வால்மீகி ராமாயணம் உபன்யாசம் முதல் பகுதி

வால்மீகி ராமாயணம் உபன்யாசம் – முதல் பகுதி Lecture on Valmiki Ramayana – Part One (1 hr 40 min)

Find below the Tamil transcript and English translation for a small portion of the above lecture that I generated using AI tools like Gemini and Chatgpt and refined through reviews

எதுக்கு ராமாயணத்தை படிக்கணும்? அதனால என்ன கிடைக்கும்? அப்டிங்கறத ஒரு ஃபர்ஸ்ட் ஒரு 5, 10 மினிட்ஸ் சொல்லிட்டு அப்பறம் ராம கதை ஆரம்பிச்சிடுறேன்.
“கற்பார் ராமபிரானை அல்லால் மற்றும் கற்பரோ” அப்டின்னு ஆழ்வார் கேட்கிறார். படிக்கிறதுனா ராமாயணத்தை தவிர ஏதாவது படிக்க முடியுமா? அப்டிங்கறார். என்ன படிக்கலாம்? மேல இன்ஜினியரிங்கா, டாக்டரா, லாயரா, காமர்ஸா? அப்டிங்கறத விட எல்லாம் நீ எல்லாம் படி. ஆனா அதெல்லாம் பொழப்புக்கு. ராமாயணம் படி. ராமாயணம் படிச்சுண்டே வந்தா ரொம்ப அதுல நன்மைகள் உண்டு.
முதல்ல ஒரு லைஃப் கொஞ்ச நாள் ஆன பின் ரொம்ப மண்டேன் ஆயிடும். ஆபீஸ் போணுமான்னு இருக்கும். ஆத்துக்கு வரணுமான்னு கூட இருக்கலாம். அந்த மாதிரி ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஒரு சிச்சுவேஷன் இருக்கும்.
ஆனா தினம் ராமாயணம் படிக்கிறதுன்னு வச்சுண்டா, அன்னன்னைக்கு பொழுது விடியும் போது, ஆஹா இன்னைக்கு ராமாயணம் படிக்கப் போறோம், அதுல இன்ன கட்டம் வரப்போகுது அப்படின்னு நெனைச்சாலே வாழ்க்கைக்கு வந்து ஒரு உற்சாகம் வரும் நமக்கு. வாழ்றதுக்கே ஒரு காரணமா இருக்கும் ராமாயணம். ஏன்னா அது இனிமையான வஸ்து.
“சினத்தினால் தென்னிலங்கை கோமானைச் செற்ற மனத்துக்கினியானைப் பாடவும் நீ வாய்திறவாய்”ன்னு குழந்தைகளை எழுப்புறா ஆண்டாள். அந்த மாதிரி ராமன் மனத்துக்கினியான். அந்த தேவர் ராமாங்கிற வார்த்தைக்கே எல்லாரையும் ரமிக்கச் செய்பவன்னு அர்த்தம். அவனுடைய குணத்தாலையும் அவனுடைய வீரத்தாலையும் எல்லாத்துலயும் நம்ம வந்து ராமாயணத்துல நவரசங்களும் இருக்கும். அதுல அவ்ளோ நம்ம ரமிக்கலாம்.
மனசுக்கு சந்தோஷத்தை கொடுக்கக்கூடிய ஒரு அற்புதமான காவியம் ராமாயணம். ஆதி காவியம், ஆதி கவி வால்மீகி. பெரியவா இந்த டாபிக் எடுத்து பேசிருக்கா. பெரியவா கேட்கிறா, நம்ம தேசத்துல எங்க போனாலும் நாட்டியம்னா பரதநாட்டியம், குச்சிப்புடி, கதகளி எது எடுத்தாலும் ராமாயணம். சித்திரம்னா எங்கயும் ராமாயணம், சிற்பம்னா ராமாயணம், காவியங்கள் கேட்கவே வேண்டாம் எல்லா பாஷையிலயும் ராமாயணம் இருக்கு. 300 ராமாயணம் இருக்கு. உலகம் முழுக்க ராமாயணம் இருக்கு.
அப்படி என்ன எல்லாரும் ராமனையே பாடுறான்னு ஆச்சரியமா யோசிச்சு பார்த்தேன். அப்புறம் தோணித்து, ஒரு ஸ்வீட் பண்ணனும்னா சர்க்கரை தானே போடணும்? விதவிதமா ஸ்வீட் பண்ணலாம் ஆனா எல்லாத்துலயும் சர்க்கரை தானே போடணும்? மாறுதலா புளி போடுறேன் உப்பு போடுறேன்னு போட முடியுமா? அதனால இனிமையான வஸ்து ராமன். அவனைப் பேசினா நமக்கு பொழுது இனிமையா போகும்கிறதுக்காக எல்லாரும் ராமனையே பேசுறா. அதோட நமக்கு வந்து சத்துவ குணம் சத்துவ குணமும் வரும் அப்படின்னு பெரியவா ரொம்ப அழகா இதை எக்ஸ்பிளைன் பண்ணிருக்கா.
அப்படி முதல் காரணம் ராமாயணம் படிக்கிறதுக்கு, வாழ்க்கை பயனுள்ளதாகும், இனிமையாகும்.
இரண்டாவது காரணம் ராமாயணம் எல்லாத்தையுமே கொடுக்கும். “ப்ராப்னோதி ஸர்வாம் புவி சார்த ஸித்திம்” அப்படின்னு பலச்ருதி. இந்த உலகத்தில் வந்து ஒருத்தன் பிறந்தானானா அவனுக்கு வேண்டிய எல்லாத்தையும் ராமாயணம் கொடுக்கும் அப்படின்னு சொல்றார் வால்மீகி.
அப்படி ஒரு குழந்தை பிறந்தா அதுக்கு வேண்டியதெல்லாம் பார்த்துப் பார்த்து அம்மா தானே பண்றா. அந்த மாதிரி சீதையும் ராமரும் நமக்கு அம்மா அப்பாவா இருந்து இந்த உலகத்துல நமக்கு வேண்டியதெல்லாம் பண்ணுவா. கம்பர் ராமாயணத்துல கூட “நாடிய பொருள் கைகூடும்”னு சொல்றார் இல்லையா? இது மகான்கள் வாக்கு.
மூணாவது காரணம் நம்ம ஏதோ கவலைப்படுறதுக்கு ஏதாவது வந்துடுறது லைஃப்ல. அது கொஞ்சமா இருந்தா கூட நம்ம பெருசா கவலைப்படுறோம். சால்வ் பண்ண முடிஞ்சாலும் பண்றோம், முடியலைனாலும் பண்றோம். அந்த மாதிரி துக்கம் நிறைய இருக்கு. அந்த துக்கத்தைப் போக்கும் ராமாயணம். குறைகளைப் போக்கும்.
ராமாயணத்திலேயே ராட்சஸன் ராவணனால ஏற்பட்ட கஷ்டத்தை பகவான் அவதாரம் பண்ணி போக்கினார். முதல்ல வாக்கு தந்தார் “பயம் தஜதா பத்ரம் வஹ” அப்படின்னு அந்த தேவர்கள் கேட்டவுடனே நீங்க பயத்த விடுங்கோ மங்களம் உண்டாகட்டும் சொன்னவுடனேயே அவாளுக்கு பயம் போயிடுது. அந்த மாதிரி மனசுல குறை போயிடுது அந்த பயம் போயிடுது ராவணன் கிட்ட இருந்து இருந்த பயம்.
அடுத்தது தசரதருக்கு குழந்தை இல்லையேங்கிற குறை போச்சு. விஸ்வாமித்திரருக்கு தன்னுடைய யாகம் முடியலையேங்கிற குறை போச்சு. அகலிகைக்கு குறை போச்சு. இப்படி பொண்ணு கல்யாணம் ஆகணுமே ஜனகர் கவலைப்பட்டு இருந்தார், சீதைக்கு ராமரைக் கல்யாணம் பண்ண வச்சு சந்தோஷப்பட்டார். இப்படி எல்லாருக்கும் சம்பாதிக்கு இறக்கை முளைச்சது, சுக்ரீவனுக்கு ராஜ்ஜியம் கிடைச்சது, விபீஷணனுக்கு செல்வம் கிடைச்சது, இலங்கையோட ஆதிக்கம் கிடைச்சது.
இப்படி நமஸ்காரம் பண்ணவா எல்லாருக்கும் ராமன நம்பின எல்லாருக்கும் குறை போச்சு. அதே மாதிரி நமக்கும் குறைகள் போகும். இதுக்கு ஒரு ஸ்லோகம் இருக்கு “சிந்த்யமான ஸமஸ்தானாம் க்லேஷானாம் ஹானிதோ ஹிய: ஸமுத்ஸ்ருஜ்ய அகிலம் சிந்த்யம் ஸோச்யுத: கிந் ந சிந்த்யதே” அப்படின்னு ஒரு ஸ்லோகம்.
நமக்கு கவலைகளைக் கொடுக்கக்கூடிய பலவிதமான கிளேஷங்கள் இருக்கு. இந்த கிளேஷங்கள் எல்லாத்துக்கும் நம்மால போக்கிக்க முடியாத கவலைகள் கஷ்டங்கள் இருக்கு “ஹானித:” அதுக்கு ஹானியை கொடுக்கக்கூடிய அதை போக்கக்கூடிய ஒருத்தர் இருக்கார். அவர் பேர் அச்யுதன்.
“ஸமுத்ஸ்ருஜ்ய அகிலம் சிந்த்யம்” அதனால உன்னோட கவலை எல்லாம் விட்டுட்டு “ஸஹ அச்யுத: கிந் ந சிந்த்யதே” இனி பகவான தியானம் பண்ணு. உனக்கு நல்ல பொழுதாகவும் போகும், புண்ணியமும் ஆச்சு கஷ்டமும் தீரும் அப்படின்னு சொல்றார். அந்த மாதிரி கவலைப்படுறதுல பிரயோஜனம் இல்லை அதுக்கு பதிலா நம்ம பகவானோட காரியம் பண்ணா நல்ல பொழுதா போகும் நம்முடைய கவலைகள் தீரும். இது மூணாவது காரணம்.

“நாலாவது காரணம், பக்தி ஏற்படும். இந்த பக்திங்குறது என்னன்னா ஒரு எக்ஸாம்பிள் சொல்லணும்னா சீதாதேவி ராமரோட நான் உன்னோட காட்டுக்கு வரேன்னு சொல்றா. ராமர் நீ கஷ்டப்படுவியே, அவ சின்ன பொண்ணு, காட்டுல கல்லும் முள்ளும் இருக்கும், கொசு கடிக்கும், சிங்கம் புலி உருமும், பலவிதமான ஆபத்துக்கள், திடீர்னு பாம்பு எதிர்ல வரும், எவ்ளோ ஆபத்து இருக்கு, நீ என் பேச்சைக் கேட்டு இங்க அம்மா அப்பாவை பாத்துண்டு இருந்தாலே உன்னோட பக்தி தெரிஞ்சுருமே எல்லாருக்கும் அப்படிங்குறார்.
அவ வந்து அதெல்லாம் இல்ல, நீங்க இல்லனா எனக்கு அது நரகமா இருக்கும், நீங்க இருக்குற இடந்தான் எனக்கு சொர்க்கம், நீங்க என்ன விட்டு போனா நான் உயிரே விட்டுடுவேன் அப்படின்னு பிடிவாதம் புடிச்சு, என்ன ராமா காட்டுக்கு போனா சீதா காட்டுக்கு போனான்னு அர்த்தம் அதுக்கு, தனியா கூப்டு என்ன சொல்ல வேண்டாம், உங்களுக்கு என்ன பாக்கியமோ அது தான் கணவனோட பாக்கியம் தான் மனைவிக்கு அப்படின்னு உரிமையா கேட்டு போராடி வாதாடி நான் வருவேன்னு சொல்லி அவரும் சரி இவ்வளவு தூரம் தீர்மானமா இருக்கும் போது நான் உன்ன கூட்டிட்டு போறேன் அப்படின்னு அச்சுனு போறார்.
அதனால காடு வந்து சுகமாயிட போறதா? அவளுக்கு மனசுல சுகமாயிடுறது. எனக்கு ராமர் இருக்குற அந்த பொழுதுதான் எனக்கு சந்தனம். நீங்க என்ன கொண்டு வர்றீங்களோ, அன்னன்னைக்கு பழங்கள், கிழங்குகள், கொஞ்சமோ நெறையவோ கிடைச்சத சாப்பிட்டு சந்தோஷமா இருப்பேன், உங்கள சிரமப்படுத்த மாட்டேன் அப்படின்னு சொல்றா.
இந்த மாதிரி இந்த ராமர்கிட்ட ராமாயணம் படிச்சு, ஜென்ம ஜென்மமா ராம பக்தி பண்ணிண்டு வர்றவாளுக்கு உயர்ந்த பக்தி ஏற்படுறது. அதுக்காகத்தான் பகவான் வந்து இந்த மாதிரி மகான்களா நமக்கு அனுப்புறார், பாத்துக்கிறதுக்கு. இது பேருதான்ப்பா பக்தி. சோகம், மோகம், பயம் எல்லாம் போய் அவ அந்த பகவானோட அந்த அவாளோ ராமத் தன்மை அடைஞ்சுர்றா. அந்த ராமரிடத்திலேயே லயிச்சு, தியாகராஜ சுவாமிகள், கோவிந்த தாமோதர சுவாமிகள் அவாளெல்லாம் எப்படி ராமர அனுபவிச்சா அப்படிங்கறது இந்த ராமாயணம் வந்து ‘சமுத்திரமிவ ரத்நாட்யம் ஸர்வச்ருதி மனோஹரம்’னு வரும். சமுத்திரம் போல ரத்னங்களை நிறைந்த சமுத்திரம் இது. எல்லாருக்குமே காதுக்கு இனிமையா இருக்கும்னு. கேக்குறவா எல்லாருக்குமே இனிமையா இருக்கும். சின்ன குழந்தைக்கு ராமாயணம் சொன்னா கூட ஆசையா கேக்கும்.
ஆனா நல்லா படிச்சவாளா இருந்தா தம் கட்டி உள்ள போய் சமுத்திரத்துக்கு உள்ள போய் முத்து ரத்னம் எல்லாம் எடுத்துட்டு வர்ற மாதிரி நல்லா படிப்பு இருந்தா நிறைய ரத்னங்கள் எடுக்கலாம். அது படிப்பு, அது வந்து வியாகரணம், தர்க்கம் அதெல்லாம் படிச்சிருந்தா அதெல்லாம் ராமாயணத்துல இருக்கு ரசிக்கலாம். ஆனா பக்தி இருக்கிறவா இன்னும் டீப்பரா போய் ரொம்ப அழகான ரத்னங்கள்லாம் கொண்டு வருவா. அந்த மாதிரி ரத்னமே நிறைந்த கடல். பக்தியினால அந்த ராமாயணத்தை அனுபவிச்சா ஒரு ஜென்மா போதாது. அவ்வளவு ராமாயணத்துல நிறைய விஷயங்கள் இருக்கு. அதனால திருப்பி திருப்பி படிச்சாலும் அலுக்கவே அலுக்காது. படிச்சுண்டே இருந்தாலும் ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கும். அப்படி உயர்ந்த பக்தி ஏற்படும். அந்த பக்தி
ஞானத்தில கொண்டு போய் விட்டுரும். இது அஞ்சாவது லாபம். சிறந்த பக்தர்கள் வந்து உயர்ந்த பக்தி ஞானம்தான். ஞான வைராக்யம் அவாளுக்கு சுலபமா வந்துடுறது. ஞானம்கிறது என்ன? இந்த உலகம் ஒரு கனவு போல, நம்ம உடம்பு ஒரு பானை, பானைக்கு உள்ளயும் ஆகாசம் இருக்கு வெளிலயும் ஆகாசம் இருக்கு, இந்த பானை உடைஞ்சா எல்லாமே ஆகாசம், அந்த மாதிரி இந்த உடம்புக்கும் இதுக்கும் சம்பந்தப்பட்டதுக்கெல்லாம் ஒரு கனவு போல இதுக்கெல்லாம் அவ்வளவு ஒர்த் கிடையாது. இதையும் இதனால ஏற்பட்ட பந்தங்களையும் இதனால ஏற்படுத்தி வச்ச சொத்துக்களையும் இதுல எல்லாம் ரொம்ப பற்று வைக்காத. நீ வந்து பகவானை நாடு. அப்போ இப்பவே நீ அந்த சிதாகாசம்தான்னு உணர முடியும். அப்படி இருந்தா பேரானந்தம் அப்படிங்கிறது வேதாந்தம். இது வந்து நமக்குத் தெரியல.
ஆனா உயர்ந்த பக்தர்களுக்கே அந்த உயர்ந்த ஞானம் வந்துடுது. அதுக்காகத்தான் சுவாமியே இந்த மாதிரி அவதாரமா வர்றார். கம்பராமாயணத்திலேயே இதை வந்து ‘அலங்கலில் தோன்றும் பொய்மை அரவெனப் பூதம் ஐந்தும் விலங்கிய விகாரப் பாட்டின் வேறுபாடுற்ற வீக்கம் கலங்குவது எவரைக் கண்டால் அவர் என்பக் கைவில் ஏந்தி இலங்கையில் பொருதார் அன்றே மறைகளுக்கு இறுதியாவார்’ அப்படின்னு ஒரு பாட்டு. அதாவது தேங்கால வேளையில ஒரு மாலை அசையும் போது பாம்புன்னு நெனைச்சு ஒருத்தன் பயப்படறான். அந்த பயம் வந்து அவனுக்கு எப்போ போகும்? ஏதாவது ஒரு வெளிச்சம் பட்டு அது மாலைதான்னு தெரிஞ்சா போகும்.
இதை வந்து அந்த மாதிரி இந்த பகவான் தான் இந்த பஞ்சபூதங்களாகவும் இந்த உடம்பாகவும் இதுல இருக்குற பஞ்சேந்திரியங்களாகவும் எல்லாமும் ஆகியிருக்கிறார். ஆனா நமக்கு மயக்கத்துல அது தெரியல. அந்த மயக்கம் யாரைக் கண்டா பயப்படும் அப்படின்னா கையில் வில்லேந்தி இலங்கையில் போர் புரிந்தாரே அந்த ராமரைப் பார்த்தால் இந்த மாயை பயந்து ஓடிடும் அப்படிங்கிறார். அப்படி ராம தரிசனம் பண்ணா மாயை போயிடும். இதையே கருத்த எல்லா மகான்களும் சொல்றா. கந்தபுராணத்துல அந்த பரப்பிரம்மம் தான் ஜோதிப் பிழம்பு அகோர மேனியாகி அறுமுகங்களோட வந்து நம்மளுக்கு உலக உய்ய அவதரித்திருக்கு அப்படின்னு சொல்றார்.
அதே மாதிரி நாராயணீயத்துல ஃபர்ஸ்ட் ஸ்லோகத்துல பரப்பிரம்ம தத்துவம் அந்த பரப்பிரம்ம தத்துவம் சாந்த்ரானந்தாவ போதாத்மகம் அப்படின்னு பரப்பிரம்மத்துடைய எல்லா குணங்களையும் விவரிச்சு அந்த பரப்பிரம்மம் இங்க குருவாயூர்ல உன்னி கிருஷ்ணனா கண் முன்னாடி காட்சி கொடுக்கிறதே என்ன பாக்கியம் என்ன பாக்கியம் பக்தர்களுக்கு அப்படின்னு சொல்றார். அந்த மாதிரி அந்த பரப்பிரம்மம் தான் கிருஷ்ணன் அப்படிங்கற சந்தேகமே இல்லாம சொல்றார். அப்படி அந்த பரப்பிரம்மம் வாக்குக்கும் மனதுக்கும் எட்டாத பரம்பொருள் பக்தர்களுக்காக ஒரு அழகான உருவம் எடுத்து அந்த உருவத்தையும் அந்த ரூபத்தையும் அந்த நாமத்தையும் அந்த அவருடைய குணங்களையும் அந்த சரித்திரத்தையும் நாம ஸ்மரணை பண்ணிந்தா அந்த தெய்வத்தோட அனுக்கிரகத்தினாலே ஞானம் வந்துடுறது.
அதை நம்ம மகான்களை பார்க்கிறதுனால இப்படி ஒன்னு இருக்குன்னு தெரியிறது. கீதைல எல்லாம் சொல்லி இருக்கார். அதை நம்ம பார்த்தா தான் நமக்கு ஓஹோ இதுதான் ஹையஸ்ட் கோல் ஆஃப் பக்தி. பக்தியினால கஷ்டம் போடுறது பக்தியினால கேட்டது பகவான் வரங்கள் எல்லாம் கொடுக்கிறார் அப்படிங்கறது இருக்கு. ஆனா இவ்வளவு உயர்ந்த ஒரு ஸ்திதி ஒரு ஞான அனுபவமே கிடைக்கும் அப்படிங்கறது இவாளைப் பார்க்கும்போது தெரியுது. உலகத்திலேயே ஒரு சினிமாக்காரனோ ஒரு பாட்டுக்காரனோ ஒரு கிரிக்கெட்டரோ ஒரு பொலிட்டீஷனோ ஒருத்தர்கிட்ட நமக்கு ரொம்ப ஹீரோ வொர்ஷிப் இருந்ததுன்னா அவா பேரைச் சொன்னவுடனே அவா ரூபம் ஞாபகம் வருது. அப்புறம் ரொம்ப டிரஸ்னா கிரிக்கெட்னா அவருடைய எல்லா ஸ்கோரு என்னென்ன மேட்சு இப்படி எல்லாம் தெரிஞ்சு வச்சுக்கிறா.
அது மாதிரி ஆனா இதெல்லாம் அவ கொஞ்ச நாள் விளையாட போறா அப்புறம் போயிட போறா. ரிட்டையர் ஆயிடுவா நமக்கு வேற இன்ட்ரஸ்ட் வந்துரும். வேர் அஸ் ராமர் வந்து யுக யுகமா எல்லாரையும் இன்ஸ்பைர் பண்ணிட்டு இருக்கார். அந்த ராமருடைய ராமா அப்படின்னு நமக்கு அந்த ரூபம் ஞாபகம் வரணும். கையில் வில்லோட அம்போட. ஒவ்வொரு ஸ்டேஜ்ல ஒரு ஒரு ரூபம் இல்லையா? காட்டுக்குப் போகும்போது அது ஒரு ரூபம். தலையில ஜடாபாரம் மார்பில மருரி மாந்தோல் அந்த ரூபம். அப்படி ஒவ்வொரு நேரத்துல ஒரு ரூபம் அதெல்லாம் தியானம் பண்ணி அந்த ராமருடைய கதையை தியானம் பண்ணா உயர்ந்த ஞானம் ஏற்படும். இது அஞ்சாவது லாபம்.
ஆறாவது எனக்கு என் குருநாதர் கோவிந்த தாமோதர சுவாமிகள் ‘நீ ராமாயணம் எழுத்துக் கூட்டிப் படி உனக்கு புரியும் ராம அனுக்கிரகம் இருக்கு இந்த கிரந்தத்துல’ அப்படின்னு படிக்க வச்சார். அவரைத் தியானம் பண்றது இந்த ராமாயணம் படிச்சா எனக்கு அவருடைய தியானமா அது அமையறது. அது எனக்கு ஒரு பெரிய லாபமா நினைக்கிறேன். அதனால இன்னைக்கு இந்த ராமாயணத்தைச் சிந்தனை பண்ணுவோம்.

Why should we read the Ramayana? What do we gain from it?
First, let me speak for five or ten minutes about this, and then I will begin the story of Rama.

The Azhwar asks: “Is there anything else worth learning apart from learning about Lord Rama?”
Can we read anything else? Engineering, medicine, law, commerce? You may study all of these — but they are for livelihood. Read the Ramayana. If you keep reading it, there are many benefits.

After some time, life can become very monotonous. One may feel reluctant to go to the office, or even to come back home. Everyone faces such situations. But if we make it a habit to read the Ramayana daily, then when dawn breaks, we will think: “Ah, today we are going to read the Ramayana! What episode will come today?” Just this thought itself gives enthusiasm to life. The Ramayana becomes a reason to live, because it is full of sweetness and joy.

Andal wakes up children singing: “Open your mouth and sing of Him who is dear to the heart, who destroyed the king of Lanka.” Rama is one who is dear to the heart. Even the very word “Rama” means one who gives delight to all. Through his virtues and deeds, the Ramayana contains all the nine emotions (navarasas). We can relish it so much.

The Ramayana is a wonderful epic that gives happiness to the mind. It is the first epic (Adi Kavya) composed by the first poet Valmiki. The great saint Periyava spoke on this topic. He asked: wherever you go in our country, whether it is dance — Bharatanatyam, Kuchipudi, Kathakali — all are based on the Ramayana. Paintings depict the Ramayana. Sculptures show the Ramayana. Epics in every language tell the Ramayana. There are said to be three hundred Ramayanas. The Ramayana exists all over the world.

Why does everyone sing only about Rama? I wondered. Then I realized: if you want to make a sweet, you must add sugar, isn’t it? You can prepare many kinds of sweets, but sugar is common to all. Can you replace it with tamarind or salt? Likewise, Rama is sweetness itself. Speaking about Him makes our time sweet; that is why everyone speaks of Rama. Moreover, it brings the sattva quality (purity of mind). Periyava explained this beautifully.

First reason: Reading the Ramayana makes life meaningful and sweet.

Second reason: The Ramayana gives everything. Valmiki says in the phalaśruti:
“Whoever is born in this world, all that he needs will be granted by the Ramayana.”
Just as a mother carefully provides everything a child needs, Rama and Sita become our father and mother, taking care of all our needs in this world. Kambar also says, “What one seeks will surely be obtained.” These are the words of great souls.

Third reason: It removes sorrow and worries.
In life, even small troubles make us worry greatly. Whether we can solve them or not, we keep worrying. The Ramayana removes such grief and deficiencies.

In the Ramayana itself, the troubles caused by Ravana were removed when the Lord incarnated. He assured the gods: “Abandon fear; may auspiciousness prevail.” As soon as He said this, their fear vanished. Likewise, fear and defects in the mind disappear.

Dasharatha’s sorrow of having no children was removed.
Viswamitra’s difficulty in completing his sacrifice was removed.
Ahalya’s curse was removed.
Janaka’s worry about getting Sita married was removed by her marriage to Rama.
Sugriva got back his kingdom.
Vibhishana gained wealth and sovereignty over Lanka.

Thus, for all who surrendered to Rama, their deficiencies were removed. Likewise, our defects too will be removed.

There is a verse:
“For all those afflicted by various troubles, Achyuta is the one who removes them. Abandon all worries and meditate on Him.”
Instead of worrying uselessly, if we engage in the Lord’s service, our time becomes meaningful and our worries are resolved. This is the third reason.

Fourth reason: Devotion (Bhakti) arises.
As an example, when Sita tells Rama that she will go with Him to the forest, Rama warns her about hardships — stones and thorns, insects, wild animals, dangers everywhere. He says that by staying back and serving her parents, her devotion will be known to all.

But Sita replies: “Without you, this world itself is hell for me. Wherever you are, that alone is heaven. If you leave me, I will give up my life.” She insists that where Rama goes, Sita must go too. The wife’s fortune is only to share the husband’s fortune. Seeing her firm resolve, Rama agrees to take her along.

For her, the forest becomes a place of joy, because Rama is there. She says she will happily eat fruits and roots available there and will not trouble him. Such is her devotion.

Those who keep reading the Ramayana and worship Rama life after life develop this supreme devotion. For such devotees, sorrow, delusion, and fear vanish, and they merge in the nature of Rama Himself. Saints like Tyagaraja Swami and Govinda Damodara Swamigal experienced Rama in this way.

The Ramayana is described as: “Like an ocean filled with gems, delightful to all who hear.”
Even a small child listens to the Ramayana with interest. A learned person can dive deep like into the ocean and bring out pearls and gems — through grammar, logic, and scholarship. But a devotee goes still deeper and brings out even more precious gems. Such is this ocean called the Ramayana.

So many truths are contained in it that one lifetime is not enough. Even if you read it again and again, you will never feel bored; instead, you will feel great joy. Thus, supreme devotion arises.

Fifth benefit: That devotion leads to knowledge (jnana).
True devotees easily gain wisdom and detachment. What is knowledge? Realizing that this world is like a dream; that our body is like a pot — space exists inside and outside the pot, and when the pot breaks, only space remains. Likewise, do not cling too much to the body, relationships, and possessions born of it. Seek the Lord. Then you will realize even now that you are that pure consciousness. That realization is supreme bliss, as taught in Vedanta.

Such high knowledge comes naturally to great devotees. That is why the Lord incarnates, to grant this realization. Kamban says that when one sees Rama, who holds the bow and fought in Lanka, the illusion that makes us mistake a rope for a snake will flee away. By the vision of Rama, delusion vanishes.

All saints say the same. The supreme Brahman, beyond speech and mind, takes a beautiful form for the sake of devotees. By remembering His name, form, qualities, and story, by His grace, knowledge dawns.

We see from saints that such a state truly exists. In the Gita too, the Lord explains this. Then we understand: “Oh, this is the highest goal of bhakti.” Not merely asking boons or removing suffering, but attaining this supreme state of wisdom itself.

Worldly heroes like actors, singers, cricketers, or politicians may attract us for some time. We remember their forms, their achievements. But after a while, they fade. Our interests change. But Rama has inspired humanity for ages and will continue to do so. When we say “Rama,” His divine form — holding the bow and arrows — should arise in our mind. In every stage of His life, He has a distinct form: as an ascetic in the forest with matted hair and bark garments, and so on. Meditating on these forms and His story leads to supreme wisdom. This is the fifth benefit.

Sixth benefit:
My guru, Govinda Damodara Swamigal, made me read the Ramayana, saying: “Join the letters and read; you will understand. Rama’s grace is in this text.” For me, reading the Ramayana itself becomes meditation on my guru. I consider that a great blessing. Therefore, today, let us reflect upon this Ramayana.