்று ‘ராகவம் சரணம் கத:’ என்று சொன்ன அந்தக் கணத்திலேயே, என்னால் அவனுக்கு அபயம் கொடுக்கப்பட்டு விட்டது (த³த்தம்). இனி அதில் மாற்று சிந்தனைக்கே இடமில்லை” என்று ஒரு பொருள். அன்று சூர்ப்பனகை. “எனக்கு விபீஷணன் என்று ஒரு அண்ணன் இருக்கிறான். அவன் தர்மாத்மா என்று சொன்ன போதே நான் அவனுக்கு அபயம் கொடுத்து விட்டேன்” என்று ஒரு பொருளும் சொல்வார்கள்.

“யதி வா ராவண꞉ ஸ்வயம்” என்று சொன்னதிலிருந்து, ஒருவன் நல்லவனா, கெட்டவனா, நண்பனா, எதிரியா என்பதெல்லாம் சரணாகதித் தத்துவத்திற்கு அப்பாற்பட்டது. இறைவனின் க்ருபைக்கு எந்தவித நிபந்தனையும் கிடையாது; சரணாகதி என்ற ஒற்றை பாவனைக்கு முன்னால் எந்தப் பெரும் பாவமும் தூசாகப் பறந்துவிடும் என்று ராமபிரான் உலகுக்கு உணர்த்துகிறார். நாம் சில தவறுகள் செய்திருந்தாலும், ராவணன் அளவுக்கு பாபங்கள் செய்தவர்கள் அல்லவே, அதனால் ராமரை சரணடைந்தால் நமக்கு நிச்சயம் அபயம் உண்டு என்றும் இதற்கு பொருள் சொல்வார்கள்.

ராமரின் அபய வாக்குறுதி நமக்கு அளிக்கும் நம்பிக்கை

இவ்வாறு ராமர் சொன்னவுடன், சுக்ரீவன், விபீஷணனையும் அவனது நான்கு மந்திரிகளையும் அழைத்துக் கொண்டு வருகிறான். ராமரின் முன்னே வந்து நின்ற விபீஷணனுக்கு உடலெல்லாம் மெய்சிலிர்த்து, கண்களிலிருந்து ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருகி வழிகிறது. அவன் நிலத்தில் விழுந்து, தன் கரங்களால் ராமபிரானின் பாதங்களைப் பற்றிக் கொண்டு, “ராகவா! ராவணனின் தம்பியான நான், அவனுடைய கொடுமைகளையும் அதர்மங்களையும் சகிக்க இயலாமல், சுற்றம், செல்வம் என எல்லாவற்றையும் துறந்து உன் திருவடிகளையே தஞ்சமென வந்து அடைந்திருக்கிறேன். என் உயிரும், வாழ்வும், இனி உன் வசம்” என்று சரணடைகிறான். அந்த சுத்தாத்மாவை ஸ்ரீராமர் கண்களால் பருகுவது போல அன்போடு பார்த்து, வாரி எடுத்து, தன் மார்போடு அணைத்துக் கொண்டு, ”உனக்கு என்னுடைய பூரண அபயம் உண்டு” என்று பரிவோடு ஆறுதல் கூறுகிறார்.

அவ்வாறு அவனைத் தேற்றியவர், “ராவணனை வதம் செய்து உன்னை இலங்கைக்கு அரசன் ஆக்குகிறேன். இது என் தம்பிகள் மேல் ஆணை” என்று கூறி அதனை அந்த இடத்திலேயே, அந்த கணத்திலேயே நிலைநாட்டவும் திருவுள்ளம் கொள்கிறார். அருகிலிருந்த லட்சுமணனை நோக்கி, “லட்சுமணா! சமுத்திரத்திலிருந்து தீர்த்தத்தைக் கொண்டு வந்து, இந்த வானர சேனைகளின் முன்னிலையில், இப்போதே, விபீஷணனுக்கு லங்கைக்கு  அரசனாகப் பட்டாபிஷேகம் செய்து வை!” என்று கட்டளை இடுகிறார். தன்னை நம்பி இக்கரை வந்தவனை அக்கறையோடு லங்காதிபதியாக முடிசூட்டிய கருணைக் கடலான ராமபிரானே நமக்கு புகலிடம்.

இப்படி ராமர் தன்னை நம்பியவர்களை எந்த ஆபத்தும் வராமல் காப்பாற்றுவதாக வாக்கு கொடுத்திருப்பதால், அதைத் தன் கடமையாக நினைப்பதனால், யாரெல்லாம் ராமரை,

आपदामपहर्तारं दातारं सर्वसंपदाम् ।
लोकाभिरामं श्रीरामं भूयो भूयो नमाम्यहम् ॥

ஆபதா³மபஹர்தாரம் தா³தாரம் ஸர்வஸம்பதா³ம் ।
லோகாபி⁴ராமம் ஶ்ரீராமம் பூ⁴யோ பூ⁴யோ நமாம்யஹம் ॥

என்று சொல்லி நமஸ்காரம் செய்கிறார்களோ, அவர்களுக்கு பகவானுடைய ரக்ஷணை கிடைத்து விடும். நமக்கெல்லாம் அது உரிமை. குழந்தைகளைப் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று தாய் தந்தையர் நினைப்பதனால், அதை அவர்கள் கடமையாகச் செய்வதால், அது குழந்தைகளுக்கு உரிமையாகப் போய் விடுகிறது. வயதான காலத்தில் தாய் தந்தையரைப் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று பிள்ளைகள் தன் கடமையாக நினைத்தால், தாய் தந்தையருக்கு அது உரிமையாகப் போய் விடுகிறது. அது போல ஒருவர் கடமையாக நினைத்துச் செய்யும் போது, மற்றவர்களுக்கு அது உரிமையாகி விடுகிறது. அப்படி ராமரின் இந்த வார்த்தைகளில் இருந்தும் செய்கையில் இருந்தும், அவரை நமஸ்காரம் செய்தால், அவரிடம் சரணாகதி செய்தால், ஆபத்திலிருந்து காப்பாற்றுவார் என்கின்ற நம்பிக்கை ஏற்படுகிறது.

யுத்தத்தின் போது ராவணன் பலமுறை விபீஷணனைக் கொல்லப் பார்க்கிறான். முதல் தடவை ஈட்டியைப் பாய்ச்சிய போது லட்சுமணர் அதை உடைத்து விடுகிறார். இரண்டாவது தடவை பிரம்மா கொடுத்த ஒரு வேலை எடுத்து விபீஷணன் மேல் எறிய வருகிறான். அப்போது லட்சுமணர் நிறைய அம்புகளை எய்து, அவன் அந்த வேலை எடுக்க விடாமல் செய்து விடுகிறார். உடனே ராவணன் கோபமடைந்து, அந்த வேலை லட்சுமணன் மேலேயே எறிந்து விடுகிறான். லட்சுமணர் விழுந்து விடுகிறார். ஹனுமார் சஞ்சீவி மலையைக் கொண்டு வந்து அவரை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கிறார். அப்படி விபீஷணனுக்கு ராமர் கொடுத்த அபயத்தை லட்சுமண சுவாமி தன் உயிரையே கொடுத்துக் காப்பாற்றினார். மேலும், ராமர் குபேர பட்டணமான இலங்கையையும் விபீஷணனுக்குக் கொடுத்து, லக்ஷ்மணரை கொண்டு அவனுக்கு அங்கே பட்டாபிஷேகம் செய்து வைத்துவிட்டு வருகிறார்.

ஸக்ருதே³வ ப்ரபந்நாய தவாஸ்மீதி ச யாசதே ।
அப⁴யம் ஸர்வபூ⁴தேப்⁴யோ த³தா³ம்யேதத்³ வ்ரதம் மம ॥

இந்த ஸ்லோகத்தை வைஷ்ணவர்கள் ‘கடற்கரை வார்த்தை’ என்று வெகுவாக கொண்டாடுவார்கள். ‘அபய பிரதான ஸாரம்’ என்று நிகமாந்த தேசிகன் ஒரு நூலே எழுதி, “இது ஏதோ நீ சீதையிடம் அந்தப்புரத்தில் தனிமையில் சொன்ன வார்த்தை இல்லை; கடற்கரையில் கோடி கோடி வானவர்களின் நடுவில் விபீஷணனைப் பார்த்துச் சொன்ன வார்த்தை. இது எங்கள் எல்லாருக்கும் பொருந்தும்” என்று சொல்லி, சரணாகதி தர்மத்தை அழகாக வலியுறுத்துகிறார்.

இந்த சரணாகதி தர்மத்தை எல்லா மதத்திலும் பல மகான்களும் கொண்டாடி இருக்கிறார்கள். நீலகண்ட தீக்ஷிதர் ‘ஆனந்த ஸாகர ஸ்தவம்’ என்ற ஸ்தோத்திரத்தில், “எனக்கு கர்மா, பக்தி, ஞானம் ஒன்றும் தெரியாது.

मीनाक्षीं विश्वजननीं जननीं ममैव शरणं प्रपद्ये

மீனாக்ஷீம்ʼ விஶ்வஜனனீம்ʼ ஜனனீம்ʼ மமைவ ஶரணம்ʼ ப்ரபத்³யே

மீனாக்ஷீ உலகத்துக்கே அம்மா, எனக்கும் அம்மா. அந்த மீனாக்ஷியிடம் சரணாகதி செய்கிறேன்; இது ஒன்று தான் எனக்குத் தெரியும்” என்று அழகாகச் சொல்வார்.

அது போல நம்முடைய பாரத்தை பகவானிடம் ஒப்படைக்க முடிந்தால், அப்பொழுது தான் நம்முடைய கவலைகள் எல்லாம் நீங்கும். விபீஷணனுக்கு ஒரு ராமர் கிடைத்தது போல, நம்முடைய காலத்தில் சத்தியத்தையும் தர்மத்தையும் தனமாகவும் விரதமாகவும் கொண்டு, 100 வருடம் தபஸ்வியாக, சந்நியாசியாக, ஜகத்குருவாக அருளாட்சி புரிந்த மஹா பெரியவாளை நாம் சரணடைந்தால், நாமும் எல்லா ஆபத்துகளில் இருந்தும் மீண்டு, எல்லா சம்பத்துகளையும் அடையலாம்.

நாம் பெரியவா அனுபவங்களை எல்லாம் ஏன் விரும்பிக் கேட்கிறோம்? பெரியவாளுடைய பக்தர்கள் எவ்வாறு ஆபத்துகளிலிருந்து மீண்டார்கள், எப்படி அவருடைய அருளால் வாழ்க்கையில் நன்மைகளையும் வரங்களையும் அடைந்தார்கள் என்பதைக் கேட்பது நமக்கு ஆறுதலாகவும், நம்பிக்கையூட்டுவதாகவும் இருக்கிறது. அதனால் தான் அந்த அனுபவங்களை நாம் விரும்பித் திரும்பத் திரும்பக் கேட்கிறோம்.

கோவிந்த தாமோதர ஸ்வாமிகள் தமது வாழ்க்கையில் எண்ணற்ற சோதனைகளையும் துன்பங்களையும் சந்தித்தார். ஆனால் எந்தச் சூழ்நிலையிலும் சிவன் சார் மற்றும் மஹா பெரியவாளின் மீதான அவரது நம்பிக்கை சிறிதும் குலையவில்லை. அவர்களுடைய திருவடிகளில் முழுமையாகச் சரணாகதி செய்து, அவர்களுடைய அருளையும் வழிகாட்டுதலையும் மட்டுமே நம்பி வாழ்ந்தார். அந்தப் பூரண சரணாகதியே அவரை வாழ்க்கையின் உயர்ந்த இலக்கை அடையச் செய்தது.

அவருடைய வாழ்க்கை நமக்கு ஒரு அரிய பாடமாக இருக்கிறது. சோதனைகள் வந்தாலும் நம்பிக்கையை இழக்காமல், இறைவனையும் குருவையும் பற்றிக் கொண்டு வாழ்ந்தால், அவர்களுடைய அருள் நம்மை நிச்சயமாகக் கரை சேர்க்கும் என்பதை அவரது வாழ்க்கை எடுத்துக் காட்டுகிறது.

எனவே, ஸ்வாமிகளின் வாழ்க்கையை முன்மாதிரியாகக் கொண்டு, நாமும் மஹா பெரியவாளின் திருவடிகளில் பூரண சரணாகதி செய்வோம். அப்படிச்  செய்தால், அவர்களுடைய அருள் நம்மை வழிநடத்தி, இகத்திலும் நன்மைகளை அளித்து, ஆன்மீகத்திலும் உயர்ந்து வாழ்க்கையின் உண்மையான பயனை அடையச் செய்யும்.

ஜானகீ ஜீவன ஸ்மரணம் ஜய ஜய ராம ராம!

The Greatness of Vibhishana Sharanagati

*Jaya Jaya Jagadamba Shive, Jaya Jaya Kamakshi.* Vibhishana Sharanagati is a sublime section spanning Sargas 17, 18, and 19 of the Yuddha Kanda in Valmiki Ramayana, illuminating the sacred doctrine of *Sharanagati* (absolute surrender). Sri Govinda Damodara Swamigal used to say that chanting this portion dispels adversities and removes all fears.

Once, in the household of Sri Janakiraman Mama, a framed picture of Sri Rama Pattabhishekam fell and the glass broke, causing anxiety within the family. His son, Ramanarayanan, placed the matter before Sri Sivan Sir. Sivan Sir advised, “Ask Swamigal and recite the specific portion from the Ramayana that he prescribes; that alone is the remedy.” When they approached Swamigal, he instructed them to chant Sargas 17, 18, and 19 of Yuddha Kanda—the Vibhishana Sharanagati. They devotedly recited it accordingly.

In the article below, I present a concise overview of this Vibhishana Sharanagati. If you wish to learn the complete word-by-word meaning (*padavurai*) of these three Sargas, you may listen to it in Tamil at the following link: [Vibhishana Sharanagati Padavurai].

Vibhishana Arrives Seeking Sri Rama

सर्वलोकशरण्याय राघवाय महात्मने ।
निवेदयत मां क्षिप्रं विभीषणमुपस्थितम् ॥

*sarvalokasharaNyAya rAghavAya mahAtmane |*
*nivedayata mAM kShipraM vibhIShaNamupasthitam ||*

After Ravana publicly humiliated him, Vibhishana departed from Lanka accompanied by his four ministers. Crossing the ocean, he arrived at the place where Sri Rama was encamped. Clad in fine garments and ornaments, fully armed, and possessing a colossal, mountain-like form, this Rakshasa hovered in the mid-air alongside his companions, shining like a storm cloud lined with lightning. Seeing him, Sugriva grew alarmed.

“It looks as though a Rakshasa has arrived to kill us,” Sugriva remarked. The other Vanaras gathered together and said, “Give us the word, O Maharaja, and we shall strike them down immediately!”

Vibhishana then addressed them in a clear, resonant voice: “I am the younger brother of Ravana, the Rakshasa king of wicked conduct. My name is Vibhishana. Ravana abducted Sita and imprisoned her under heavy guard by Rakshasis. Despite my repeated counsel through varied means urging him, ‘Restore Sita to Sri Rama,’ he refused to heed my words. Because he treated me with contempt, like a slave, I have abandoned him and come to surrender unto Sri Rama. Renouncing my wife, children, wealth, and all possessions, I have arrived here seeking Sri Rama alone as my sole refuge.”

* *Sarvalokasharanyaya* — Unto the refuge of all the worlds,
* *Raghavaya Mahatmane* — Unto the noble-souled scion of Raghu,
* *Nivedayata mam kshipram Vibhishanam upasthitam* — “Please announce to Him without delay that I, Vibhishana, have arrived.”
Was Vibhishana’s Desertion of Ravana an Act of Betrayal?

Vibhishana was Ravana’s own younger brother. A question naturally arises: Was it not treacherous of him to sever ties with his brother, seek refuge with Sri Rama, and stand beside Rama on the battlefield to wage war against his own kith and kin?

Later, on the battlefield, Indrajit accused him: “Vibhishana! You have defected and allied yourself with our enemies; you are a traitor.” Vibhishana delivered a profound reply: “Indrajit! Though born in the Rakshasa lineage, I do not relish cruelty or adharma. In character, I am no Rakshasa. It is virtue and character that define a person. Your father, Ravana, slaughters rishis, abducts others’ wives, usurps other people’s wealth, delights in cruelty, and suspects and dishonors those who genuinely wish him well. If a serpent crawls onto one’s hand, one is not forbidden from casting it off. In that very manner, I cast him off. If one’s house is engulfed in flames, one is under no obligation to stay and burn; therefore, I escaped from that place.”

Thus, Vibhishana clearly answered why he parted ways with Ravana. As for why he allied himself specifically with Sri Rama, Maharishi Valmiki characterizes Vibhishana as *mahaprajnah* (endowed with supreme wisdom) and *shuddhatma* (pure of heart). Because his heart was pure, Vibhishana intuitively realized that Sri Rama was the universal protector (*sarvaloka-sharanya*). Similarly, when our own minds remain unclouded and pure, we can discern who is truly noble and where we must place our absolute surrender.

Even from a pragmatic, political viewpoint, Vibhishana’s choice demanded immense courage. Deserting a ruthless, enraged despot as powerful as Ravana meant that Ravana would view him as an enemy and pursue his death at all costs. From this perspective, one could see Vibhishana seeking Sri Rama’s protection out of fear for his life. Consider the reality of the two sides: Ravana commanded supreme imperial power and absolute resources. Sri Rama was merely an exiled prince leading a legion of forest-dwelling monkeys. Yet Vibhishana resolved: “Since dharma stands with Sri Rama, He alone will triumph. Come what may—whether I gain anything or not, regardless of the imminent perils, even at the cost of life itself—I must stand firmly on the side of righteousness.” With this unshakeable conviction, he surrendered to Rama.

Sri Rama granted refuge only after consulting His council. When Vibhishana bowed before Him, Rama declared: “I shall slay Ravana and consecrate you as the sovereign king of Lanka; I swear this upon my brothers.” Vibhishana reciprocated with his pledge: “I shall fight faithfully by your side throughout this war, without sparing my own life.”

Thus, Vibhishana acted on an intuitive moral impulse to do what was right and stand by dharma. That noble conviction proved to be politically astute and sound as well.

Sugriva’s Objections and Hanuman’s Counsel

The moment Vibhishana remained airborne and proclaimed, “I have arrived seeking the protection of Sri Rama, the refuge of all the worlds; kindly announce my presence to Him,” Sugriva hastened to Sri Rama alongside his council. He warned: “Ravana’s brother Vibhishana has arrived with four ministers, claiming he wishes to surrender to You. However, he comes straight from the enemy camp. Do not admit him. We may welcome allies or recruit warriors with money, but we must never welcome someone defecting from the enemy’s side. It invites danger on multiple fronts.”

Sri Rama responded: “Having mastered the political treatises, you speak with great insight. Nevertheless, let us consult everyone present and hear their perspectives.” The ministers presented their viewpoints one after another. Hanuman, who was to speak last, intended to evaluate and dismantle every counter-argument—including Sugriva’s—and firmly advocate for Vibhishana’s acceptance. Before delivering his verdict, he offered an eloquent disclaimer:

न वादान्नापि सङ्घर्षान्नाधिक्यान्न च कामतः ।
वक्ष्यामि वचनं राजन्यथार्थं राघव गौरवात् ॥

*na vAdAnnApi sa~NgharShAnnAdhikyAnna cha kAmataH |*
*vakShyAmi vachanaM rAjanyathArthaM rAghava gauravAt ||*

* *Na vadat* — Not out of a desire to oppose what others have said,
* *Napi sangharshat* — Nor to indulge in debate or contention,
* *Nadhikayat* — Not to assert my superiority or parade my intellect,
* *Na cha kamatah* — Nor from a mere impulse to say something,
* *Vakshyami vachanam rajan yathartham raghava gauravat* — “O King! O Raghava! Purely out of deep reverence and honor for You, I present my thoughts exactly as they are.”

Angada had suggested, “Let us assign Vibhishana a task and evaluate his virtues and flaws based on his performance.” Hanuman countered: “When someone comes seeking unconditional surrender, can we put him on probation, assign him tasks, and wait to analyze his merits and demerits?”
Jambavan had remarked, “The timing and place of his arrival are suspicious.” Hanuman replied, “When an individual decides to renounce a wicked man to seek sanctuary with the righteous, can one pause to scrutinize the propriety of time and place?”

Sarabha proposed, “We should deploy spies to conduct an investigation into his background.” Hanuman dismissed this, pointing out: “That is practically impossible. Can we dispatch scouts to Lanka now, investigate his conduct, and delay our decision until they return?”

Mainda recommended, “We can draw him into conversation and fathom what lies in his heart.” Hanuman answered: “If a person has resolved to conceal his inner motives, no amount of conversation will ever uncover them. The composed manner in which Vibhishana presents himself, the clarity of his speech, and the calm nobility of his countenance demonstrate that he is a pure-hearted, honorable soul (*shuddhatma*). He can be trusted. Making him wait under interrogation now would cast a shadow of suspicion over this alliance. My firm counsel, therefore, is to accept him without hesitation.”

Sri Rama was waiting precisely for this counsel. Endorsing it at once, He affirmed: “I shall never abandon anyone who seeks My refuge in faith. I am going to accept this Vibhishana.”

The manner in which Hanuman dismantled every contrary argument with humility yet unwavering conviction—clarifying his motives beforehand so his listeners were receptive—remains an enduring masterclass in counsel and diplomacy.

Sugriva’s Three Doubts – Sri Rama’s Reply

After listening to the counsel of everyone present, Sri Rama expressed His own viewpoint: “Whether good or bad, one who comes seeking friendship must never be turned away; he must be accepted.” Sugriva, however, was not pleased with this conclusion.

Sugriva raised three specific objections against accepting Vibhishana:

* First, he comes straight from the enemy camp; once he gains our trust, he could sow discord and create divisions among us.
* Second, if he has been sent by Ravana with some malicious intent, he could pose a grave danger to You, to me, or to our entire army. Given an opportune moment, he might even strike and slay us in the dead of night.
* Third, how can we trust someone who deserted his own elder brother in a time of crisis to remain loyal to us?

These were his stated objections. What he left unsaid, however, was an underlying personal anxiety: Sugriva took pride and satisfaction in the fact that, having brought his army to Rama’s aid, Sri Rama held him in special affection and regarded him as a close friend. He feared that if Vibhishana entered the fold, his own standing and “special friend” status might be diminished.

Discerning all of this, Sri Rama addressed him:

“You object that he comes from the enemy camp. But brothers do not always live in harmony. Especially in circumstances like war, if one brother is wicked and the other is virtuous, it is not improper for the righteous one to leave him, join the opposing side, and aspire to gain the kingdom through that alliance. Even if he has arrived with such an ambition, we can accept him.”

It is quite ironic that Sugriva was the one accusing Vibhishana of betraying a brother—since Sugriva himself had attained his kingdom only after his own brother Vali was slain. Yet Sri Rama, without making any direct reference to that, gently reasoned: “Can all brothers remain united? Vibhishana’s brother is exceptionally vile; terrified of him and fearing for his very life, Vibhishana has come here seeking refuge. Therefore, we must accept him.”

Furthermore, He declared:

पिशाचान् दानवान् यक्षान् पृथिव्यां चैव राक्षसान् ।
अङ्गुल्यग्रेण तान् हन्याम् इच्छन् हरिगणेश्वर ॥

*pishAchAn dAnavAn yakShAn pR^ithivyAM chaiva rAkShasAn |*
*a~NgulyagreNa tAn hanyAm ichChan harigaNeshvara ||*

“If I so resolve, O Lord of the Vanaras, I can annihilate every Pisacha, Danava, Yaksha, and Rakshasa on the face of this earth with the mere tip of My finger. Therefore, no danger will ever come to us through him; do not worry.”

He continued:

न सर्वे भ्रातरस्तात भवन्ति भरतोपमाः ।
मद्विधा वा पितुः पुत्राः सुहृदो वा भवद्विधाः ॥

*na sarve bhrAtarastAta bhavanti bharatopamAH |*
*madvidhA vA pituH putrAH suhR^ido vA bhavadvidhAH ||*

* *Na sarve bhratarastata bhavanti bharatopamah* — “Do all brothers turn out like Bharata, dear friend?” Why did He cite Bharata rather than Lakshmana? Because Bharata never had the slightest inclination to enjoy the kingdom placed directly in his hands. Refusing the throne, he journeyed all the way to the forest seeking to return it to Rama. Hence, in this context of succession and kingdoms, Bharata stands as the supreme exemplar. While all His brothers are equally dear to Rama, Bharata’s renunciation—renouncing sovereignty without a trace of greed and restoring it to his elder brother as its rightful owner—is incomparable. Thus, Sri Rama asked, “Where can one ever find a brother like Bharata?”
* *Madvidha va pituh putrah* — “Can one find a devoted son to a father like Me?” While contemplating the ideal son, Sri Rama could point to no other example and ultimately offered Himself.
* *Suhrodo va bhavadvidhah* — “And where can one find a friend like you?” By stating this, He reassured Sugriva: “You will always remain My special friend; do not harbor any doubts on that count.” With this reassurance, Sugriva’s mind was put at ease.

Sri Rama’s Sacred Vow to Protect Those Who Surrender

Following this, Sri Rama pronounced His definitive decree. He recounted the tale of the dove: when the hunter who had killed its mate arrived beneath its tree, shivering with cold and starving from hunger, the dove treated him as a guest seeking shelter. (The word *sharana* also means home or dwelling. Since the hunter had arrived at the foot of its dwelling tree, the bird regarded him as a *Sharanagata*—a refugee at its doorstep.) To warm him, the dove gathered dry twigs and kindled a fire; to appease his hunger, it offered its own body into the blazing flames.

Citing Maharishi Kandu, Rama affirmed: “Even if an enemy approaches seeking refuge, one must protect him at the cost of one’s own life; if one fails to do so, all the accumulated sins of the refugee will fall upon the person who failed to protect him.” Concluding this reasoning, He proclaimed His eternal covenant:

सकृदेव प्रपन्नाय तवास्मीति च याचते ।
अभयं सर्वभूतेभ्यो ददाम्येतद् व्रतं मम ॥

*sakR^ideva prapannAya tavAsmIti cha yAchate |*
*abhayaM sarvabhUtebhyo dadAmyetad vrataM mama ||*

* *Sakrideva prapannaya* — “To whoever surrenders unto Me even once,”
* *Tavasmi iti cha yachate* — “and pleads, ‘I am Yours, please protect me,'”
* *Abhayam sarvabhutebhyo dadami* — “I grant complete freedom from fear against all living beings (across all times and under every circumstance).”
* *Etad vratam mama* — “This is My sacred vow; I hold this as My solemn duty.”

Reaching the pinnacle of the doctrine of *Sharanagati*, He commanded:

आनयैनं हरिश्रेष्ठ दत्तमस्याभयं मया ।
विभीषणो वा सुग्रीव यदि वा रावणः स्वयम् ॥

*AnayainaM harishreShTha dattamasyAbhayaM mayA |*
*vibhIShaNo vA sugrIva yadi vA rAvaNaH svayam ||*

* *Harishreshtha* — O Sugriva, foremost among the Vanaras!
* *Enam anaya* — Bring him here (the one who has arrived seeking refuge).
* *Asya* — To him,
* *Maya abhayam dattam* — complete refuge and fearlessness have already been granted by Me.
* *Vibhishano va* — Whether he is Vibhishana (the embodiment of virtue),
* *Yadi va ravanah svayam* — or even if he is Ravana himself in person (the dreaded foe who abducted Sita), bring him!

One interpretation holds: “The very moment he hovered in the skies and uttered *’Raghavam sharanam gatah’* (I seek refuge in Raghava), protection had already been conferred upon him (*dattam*). There is no room for reconsidering it now.” It is also recounted that much earlier, when Shurpanakha described her lineage and remarked, “I have a brother named Vibhishana who is a *dharmatma* (virtuous soul),” Rama had granted him refuge in His mind at that very instant.

By uttering *”yadi va ravanah svayam”* (even if it be Ravana himself), Lord Rama demonstrated to the world that whether one is noble or wicked, a friend or an enemy, is entirely transcended by the principle of surrender. Divine grace knows no preconditions; before the singular inner attitude of *Sharanagati*, even mountains of past misdeeds are reduced to dust. Commentators draw comfort from this truth: none of us have committed sins anywhere close to the scale of Ravana’s atrocities; hence, if we surrender to Rama, our absolute protection is beyond doubt.

The Assurance of Sri Rama’s Promise of Refuge

Upon hearing Rama’s declaration, Sugriva brought forth Vibhishana along with his four ministers. Standing before Sri Rama, Vibhishana was overwhelmed with emotion; his hair stood on end, and tears of joy streamed down his face. Falling prostrate on the ground, he clasped Sri Rama’s sacred lotus feet with his hands and surrendered: “O Raghava! As the brother of Ravana, unable to endure his cruelties and unrighteous deeds, I have forsaken family, wealth, and all worldly ties to take refuge solely at Your feet. My life and destiny are entirely in Your hands.” Sri Rama gazed upon that pure soul with deep maternal love, lifted him up, embraced him tightly to His chest, and consoled him with overflowing tenderness: “My complete protection is yours.”

Having comforted him, He resolved to honor His pledge immediately: “Slaying Ravana, I shall make you the sovereign king of Lanka; I swear this upon My brothers.” Desiring to solemnize this pledge on the spot, He turned to Lakshmana beside Him and commanded: “Lakshmana! Bring water from the ocean and, in the presence of these Vanara hosts, right now, consecrate Vibhishana as the king of Lanka!” Sri Rama, an ocean of boundless compassion who crowned the seeker of His grace as the Lord of Lanka the moment he crossed the shore, is our ultimate haven.

Because Sri Rama has pledged to protect those who trust Him from every adversity and regards it as His sacred duty, all who offer their salutations to Him with the verse:

आपदामपहर्तारं दातारं सर्वसंपदाम् ।
लोकाभिरामं श्रीरामं भूयो भूयो नमाम्यहम् ॥

*ApadAmapahartAraM dAtAraM sarvasaMpadAm |*
*lokAbhirAmaM shrIrAmaM bhUyo bhUyo namAmyaham ||*

invariably receive His divine protection. For us, receiving that grace becomes a natural right. When parents deem caring for their children as their duty, being cared for becomes the child’s natural right. When grown children consider it their duty to look after their elderly parents, receiving that care becomes the parents’ right. In the same manner, when the Lord undertakes protection as His personal duty, claiming that protection becomes our birth right. Thus, Sri Rama’s words and actions instill absolute faith that surrendering to Him and prostrating before Him will unfailingly deliver us from all peril.

During the battle, Ravana attempted to slay Vibhishana on multiple occasions. The first time a spear was hurled, Lakshmana shattered it. On the second occasion, Ravana raised a deadly lance gifted by Lord Brahma to cast at Vibhishana. Lakshmana sent a barrage of arrows, preventing Ravana from hurling it. Enraged, Ravana directed that lethal lance at Lakshmana instead. Lakshmana fell unconscious, and Hanuman brought the Sanjeevi mountain to restore him to life. Thus, Lakshmana risked his own life to defend the promise of refuge that Rama had granted to Vibhishana. Later, Sri Rama bestowed the wealthy city of Lanka upon Vibhishana, had Lakshmana conduct his formal coronation there, and only then returned.

*sakR^ideva prapannAya tavAsmIti cha yAchate |*
*abhayaM sarvabhUtebhyo dadAmyetad vrataM mama ||*

Vaishnavas celebrate this shloka as the monumental “Word of the Seashore” (*Kadaṟkarai Vārthai*). Swami Nigamantha Desikan composed an entire treatise titled *Abhaya Pradhana Saram* on this verse, emphasizing: “This is not some private reassurance whispered to Sita within the secluded quarters of a palace; this was proclaimed aloud on the seashore, in the midst of millions of Vanaras, addressed to Vibhishana. It holds true for every single one of us.” Through this, he established the glory of *Sharanagati dharma*.

Great saints across traditions have celebrated this doctrine of absolute surrender. Sri Nilakantha Dikshidar, in his hymn *Ananda Sagara Stavam*, beautifully expresses: “I know nothing of karma, bhakti, or jnana:

मीनाक्षीं विश्वजननीं जननीं ममैव शरणं प्रपद्ये

*mInAkShIM vishvajananIM jananIM mamaiva sharaNaM prapadye*

Meenakshi is the Mother of the universe, and She is my Mother too. I simply surrender unto that Mother Meenakshi; this alone is all I know.”

Likewise, when we manage to surrender our burdens entirely unto God, all our anxieties vanish. Just as Vibhishana had Sri Rama, in our times, if we surrender unto Maha Periyava—who held truth and dharma as his wealth and life-vow, presiding as an ascetic, sannyasi, and Jagadguru for a full century—we too shall be delivered from all adversities and attain every spiritual and worldly blessing.

Why do we eagerly listen to the divine personal experiences of Periyava devotees? Hearing how Periyava’s devotees were saved from dire crises and how they received blessings and well-being through his grace brings deep solace and rekindles our faith. That is why we cherish hearing these incidents again and again.

Sri Govinda Damodara Swamigal encountered countless trials and tribulations throughout his life. Yet, under no circumstance did his faith in Sivan Sir and Maha Periyava waver even in the slightest. Surrendering unreservedly at their holy lotus feet, he lived relying entirely upon their grace and guidance. That total surrender enabled him to attain the highest goal of human life.

His life stands as a rare and precious lesson for us. It illustrates that when hardships arise, if we hold fast to faith and cling to God and Guru, their divine grace will surely see us through to the farther shore.

Taking Swamigal’s life as our model, let us also surrender whole-heartedly at the lotus feet of Maha Periyava. When we do so, their grace will guide us, bestow all auspiciousness in this earthly life, elevate us spiritually, and help us realize the true purpose of life.

విభీషణ శరణాగతి విశిష్టత

జయ జయ జగదంబ శివే, జయ జయ కామాక్షి!

వాల్మీకి రామాయణంలోని యుద్ధ కాండలో 17, 18, 19 సర్గలలో శరణాగతి ధర్మాన్ని వివరించే ఒక అందమైన ఘట్టమే ఈ విభీషణ శరణాగతి. దీనిని పారాయణం చేస్తే ఆపదలు తొలగిపోతాయని, భయం నశిస్తుందని గోవింద దామోదర స్వామిగళ్ చెప్తుండేవారు.

ఒకసారి శ్రీ జానకిరామన్ మామగారి ఇంట్లో రామ పట్టాభిషేక చిత్రం కిందపడి ఫ్రేమ్ పగిలిపోయినప్పుడు, వారికి కొద్దిగా మనశ్శాంతి కరువైంది (ఆందోళన కలిగింది). ఆయన కుమారుడు రామ నారాయణన్ ఈ విషయాన్ని శ్రీ శివన్ సార్‌కి విన్నవించుకున్నారు. శివన్ సార్, “గోవింద దామోదర స్వామిగళ్ని అడిగి, రామాయణం నుండి ఆయన చెప్పే భాగాన్ని పారాయణం చేయండి; అదే దీనికి పరిహారం” అని చెప్పారు. గోవింద దామోదర స్వామిగళ్ని అడిగినప్పుడు, ఈ విభీషణ శరణాగతి ఉన్న యుద్ధ కాండలోని 17, 18, 19 సర్గలను చదవమని చెప్పారు. వారు కూడా అలాగే పారాయణం చేశారు.

కింద ఉన్న వ్యాసంలో ఆ విభీషణ శరణాగతి అనే భాగాన్ని క్లుప్తంగా అందించాను.

విభీషణుడు రాముడిని వెతుక్కుంటూ రావడం

సర్వలోకశరణ్యాయ రాఘవాయ మహాత్మనే |
నివేదయత మాం క్షిప్రం విభీషణముపస్థితమ్ ||

రావణుడు తనను అవమానించిన వెంటనే, విభీషణుడు తన నలుగురు మంత్రులతో కలిసి లంకను విడిచిపెట్టి, సముద్రాన్ని దాటి రాముడు ఉన్న ప్రదేశానికి వస్తాడు. మంచి వస్త్రాలు, ఆభరణాలు ధరించి, రకరకాల ఆయుధాలతో, కొండ లాంటి ఆకారం ఉన్న ఒక రాక్షసుడు, మరికొందరు రాక్షసులతో కలిసి, మెరుపులతో కూడిన మేఘంలా ఆకాశంలో మెరుస్తూ వచ్చి నిలబడటం చూసి సుగ్రీవుడికి భయం కలుగుతుంది.

“ఎవరో ఒక రాక్షసుడు మనల్ని చంపడానికి వస్తున్నట్లున్నాడు” అని అంటాడు సుగ్రీవుడు. మిగతా వానరులంతా ఏకమై, “మహారాజా, ఉత్తరువు ఇవ్వండి, మేము వీళ్ళను చంపేస్తాము” అని అంటారు.

అప్పుడు విభీషణుడు బిగ్గరగా వాళ్ళను చూసి ఇలా అంటాడు: “దుష్ట ప్రవర్తన కలిగిన రావణుడు అనే రాక్షస రాజు తమ్ముడిని నేను. నా పేరు విభీషణుడు. రావణుడు సీతను అపహరించి తీసుకువచ్చి, రాక్షస స్త్రీల కాపలాలో బంధించి ఉంచాడు. నేను చాలాసార్లు అనేక విధాలుగా అతనితో ‘సీతను రాముడికి అప్పగించేయ్’ అని చెప్పినా, అతను ఆ మాటలు వినలేదు. నన్ను ఒక బానిసలా అవమానించినందువల్ల, నేను అతన్ని వదిలేసి రాముడి వద్ద శరణు కోరడానికి వచ్చాను. నా భార్యాబిడ్డలను, సంపదను, అన్నింటినీ వదిలి రాముడే నాకు ఆశ్రయం అని నమ్మి వచ్చాను.”

‘సర్వలోక శరణ్యాయ’ — సమస్త లోకాలకు ఆశ్రయమైన (శరణుజొచ్చదగిన), ‘రాఘవాయ మహాత్మనే’ — మహాత్ముడైన రాముడి వద్దకు, ‘నివేదయత మాం క్షిప్రం విభీషణముపస్థితమ్’ — విభీషణుడనైన నేను వచ్చానని త్వరగా తెలియజేయండి” అని అంటాడు.

విభీషణుడు రావణుడిని విడిచిపెట్టి రావడం ద్రోహం కాదా?

విభీషణుడు రావణుడి తమ్ముడు. అతన్ని వదిలిపెట్టి, రాముడి వద్ద ఆశ్రయం పొంది, రాముడి పక్షాన నిలబడి యుద్ధం కూడా చేస్తాడు. ఇది ద్రోహం కాదా అనే ప్రశ్న తలెత్తవచ్చు.

యుద్ధభూమిలో ఇంద్రజిత్తు, ‘విభీషణా! నువ్వు శత్రువులతో వెళ్లి చేరిపోయావే; నువ్వు ద్రోహివి’ అని నిందిస్తాడు. దానికి విభీషణుడు ఇలా అందంగా బదులిస్తాడు: “ఇంద్రజిత్తూ! నేను రాక్షస కులంలో పుట్టినప్పటికీ క్రూరమైన పనులు చేయడాన్ని, అధర్మాన్ని ఇష్టపడని వాడిని. గుణంలో నేను రాక్షసుడిని కాను. మనుషులకు గుణమే ముఖ్యం. మీ తండ్రి రావణుడు ఋషులును చంపడం, పరుల భార్యను అపహరించడం, ఇతరుల ఆస్తిని లాక్కోవడం, క్రూరమైన పనులు చేసి ఆనందించడం, తన మంచి కోరేవారిని అనుమానించి అవమానించడం లాంటి ఎన్నో చెడ్డ గుణాలు ఉన్నవాడు. చేతి మీద పాము ఎక్కితే దానిని దులుపుకోకూడదు అని ఏమీ లేదు. అలాగే నేను అతన్ని విదిలించుకున్నాను. కాలిపోతున్న ఇంటి నుండి తప్పించుకుని రాకూడదు అని ఏమీ లేదు. అందుకే నేను అక్కడి నుండి బయటకు వచ్చేశాను” అని అంటాడు.

అలా, రావణుడి నుండి ఎందుకు విడిపోయి వచ్చాడు అనే ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పేస్తాడు. రాముడితో ఎందుకు చేరాడు అనే ప్రశ్నకు, వాల్మీకి మహర్షి విభీషణుడిని ‘మహాప్రాజ్ఞః’ (మిక్కిలి జ్ఞానమున్నవాడు), ‘శుద్ధాత్మ’ (స్వచ్ఛమైన మనస్సు కలవాడు) అని కీర్తించారు. శుద్ధాత్ముడు కావడం వల్లే ఆ విభీషణుడికి రాముడు సర్వలోక శరణ్యుడు అనేది అంతర్ దృష్టితోనే (సహజంగానే) మనసుకు తెలుస్తుంది. అదేవిధంగా మన మనస్సు స్వచ్ఛంగా ఉంటే, ఎవరు ఉత్తములు, మనం ఎవరిని శరణు వేడాలో మనకు కూడా స్పష్టంగా అర్థమవుతుంది.

రాజకీయపరంగా చూసినా, విభీషణుడి నిర్ణయం సాహసోపేతమైనది. రావణుడి లాంటి బలవంతుడు, విపరీతమైన కోపం, క్రూరమైన పనులు చేసే ఒక రాక్షసుడిని వదిలేసి వస్తే, ఆ రావణుడు ఇతన్ని శత్రువుగా భావించి చంపడానికే మార్గాలు వెతుకుతాడు. అలాంటప్పుడు విభీషణుడు తన ప్రాణాలు కాపాడుకోవడం కోసం, భయంతో రాముడి ఆశ్రయాన్ని కోరాడు అని కూడా అనుకోవచ్చు. ఆలోచించి చూస్తే రావణుడు అన్ని అధికారాలు, శక్తులు ఉన్నవాడు. రాముడు కేవలం ఒక వానర సైన్యాన్ని పోగుచేసుకుని వచ్చిన ఒక సంచార యువరాజు, అంతే. కానీ “ధర్మం రాముడి పక్షాన ఉండటం వల్ల రాముడే గెలుస్తాడు. ఏది దొరుకుతుందో దొరకదో, ఎన్ని ఆపదలు ఉన్నా సరే, ప్రాణాలే పోయినా సరే, మనం ధర్మం వైపే ఉండాలి” అని భావించి విభీషణుడు వచ్చి రాముడికి శరణాగతి చేస్తాడు.

రాముడు పలువురితో సంప్రదించి, చర్చించిన తర్వాత విభీషణుడికి అభయం ఇస్తాడు. విభీషణుడు వచ్చి నమస్కారం చేసినప్పుడు, రాముడు స్వయంగా “రావణ వధ చేసి నిన్ను లంకకు రాజును చేస్తాను. ఇది నా తమ్ముళ్ల మీద ఒట్టు” అని చెప్తాడు. విభీషణుడు కూడా “ఈ యుద్ధంలో నేను నా ప్రాణాలను సైతం లెక్కచేయకుండా నీ పక్షాన నిలబడి యుద్ధం చేస్తాను” అని మాట ఇస్తాడు.

కాబట్టి విభీషణుడు అంతఃప్రేరణతో (intuitive) ఏది సరైనదో అది చేయాలి, ధర్మం పక్షాన నిలబడాలి అనే ఉద్దేశ్యంతో వచ్చాడు. అదే రాజకీయపరంగా (politically correct) కూడా సరైనదిగా మారిపోతుంది.

సుగ్రీవుని అభ్యంతరాలు మరియు హనుమంతుని సలహా

విభీషణుడు ఆకాశంలో నిలబడి, “నేను సర్వలోక శరణ్యుడైన రాముడిని ఆశ్రయించి వచ్చాను. ఆయనకు చెప్పండి” అని అన్న వెంటనే, సుగ్రీవుడు అందరితో కలిసి రాముని వద్దకు వచ్చి, “రావణుని తమ్ముడు విభీషణుడు అనేవాడు నలుగురు మంత్రులతో వచ్చాడు. మీ వద్ద శరణు కోరుతున్నాను అని చెబుతున్నాడు. కానీ, వాడు శత్రు పక్షం నుండి వచ్చాడు. వాడిని చేర్చుకోవద్దు. మిత్రుల నుండి వచ్చిన సైన్యాన్ని చేర్చుకోవచ్చు; డబ్బులిచ్చి అయినా సైన్యాన్ని సమకూర్చుకోవచ్చు; కానీ శత్రువుల నుండి వచ్చిన వాడిని మాత్రం ఎప్పటికీ చేర్చుకోకూడదు. దీనివల్ల ఎన్నో విధాలుగా ప్రమాదం” అని అంటాడు.

రాముడు, “నువ్వు రాజశాస్త్రాలన్నీ చదివి ఉన్నావు కాబట్టి చాలా చక్కగా చెబుతున్నావు. అయినా అందరినీ అడుగుదాం. ఎవరి అభిప్రాయం వారు చెప్పనీ” అని అంటాడు. వెంటనే ఒక్కొక్కరూ తమ తమ అభిప్రాయాలను ముందుంచుతారు. ఆ తరువాత మాట్లాడబోయే హనుమంతుడు, సుగ్రీవుని సలహాతో సహా అందరి అభిప్రాయాలను విశ్లేషించి ఖండించి, విభీషణుడిని అంగీకరించాలి అని నొక్కి చెప్పబోతున్నాడు. ఆ తీర్పును ముందుగానే తెలియజేసే విధంగా ఒక అందమైన ఉపోద్ఘాతాన్ని ఇస్తాడు.

న వాదాన్నాపి సఙ్ఘర్షాన్నాధిక్యాన్న చ కామతః ।
వక్ష్యామి వచనం రాజన్యథార్థం రాఘవ గౌరవాత్ ॥

“న వాదాత్” — నేను ఇతరులు చెప్పేదానిని ఎదిరించి మాట్లాడాలనే ఉద్దేశ్యంతోనో, “నాపి సఙ్ఘర్షాత్” — వాదించాలనే కారణంతోనో, “నాధిక్యాత్” — నేను గొప్పవాడిని, నా బుద్ధి కుశలతను ప్రదర్శించాలనే ఉద్దేశ్యంతోనో, “న చ కామతః” — నేనూ ఏదో ఒకటి మాట్లాడాలి కదా అనే ఆలోచనతోనో మాట్లాడటం లేదు. “వక్ష్యామి వచనం రాజన్ యథార్థం రాఘవ గౌరవాత్” — ఓ రాజా, రామా! నీపై ఉన్న గౌరవంతో, మర్యాదతో నాకు తోచిన యథార్థాన్ని ఉన్నదున్నట్లుగా చెబుతున్నాను అని అంటాడు.

అంగదుడు చెప్పిన “విభీషణునికి ఏదైనా పని అప్పగించవచ్చు. అందులో ఉండే గుణదోషాలను బట్టి మనం నిర్ణయం తీసుకోవచ్చు” అనే ఆలోచనను హనుమంతుడు ఈ విధంగా ఖండిస్తాడు. “శరణాగతి అని వచ్చిన వాడికి ఒక పని అప్పగించి, వాడు దానిని పూర్తి చేసిన తర్వాత, అందులోని గుణదోషాలను చూడటం సాధ్యమవుతుందా?” అని అంటాడు.

జాంబవంతుని, “ఇతను వచ్చిన ప్రదేశం, సమయం సరికాదు” అనే అభిప్రాయానికి, హనుమంతుడు, “ఒక దుష్టుడిని వదిలేసి ఒక మంచివాడితో చేరాలి అని అనుకున్నప్పుడు, ప్రదేశం, కాలం అన్నీ చూడగలమా?” అని ప్రశ్నిస్తాడు.

శరభుడు, “ఇతని గురించి గూఢచారుల ద్వారా విచారించవచ్చు” అన్నప్పుడు, “అది కూడా జరగని పని. ఇక మీదట గూఢచారులను పంపి ఇతని గురించి తెలుసుకుని నిర్ణయం తీసుకోగలమా?” అని తేల్చి చెబుతాడు.

మైందుని, “ఇతనితో మాటలు కలిపి ఇతని మనసును అర్థం చేసుకోవచ్చు” అనే అభిప్రాయానికి బదులుగా, “మనసులో ఉన్నది బయటపెట్టకూడదు అని ఒకరు నిర్ణయించుకుంటే, ఎంత మాట్లాడినా వారి మనసులో ఏముందో తెలుసుకోలేము. ఈ విభీషణుడు వచ్చి నిలబడిన తీరు, అతడు స్పష్టంగా మాట్లాడుతున్న విధానం, అతని ముఖకవళికలు, అతడు శుద్ధాత్ముడు, నిజాయితీపరుడు అని చూపుతున్నాయి. అతడిని నమ్మవచ్చు. ఇప్పుడు అతడిని నిలబెట్టి విచారిస్తే, భవిష్యత్తులో ఈ స్నేహానికి అది ఒక మచ్చగా మిగులుతుంది. కాబట్టి అతడిని ఎలాంటి సందేహం లేకుండా అంగీకరించవచ్చు అనేది నా ఉద్దేశ్యం” అని ముగిస్తాడు.

రాముడు కూడా దీని కోసమే ఎదురుచూస్తున్నాడు. కాబట్టి వెంటనే దానిని అంగీకరించి, “నమ్మి వచ్చిన వాడిని వదులుకోకూడదు. నేను ఈ విభీషణుడిని అంగీకరించబోతున్నాను” అని అంటాడు.

హనుమంతుడు వినయంగా కానీ దృఢంగా అందరి మాటలను ఖండించి మాట్లాడటం, అయితే దానికి ముందే తన మాటల ఉద్దేశ్యాన్ని స్పష్టంచేసి వారిని వినేలా సిద్ధం చేయడం చాలా అందంగా ఉంది.

సుగ్రీవుని మూడు అనుమానాలు – రాముని సమాధానం

రాముడు అందరి అభిప్రాయాలను అడిగి తెలుసుకుని, ఆ తర్వాత తన అభిప్రాయాన్ని చెబుతాడు. “మంచివాడైనా, చెడ్డవాడైనా, స్నేహం కోరి వచ్చినవాడిని దూరం చేసుకోకూడదు, చేర్చుకోవాలి” అని చెప్పినప్పుడు, సుగ్రీవునికి అది ఇష్టం లేదు.

సుగ్రీవుడు విభీషణుడిని చేర్చుకోవడంలో మూడు అభ్యంతరాలను వ్యక్తం చేస్తాడు.

మొదటిది, శత్రు సైన్యం నుండి వచ్చాడు; మన నమ్మకాన్ని సంపాదించిన తర్వాత మనలోనే చీలిక తెస్తాడు.

రెండవది, రావణుడే పంపి ఉంటే, ఏదైనా చెడు ఉద్దేశ్యంతో వస్తే, నీకో, నాకో లేదా మన సైన్యానికో పెద్ద ప్రమాదం కలిగించవచ్చు. సరైన అవకాశం దొరికితే, రాత్రి సమయంలోనైనా మనల్ని వధించేస్తాడు.

మూడవది, ఆపద సమయంలో సొంత అన్ననే వదిలి వచ్చినవాడు, మన పట్ల విశ్వాసంగా ఉంటాడని ఎలా నమ్మడం?

ఇవన్నీ అతను బహిరంగంగా చెప్పిన అభ్యంతరాలు. చెప్పనిది ఏమిటంటే, తాను సైన్యంతో రామునికి సహాయంగా రావడం వల్ల, రామునికి తన పట్ల ఒక ప్రత్యేకమైన అనురాగం ఉందని, తనను ఒక విశేషమైన స్నేహితుడిగా భావిస్తున్నాడని సుగ్రీవునికి ఒక సంతృప్తి ఉంది. ఇప్పుడు విభీషణుడు అనేవాడు ఒకడు వస్తే, తనకున్న ఆ హోదా, విశేష మిత్రుడనే స్థానం (స్పెషల్ ఫ్రెండ్ స్టేటస్) పోతుందేమో అని మనసులో ఒక ఆలోచన నడుస్తోంది. రాముడు ఇవన్నీ అర్థం చేసుకుని ఇలా అంటున్నాడు:

“శత్రు సైన్యం నుండి వచ్చాడు అని అంటున్నావు. కానీ అన్నదమ్ములు అనేవారు అన్ని కాలాల్లోనూ కలిసిమెలిసి ఉండటం జరగదు. ముఖ్యంగా యుద్ధం లాంటి పరిస్థితులలో, ఒకడు దుష్టుడిగా ఉండి మరొకడు మంచివాడిగా ఉంటే, మంచివాడు వాడిని వదిలి శత్రు పక్షంలో చేరడం, తద్వారా రాజ్యాన్ని పొందాలనుకోవడం తప్పు కాదే. అలాంటి ఉద్దేశ్యంతో వచ్చినా వాడిని చేర్చుకోవచ్చు,” అని అంటాడు.

వీడు తన అన్నకు ద్రోహం చేస్తున్నాడు అని సుగ్రీవుడు చెప్పడమే విడ్డూరం; ఎందుకంటే సుగ్రీవుడే తన అన్నను వధించి రాజ్యాన్ని పొందినవాడు కదా? కానీ రాముడు ఆ విషయాన్ని నేరుగా చెప్పకుండా, “అన్నదమ్ములందరూ కలిసికట్టుగా ఉండగలరా? ఈ విభీషణునికి అతని అన్న చాలా క్రూరుడు; అందుకే భయపడిపోయి, ప్రాణభయంతో అతడు ఇక్కడికి వచ్చి అభయం కోరుతున్నాడు. కాబట్టి చేర్చుకోవాలి” అంటాడు. ఇంకా,

పిశాచాన్ దానవాన్ యక్షాన్ పృథివ్యాం చైవ రాక్షసాన్ |
అఙ్గుల్యగ్రేణ తాన్ హన్యామ్ ఇచ్ఛన్ హరిగణేశ్వర ||

“నేను తలుచుకుంటే నా వేలి కొసతో ఈ ప్రపంచంలో ఉన్న రాక్షసులందరినీ, యక్ష, పన్నగ, ఉరగులందరినీ సంహరించగలను. కాబట్టి ఇతని వల్ల మనకు ఎలాంటి ఆపదా రాదు, చింతించకు” అని చెబుతున్నాడు.

ఇంకా ఇలా చెబుతున్నాడు,

న సర్వే భ్రాతరస్తాత భవన్తి భరతోపమాః |
మద్విధా వా పితుః పుత్రాః సుహృదో వా భవద్విధాః ||

“న సర్వే భ్రాతరస్తాత భవన్తి భరతోపమాః” — తమ్ముళ్లందరూ భరతుడిలా ఉంటారా? లక్ష్మణుడు అని చెప్పకుండా భరతుడిని ఎందుకు చెబుతున్నాడంటే, చేతికి వచ్చిన రాజ్యాన్ని అనుభవించాలనే ఆలోచన భరతుడికి ఏమాత్రం కలగలేదు. దానిని అంగీకరించడానికి నిరాకరించి, అడవికి వచ్చి రాముడికే అప్పగించడానికి ప్రయత్నించాడు కదా? కాబట్టి ఈ సందర్భంలో భరతుడే సరైన ఉదాహరణగా నిలుస్తున్నాడు. రాముడికి తమ్ముళ్లందరూ సమానమే; కానీ రాజ్యం మీద ఏమాత్రం ఆశపడకుండా దానిని త్యజించి, అన్నగారికే చెందాలని అప్పగించిన భరతుడి త్యాగం ఎంతో విశేషమైనది. కాబట్టి, “భరతుడి లాంటి తమ్ముళ్లు ఎక్కడ దొరుకుతారు?” అనే అర్థంలో రాముడు ఈ వాక్యాన్ని చెబుతున్నాడు.

“మద్విధా వా పితుః పుత్రాః” — తండ్రికి కొడుకంటే నా లాంటి వాడు ఎవరైనా దొరుకుతారా అని అంటున్నాడు. తండ్రికి ఉత్తమమైన కొడుకు ఎవరని ఆలోచించిన రాముడు, మరెవరినీ ఉదాహరణగా చూపించలేక, చివరకు తననే ఉదాహరణగా చెప్పుకున్నాడు.

“సుహృదో వా భవద్విధాః” — స్నేహితుడంటే నీ లాగా అందరూ ఉంటారా అని కూడా అంటున్నాడు. దానితో సుగ్రీవుడికి, “నీవు ఎప్పుడూ నా ప్రత్యేకమైన స్నేహితుడిగానే ఉంటావు, దాని గురించి చింతించకు” అని తెలియజేస్తున్నాడు. ఆ మాటతో కొంతమేరకు అతని మనస్సు కూడా కుదుటపడుతుంది.

రాముని శరణాగత రక్షణ వ్రతం

ఆ తర్వాత రాముడు తన నిర్ణయాన్ని ఈ విధంగా చెబుతున్నాడు. “ఒక పావురము, తన ఆడ పావురాన్ని చంపిన వేటగాడు, తీవ్రమైన చలిలో మరియు ఆకలితో తన చెట్టు కిందకు వచ్చి నిలబడినప్పుడు (శరణం అనే పదానికి నివాసం, ఇల్లు అనే అర్థం కూడా ఉంది. తాను నివసించే చెట్టు కిందకు అతను వచ్చాడు కాబట్టి, అతన్ని శరణాగతుడుగా, అంటే తన ఇంటికి వచ్చినవాడిగా భావించి), అతనికి చలి కాచుకోవడానికి కట్టెలను, మంటను ఇచ్చి, ఆకలి తీర్చడానికి తన శరీరమనే మండుతున్న అగ్నిలో అర్పించింది. “తన వద్దకు వచ్చినవాడు శత్రువైనప్పటికీ, అతనికి ఆశ్రయం ఇచ్చి తన ప్రాణాలనైనా అర్పించి రక్షించాలి; అలా రక్షించడంలో విఫలమైతే, శరణు కోరి వచ్చిన వాడి పాపాలన్నీ వాడిని రక్షించడంలో విఫలమైన వాడికే చేరుతాయి” అని చెబుతూ, ముగింపుగా…

సకృదేవ ప్రపన్నాయ తవాస్మీతి చ యాచతే |
అభయం సర్వభూతేభ్యో దదామ్యేతద్ వ్రతం మమ ||

‘సకృదేవ ప్రపన్నాయ’ — ఒక్కసారి నా వద్దకు వచ్చి నమస్కరించి, ‘తవాస్మి’ — “నేను నీ వాడిని అని భావించు, నన్ను రక్షించు”, ‘ఇతి యాచతే’ — అని ఎవరు నన్ను వేడుకుంటారో, ‘అభయం సర్వభూతేభ్యో దదామి’ — అన్ని ప్రాణుల నుండి ఆ జీవుడికి, (అన్ని కాలాలలో, అన్ని కోణాలలో అని కూడా కలుపుకోవాలి) అభయం ఇస్తాను. ‘ఏతద్ వ్రతం మమ’ — “దీనిని నేను వ్రతంగా పెట్టుకున్నాను” అంటున్నాడు. “దీనిని నేను నా కర్తవ్యంగా భావిస్తున్నాను” అని అంటున్నాడు. అంతేకాక శరణాగతి శాస్త్రానికి ఉచ్ఛదశగా..

ఆనయైనం హరిశ్రేష్ఠ దత్తమస్యాభయం మయా |
విభీషణో వా సుగ్రీవ యది వా రావణః స్వయమ్ ||

హరిశ్రేష్ఠ – వానరులలో శ్రేష్ఠుడా! సుగ్రీవా! ఏనమ్ ఆనయ – వాడిని (శరణు కోరి వచ్చిన వాడిని) తీసుకురా. అస్య – వీడికి మయా అభయం దత్తం – నాచేత సంపూర్ణ అభయం ఇవ్వబడిపోయింది. విభీషణో వా – వచ్చి నిలబడిన వాడు (ధర్మశీలుడైన) విభీషణుడైనా సరే, యది వా రావణః స్వయమ్ – లేదా (సీతను అపహరించుకుపోయిన క్రూరమైన శత్రువు) ఆ రావణుడే స్వయంగా వచ్చినా సరే! (తీసుకురా).

“అతను ఆకాశంలో నిలబడి ‘రాఘవం శరణం గతః’ అని చెప్పిన ఆ క్షణంలోనే, నాచేత అతనికి అభయం ఇవ్వబడిపోయింది (దత్తం). ఇక అందులో మరో ఆలోచనకే తావు లేదు” అని ఒక అర్థం. ఆనాడు శూర్పణఖ, “నాకు విభీషణుడు అని ఒక అన్నయ్య ఉన్నాడు. అతను ధర్మాత్ముడు” అని చెప్పినప్పుడే నేను అతనికి అభయం ఇచ్చేశాను అని మరో అర్థం కూడా చెబుతారు.

“యది వా రావణః స్వయమ్” అని చెప్పడాన్ని బట్టి, ఒకడు మంచివాడా, చెడ్డవాడా, స్నేహితుడా, శత్రువా అనేదంతా శరణాగతి తత్వానికి అతీతమైనది. భగవంతుని కృపకు ఎలాంటి నిబంధనలూ ఉండవు; శరణాగతి అనే ఒకే ఒక భావన ముందు ఎలాంటి మహా పాపమైనా దూదిపింజలా ఎగిరిపోతుందని శ్రీరాముడు లోకానికి తెలియజేస్తున్నాడు. మనం కొన్ని తప్పులు చేసినప్పటికీ, రావణుడి అంతటి పాపాలు చేసినవారం కాదు కదా, కాబట్టి రాముడిని శరణువేడితే మనకు కచ్చితంగా అభయం ఉంటుందని దీనికి అర్థం చెబుతారు.

రాముని అభయ వాగ్దానం మనకు ఇచ్చే నమ్మకం

రాముడు ఇలా చెప్పగానే, సుగ్రీవుడు, విభీషణుడిని మరియు అతని నలుగురు మంత్రులను వెంటబెట్టుకుని వస్తాడు. రాముని ముందు వచ్చి నిలబడిన విభీషణుడికి ఒళ్లంతా పులకరించిపోయి, కళ్ల నుంచి ఆనంద భాష్పాలు ఉప్పొంగి ప్రవహిస్తాయి. అతను నేలపై పడి, తన చేతులతో శ్రీరాముని పాదాలను పట్టుకుని, “రాఘవా! రావణుని తమ్ముడినైన నేను, అతని క్రూరత్వాలను, అధర్మాలను సహించలేక, బంధువులు, సంపద అని సమస్తాన్నీ త్యజించి నీ పాదాలనే శరణుగా వేడుకుంటూ వచ్చాను. నా ప్రాణం, నా జీవితం ఇక నీ వశం” అని శరణు పొందుతాడు. ఆ శుద్ధాత్మను శ్రీరాముడు కళ్లతో తాగుతున్నట్లుగా ప్రేమగా చూసి, దగ్గరకు తీసి, తన రొమ్ముకు హత్తుకుని, ”నీకు నా సంపూర్ణ అభయం ఉంది” అని ఆప్యాయంగా ఓదార్పు ఇస్తాడు.

అలా అతన్ని ఓదార్చినవాడై, “రావణుడిని వధించి నిన్ను లంకకు రాజును చేస్తాను. ఇది నా తమ్ముళ్ల మీద ఒట్టు” అని చెప్పి దానిని ఆ చోటనే, ఆ క్షణంలోనే నెరవేర్చాలని సంకల్పిస్తాడు. దగ్గరున్న లక్ష్మణుడిని చూసి, “లక్ష్మణా! సముద్రం నుండి పవిత్ర జలాలను తీసుకువచ్చి, ఈ వానర సేనల సమక్షంలో, ఇప్పుడే, విభీషణుడికి లంకాధిపతిగా పట్టాభిషేకం చేయి!” అని ఆజ్ఞాపిస్తాడు. తనను నమ్మి ఈ ఒడ్డుకు వచ్చినవాడిని ఎంతో శ్రద్ధతో లంకాధిపతిగా పట్టాభిషేకం చేసిన ఆ దయాసాగరుడైన శ్రీరాముడే మనకు శరణు.

ఇలా రాముడు తనను నమ్ముకున్నవారికి ఎలాంటి ఆపద రాకుండా కాపాడతానని మాట ఇచ్చి ఉన్నందువల్ల, దానిని తన విధిగా భావించడం వల్ల, ఎవరైతే రాముడిని,

ఆపదామపహర్తారం దాతారం సర్వసంపదామ్ |
లోకాభిరామం శ్రీరామం భూయో భూయో నమామ్యహమ్ ||

అని చెప్పి ఎవరైతే నమస్కరిస్తారో, వారికి భగవంతుని రక్షణ లభిస్తుంది. మనకందరికీ అది హక్కు. పిల్లలను చూసుకోవాలని తల్లిదండ్రులు అనుకోవడం వల్ల, దానిని వారు విధిగా చేయడం వల్ల, అది పిల్లలకు హక్కుగా మారుతుంది. వృద్ధాప్యంలో తల్లిదండ్రులను చూసుకోవాలని పిల్లలు తమ బాధ్యతగా భావిస్తే, తల్లిదండ్రులకు అది హక్కుగా మారుతుంది. అదేవిధంగా ఒకరు విధిగా భావించి చేసినప్పుడు, ఇతరులకు అది హక్కు అవుతుంది. అలా రాముని ఈ మాటల నుండి మరియు చేతల నుండి, ఆయనకు నమస్కారం చేస్తే, ఆయన వద్ద శరణాగతి చేస్తే, ఆపదల నుండి రక్షిస్తాడనే నమ్మకం కలుగుతుంది.

యుద్ధం సమయంలో రావణుడు పలుమార్లు విభీషణుడిని చంపాలని చూస్తాడు. మొదటిసారి ఈటెను విసిరినప్పుడు లక్ష్మణుడు దానిని విరిచేస్తాడు. రెండవసారి బ్రహ్మ ఇచ్చిన ఒక వేలాన్ని (శక్తి ఆయుధాన్ని) తీసుకుని విభీషణుడిపై వేయడానికి వస్తాడు. అప్పుడు లక్ష్మణుడు అనేక బాణాలు వేసి, వాడు ఆ ఆయుధాన్ని తీసుకోనివ్వకుండా చేస్తాడు. వెంటనే రావణుడు కోపగించి, ఆ ఆయుధాన్ని లక్ష్మణుడిపైనే విసిరేస్తాడు. లక్ష్మణుడు కుప్పకూలిపోతాడు. హనుమంతుడు సంజీవి పర్వతాన్ని తీసుకువచ్చి ఆయనను మళ్ళీ బ్రతికిస్తాడు. అలా విభీషణుడికి రాముడు ఇచ్చిన అభయాన్ని లక్ష్మణ స్వామి తన ప్రాణాలనే పణంగా పెట్టి కాపాడాడు. అంతేకాకుండా, రాముడు కుబేర పట్టణమైన లంకను కూడా విభీషణుడికి ఇచ్చి, లక్ష్మణుడి ద్వారా అతనికి అక్కడ పట్టాభిషేకం చేయించి వస్తాడు.

సకృదేవ ప్రపన్నాయ తవాస్మీతి చ యాచతే |
అభయం సర్వభూతేభ్యో దదామ్యేతద్ వ్రతం మమ ||

ఈ శ్లోకాన్ని వైష్ణవులు ‘సముద్రతీరపు మాట’ అని గొప్పగా కొనియాడుతారు. వేదాంత దేశికులు (నిగమాంత దేశికన్) ‘అభయ ప్రదాన సారం’ అనే ఒక గ్రంథాన్నే రాసి, “ఇదేదో నువ్వు సీతతో అంతఃపురంలో ఏకాంతంగా చెప్పిన మాట కాదు; సముద్ర తీరంలో కోట్ల కొలదీ వానరుల మధ్యలో విభీషణుడిని చూసి చెప్పిన మాట. ఇది మా అందరికీ వర్తిస్తుంది” అని చెప్పి, శరణాగతి ధర్మాన్ని అందంగా నొక్కిచెప్పారు.

ఈ శరణాగతి ధర్మాన్ని అన్ని మతాలలో అనేక మంది మహాత్ములు కొనియాడారు. నీలకంఠ దీక్షితులు ‘ఆనంద సాగర స్తవం’ అనే స్తోత్రంలో, “నాకు కర్మ, భక్తి, జ్ఞానం ఏమీ తెలియదు,

మీనాక్షీం విశ్వజననీం జననీం మమైవ శరణం ప్రపద్యే |

మీనాక్షి ప్రపంచానికే అమ్మ, నాకు కూడా అమ్మే. ఆ మీనాక్షి వద్దే శరణు కోరుతున్నాను; ఇదొక్కటే నాకు తెలుసు” అని అందంగా చెబుతారు.

అదేవిధంగా మన భారాన్ని భగవంతుడికి అప్పగించగలిగితే, అప్పుడే మన బాధలన్నీ తీరిపోతాయి. విభీషణుడికి ఒక రాముడు దొరికినట్లుగా, మన కాలంలో సత్యాన్ని, ధర్మాన్ని సంపదగా మరియు వ్రతంగా తీసుకుని, 100 సంవత్సరాలు తపస్విగా, సన్న్యాసిగా, జగద్గురువుగా అనుగ్రహించిన మహా పెరియవాను మనం శరణు కోరితే, మనం కూడా అన్ని ఆపదల నుండి బయటపడి, అన్ని సంపదలను పొందగలము.

మనం పెరియవా అనుభవాలన్నింటినీ ఎందుకు ఇష్టపడి వింటాము? పెరియవా భక్తులు ఆపదల నుండి ఎలా బయటపడ్డారు, ఆయన కృప వల్ల జీవితంలో మంచిని మరియు వరాలను ఎలా పొందారు అని వినడం మనకు ఓదార్పుగా, నమ్మకం కలిగించేదిగా ఉంటుంది. అందుకే ఆ అనుభవాలను మనం ఇష్టపడి మళ్లీ మళ్లీ వింటాము.

గోవింద దామోదర స్వామిగళ్ తమ జీవితంలో ఎన్నో పరీక్షలను, కష్టాలను ఎదుర్కొన్నారు. కానీ ఏ పరిస్థితుల్లోనూ శివన్ సార్ మరియు మహా పెరియవా పై ఆయనకున్న నమ్మకం ఏమాత్రం సడలలేదు. వారి పాదపద్మాల వద్ద పూర్తిగా శరణాగతి చేసి, వారి అనుగ్రహాన్ని, మార్గదర్శకత్వాన్ని మాత్రమే నమ్ముకుని జీవించారు. ఆ పరిపూర్ణ శరణాగతే ఆయనను జీవితపు ఉన్నత లక్ష్యాన్ని చేరుకునేలా చేసింది.

ఆయన జీవితం మనకు ఒక అరుదైన పాఠంగా ఉంది. కష్టాలు వచ్చినా నమ్మకాన్ని కోల్పోకుండా, భగవంతుడిని మరియు గురువును పట్టుకుని జీవిస్తే, వారి కృప మనల్ని కచ్చితంగా గట్టెక్కిస్తుందని ఆయన జీవితం చూపిస్తుంది.

కాబట్టి, గోవింద దామోదర స్వామిగళ్ జీవితాన్ని ఆదర్శంగా తీసుకుని, మనం కూడా మహా పెరియవా పాదాల చెంత పరిపూర్ణ శరణాగతి చేద్దాం. అలా చేస్తే, వారి కృప మనల్ని నడిపించి, ఇహలోకంలో మేలును కలిగించి, ఆధ్యాత్మికంగా కూడా ఉన్నత స్థితికి చేర్చి జీవితపు నిజమైన ప్రయోజనాన్ని పొందేలా చేస్తుంది.

జానకీ జీవన స్మరణం జయ జయ రామ రామ!

*Janaki Jeevana Smaranam, Jaya Jaya Rama Rama!*