ஸ்ரீ சங்கர சரிதம் – இரண்டாம் பகுதி – சொல்லாமல் சொன்னவரை நினையாமல் நினைந்து

சம்பு சங்கரராக அவதாரம் (14 min audio in tamil. same as the script above)

நேத்திக்கு சங்கர சரித்திரத்தை நாம் ஏன் கேட்க வேண்டும் அப்படின்னு சொல்லிண்டு இருந்தேன். இன்னிக்கு தேவர்கள் தக்ஷிணாமூர்த்தி கிட்ட பிரார்த்தனை பண்ணி, பகவான் பூமியில ஆதி சங்கரராக அவதாரம் பண்ணினார் அப்படிங்கற விஷயம்.

இன்னிக்கு ஸ்வாமிகள் அனுக்ரஹத்துல காஞ்சிபுரம் போய் இருந்தோம். காஞ்சி காமாக்ஷி தர்சனம் கிடைச்சுது, மடத்துக்கு வந்து மஹா பெரியவா அதிஷ்டானத்தில் நமஸ்காரம் பண்ணினோம். புதுப் பெரியவாளை தர்சனம் பண்ணினோம். பால  பெரியவா சந்த்ரமௌலீச்வர பூஜை பண்ணிண்டு இருந்தா. அந்த சந்திர மௌலீஸ்வரர் பூஜையை எந்த ஒரு modern amenities இல்லாம ஒரு சில குத்து விளக்குகள் மட்டும் ஏத்தி வெச்சு பண்றா, அது அவ்வளவு ஒரு தெய்வீகமா இருந்துது. ரொம்ப சந்தோஷமா இருந்தது, மஹான்கள் தரிசனம் கிடைச்சதுல.

மஹா பெரியவா சன்னிதியில நமஸ்காரம் பண்ணும் போது, “ஏதோ என் மழலை மொழியை வெச்சுண்டு, உங்களை எல்லாம் பேசறேன், ஏத்துக்கணும், அனுக்கிரஹம் பண்ணணும்”னு வேண்டிண்டேன். அப்போ மனசுல ஒண்ணு தோணித்து, இந்த தேவர்கள் தக்ஷிணாமூர்த்தி கிட்ட பிராத்தனை பண்ணி அவர்  அதிசங்கரரா அவதாரம் பண்ணினார். தேவர்கள் காமாக்ஷி தேவி கிட்ட பிராத்தனை பண்ணிண்டு, காமாக்ஷி மஹா பெரியவாளா அவதாரம் பண்ணார் அப்படின்னு தோணித்து. உடனே மூக கவியும், ஆதி சங்கரரும், தக்ஷிணாமூர்த்தியும் காமாக்ஷியும் ஒண்ணு தான் அப்படின்னு சொல்றா அப்படிங்கிற அந்த ஒரு ஸ்லோகம் ஞாபகம் வந்தது.

भूरम्भांस्यनलोऽनिलोऽम्बरमहर्नाथो हिमांशु पुमान्

इत्याभाति चराचरात्मकमिदं यस्यैव मूर्त्यष्टकम्

नान्यत् किञ्चन विद्यते विमृशतां यस्मात्परस्माद्विभोः

तस्मै श्रीगुरुमूर्तये नम इदं श्रीदक्षिणामूर्तये ॥९॥

பூரம்பாம்ஸ்யனலோ‌sனிலோsஉம்பர மஹர்நாதோ ஹிமாம்ஶு: புமான்

இத்யாபாதி சராசராத்மகமிதம் யஸ்யைவ மூர்த்யஷ்டகம் |

நான்யத்கிம்சன வித்யதே விம்ருஶதாம் யஸ்மாத்பரஸ்மாத்விபோ

தஸ்மை ஸ்ரீ குருமூர்தயே நம இதம் ஸ்ரீதக்ஷிணாமூர்தயே ||

அப்படினு இந்த தக்ஷிணாமூர்த்தி ஸ்தோத்ரத்துல பகவத் பாதாள் பண்ணின இந்த ஸ்தோத்ரத்துல இருக்கு. அதாவது எட்டு வடிவமாக பரமேஸ்வரன் விளங்குகிறார். இது எல்லாமே பகவான் தான், இந்த உலகமாக தெரியக்கூடிய எல்லாமே பரம் பொருள் தான் அப்படிங்கற ஞானம், தக்ஷிணமூர்த்தியை நமஸ்காரம் பண்ணினா அவர் கொடுப்பார், அப்படிங்கறது இந்த ஸ்லோகம். இந்த எட்டு வடிவமா விளங்குகிறார் அப்டிங்கறதை மூக கவியும்

 

धरणिमयीं तरणिमयीं पवनमयीं गगनदहनहोतृमयीम् ।

अम्बुमयीमिन्दुमयीमम्बामनुकम्पमादिमामीक्षे ॥

தரணி மயீம், தரணி மயீம், பவன மயீம், ககன, தஹன, ஹோத்ரு மயீம் |

அம்பு மயீம், இந்து மயீம் அம்பாம், அனுகம்பம் ஆதிமாம் ஈக்ஷே ||

அப்படின்னு அம்பாள் வந்து, த(4)ரணி அப்படின்னா பூமின்னு அர்த்தம், த(1)ரணின்னா சூர்யன்னு அர்த்தம், ‘தரணி மயீம், தரணி மயீம்’, ‘பவன மயீம்,’ பவனம்னா காற்று, ‘ககன, தஹன, ஹோத்ரு மயீம்’ ககனம்னா ஆகாசம், தஹனம்னா நெருப்பு, ஹோதா அப்படின்னா எஜமானன், ஒரு யாகம் பண்ணுபவன், ‘அம்பு மயீம், இந்து மயீம் அம்பாம்’ அம்புனா ஜலம், இந்துன்னா சந்திரன், சூரியச்சந்திராளாகவும், பஞ்ச பூதங்களாகவும், யாகம் பண்ணக்கூடிய ஹோதாவாகவும் கருணையை வடிவான அம்பாள் விளங்குகிறாள், அப்படின்னு இந்த ஸ்லோகத்துல வறது. இதே எட்டு தான், பூரம்பாம்ஸ்யனலோ‌sனிலோsஉம்பர மஹர்நாதோ ஹிமாம்ஶு: புமான்

இத்யாபாதி சராசராத்மகமிதம் யஸ்யைவ மூர்த்யஷ்டகம்

பூமான்ங்கிறது அங்க ஹோதா. இப்படி ரெண்டுத்துலேயும் இருக்கு அப்படின்னு ஞாபகம் வந்தது. அதனால அப்படி மஹா பெரியவா காமாஷியோட அவதாரம்னு அந்த சன்னிதியில தோணினதுனால, சரி பெரியவா தான் வழி நடத்துறா, நாம தைரியமா பேசுவோம் அப்படின்னு ஒரு சந்தோஷம் ஏற்பட்டது இன்னிக்கு.

தக்ஷிணாமூர்த்தி எப்படி ஆதி சங்கரராக அவதாரம் பண்ணினார் அப்படிங்கிறதுக்கு பெரியவா, த்வாபர முடியும் போது கிருஷ்ண பகவான் அர்ஜுனனுக்கு கீதோபதேசத்துல

यदा यदा हि धर्मस्य ग्लानिर्बवति भारत।

अब्य्त्तानमधर्मस्य तदात्मानम् सृजाम्यहम्॥

परित्राणाय सादूनाम् विनाशाय च दुश्कृताम् ।

धर्मसम्सापणार्ताय सम्बवामि युगॅ युगॅ॥

யதா யதா ஹி தர்மஸ்ய க்லானிர் பவதி பாரத

அப்யுத்தானம் அதர்மஸ்ய ததாத்மானாம் ஸ்ருஜாம்யஹம் |

பரித்ராணாய ஸாதூனாம் விநாசாய ச துஷ்க்ருதாம்

தர்ம ஸம்ஸ்தாபனார்த்தாய ஸம்பவாமி யுகே யுகே ||

எப்போ எல்லாம் தர்மத்துக்கு க்ஷீணம் ஏற்படறதோ, அப்போ எல்லாம் நான் பூமில் அவதாரம் பண்ணி, அந்த தர்மமாகிய விளக்கை தூண்டி விட்டு நன்னா எரிய பண்ணுவேன், அப்படின்னு வாக்கு கொடுத்து இருக்கார், கிருஷ்ண பகவான் கீதைல. அப்படி பகவான் கொடுத்த அந்த வாக்கு இருக்கு. ஆனா கலி முடியறத்துக்கு, கல்கி அவதாரம் எடுக்க, இன்னும் நாள் இருக்கு. அதுக்கு முன்னாடி ஒன்பது அவதாரங்கள் நாராயணன் எடுத்தார். அந்த அவதாரங்கள்ல எல்லாம், யாரு நல்லவா யாரு துஷ்டர்கள் அப்படிங்கிறது ஓரளவு தெளிவா தெரிஞ்சுது. அது mix ஆயிண்டே வந்தது, ராமாவதாரத்துல clearஆ ஒரு villain ராவணன், ராமர் அவனை  வதம் பண்ணார். கிருஷ்ணா அவதாரத்துல இந்த துர்யோதனாதிகள், இந்த துஷ்டர்களா இருந்த ராஜாக்கள் எல்லாம், அது மூலமா மஹாபாரத யுத்தத்தை கொண்டு கிருஷ்ணர் பூபாரத்தையே குறைச்சார்.

இந்த கலியில வந்து அப்படி ராக்ஷசன் அப்படின்னு கோர பற்களை, மீசையை வெச்சுண்டு வெளியில இருக்க போறது இல்லை, இந்த ராக்ஷசர்கள்  எல்லாம், மனுஷாளோட புத்திக்கு உள்ளேயே இருக்கா, அப்படின்னு இந்த கலி புத்திக்குள்ளயே வந்துடறது. நாமளே திடீர்னு நல்லவாள இருப்போம், நம்மளே திடீர்னு ராக்ஷச behaviour வந்து திடீர்னு கோபத்தோட  behave பண்றோம். அதனால மனசுக்குள்ளேயே, புத்திக்குள்ளயே கலி வந்து ராக்ஷச குணத்தை கொண்டு வந்ததுனால, பகவான் இப்போ வந்து அவதாரம் பண்ணி, எல்லாரையும் சம்ஹாரம் பண்ண முடியாது. அதனால ஞானாசார்யனாக அவதாரம் பண்ணனும், பகவான் பூமில ஞானத்தை உபதேசிக்கும் ஆச்சார்யனாக அவதாரம் பண்ணனும்  அப்படின்னு தீர்மானம் பண்ணாராம்.

அப்போ, பரமேஸ்வரனும், கிருஷ்ண பகவானும் ஒண்ணு தான், அந்த கிருஷ்ணர் கொடுத்த வாக்கை பரமேஸ்வரன் நிறைவேத்த போறார், அப்படின்னு தேவர்கள் எல்லாம் தக்ஷிணாமூர்த்திக்கிட்ட போய் “நீங்க பூமில போய் , இந்த ரெண்டாயிரத்தி ஐநூறு வருஷத்துல கலியின் கொடுமை ஜாஸ்தி ஆயிடுத்து, எழுபத்தி ரெண்டு துர்மதங்கள் வந்துடுத்து, நீங்கள் இதை எல்லாம் போக்கி, ஜனங்களுக்கு நல்ல புத்தியை கொடுக்கணும்” அப்படின்னு பிரார்த்தனை பண்ணினா. அப்படின்னு மஹா பெரியவா அழகா அந்த, கிருஷ்ணர் கிட்ட இருந்து, சிவவிஷ்ணு அபேதம்,  கிருஷ்ணர் கொடுத்த வாக்கை தக்ஷிணாமூர்த்தி நிறைவேத்தறார் என்று கொண்டு போறா. அப்படி தஷிணாமூர்த்தியை தேவர்கள் வேண்டினார்கள், அப்படின்னு கொண்டுவறா.

தஷிணாமூர்த்தி த்யானம் அப்படினா எனக்கு தெரிஞ்சது, சிவன் கோவிலுக்கு போனா, தஷிணாமூர்த்தி சன்னதி மேல ஒரு தமிழ் பாட்டு இருக்கும்,

கல்லாலின் புடையமர்ந்து நான்மறை யாறங்கமுதற் கற்ற கேள்வி

வல்லார்க ணால்வருக்கும் வாக்கிறந்த பூரணமாய் மறைக்கப் பாலாய்

எல்லாமா யல்லதுமா யிருந்ததனை யிருந்தபடி யிருந்து காட்டிச்

சொல்லாம சொன்னவரை நினையாமல் நினைந்துபவதொடக்கை வெல்வாம்.

அப்படின்னு ஒரு திருவிளையாடற் புராணப் பாட்டு. அப்பறம் வேத class போன போது, அங்க ஸ்தோத்ரங்கள் எல்லாம் சொல்லி கொடுத்தா. தினம் இந்த தக்ஷிணாமூர்த்தி ஸ்தோத்ரத்தை சொல்லி நமஸ்கராம் பண்ண சொல்லுவா. அதுல ஆதி சங்கரர் பண்ணின தக்ஷிணாமூர்த்தி ஸ்தோத்ரம் ‘விச்வம் தர்பண திருஷ்யமான’ லேர்ந்து தான் ஆரம்பிக்கறது. ஆனா, அதுக்கு முன்னாடி ஒரு ஸ்லோகம் சொல்றதுன்னு ஸம்ப்ரதாயத்துல இருக்கு,

मौनव्याख्या प्रकटित परब्रह्मतत्त्वं युवानं

वर्षिष्ठांते वसद् ऋषिगणैः आवृतं ब्रह्मनिष्ठैः ।

आचार्येन्द्रं करकलित चिन्मुद्रमानंदमूर्तिं

स्वात्मारामं मुदितवदनं दक्षिणामूर्तिमीडे ॥१॥

மௌனவ்யாக்யா ப்ரகடிதபரப்ரஹ்மதத்வம்யுவானம்

வர்ஷிஷ்டாம்தே வஸத்ரிஷிகணைராவ்ருதம் ப்ரஹ்மனிஷ்டை: |

ஆசார்யேம்த்ரம் கரகலித சின்முத்ரமானம்தமூர்திம்

ஸ்வாத்மராமம் முதிதவதனம் தக்ஷிணாமூர்திமீடே ||

அப்படின்னு இந்த தக்ஷிணாமூர்த்தியை த்யானம் பண்ணி நாம் தொடர்வோம். அந்த தக்ஷிணாமூர்த்தி கிட்ட தேவர்கள் வேண்டினா. உடனே அவர் ” நான் பூமில அவதாரம் பண்றேன்”, என்று அபயம் குடுக்கறார்.

காலடிங்கிற க்ஷேத்ரத்துல, அதே நேரத்துல சிவகுரு அப்படிங்கிற ஒரு   நம்பூத்ரி ப்ராஹ்மணரும்,  அவருடைய மனைவி ஆர்யாம்பா அப்படின்னு ஒரு புண்யவதியும், தங்களுக்கு குழந்தை வேணும் அப்படின்னு பிரார்த்தனை பண்ணிண்டு இருக்கா. அவாளுக்கு ரொம்ப காலமா குழந்தை இல்லை, அவா பிரார்த்தனை பண்ணிண்டு இருக்கா.

இந்த சிவகுரு அப்படிங்கிற பேர் வந்து, சிவகுருநாத பிள்ளை அதெல்லாம், நம்ம கும்பகோணத்துல தான் ஜாஸ்தி, அதனால கும்பகோணத்துல இருந்து, பரசுராமர் கொண்டு போய், கேரளத்துல இருக்கச் சொன்ன, குடிவெச்ச ப்ராஹ்மணர்களோட வம்சத்துல இவர் வந்து இருப்பார், அப்படின்னு மஹா பெரியவா சொல்றா. அந்த கும்பகோணத்து மடம், அந்த சம்பந்தத்தை கொண்டு வறா. அப்பறம் ஆர்யாம்பாங்கற வார்த்தை வந்து, காஞ்சிபுரத்துல காமாக்ஷி தேவிக்கு ஆர்யான்னு பேரு, மூககவியும் ஆர்யா சதகம்னு ஒண்ணு பண்ணி இருக்கார். அதனால ஆர்யாம்பாங்கிறது காமாக்ஷி தேவி தான், அந்த அம்மா வந்து இந்த காஞ்சிபுரத்தில இருந்து அந்த வம்ச பரம்பரைல போய் இருப்பா அப்படின்னு, பெரியவாளுக்கு ஒரு சந்தோஷம் இதெல்லாம் connect பண்றதுல, அப்படி சொல்றா.

அப்போ, இந்த சிவகுரு ஆர்யாம்பா தம்பதி, நம்பூதிரி பிராம்மணா, கேரள க்ஷேத்ரத்துல இருந்துண்டு இருக்கா. அவா பிரார்த்தனை பண்ணி பகவான் அங்கே அவதாரம் பண்றார். அதைச் சொல்ல வரும்போது, அந்த கேரள க்ஷேத்ரம் எப்படி உருவானது அப்படிங்கற கதையை பெரியவா சொல்றா.

பரசுராமர் க்ஷத்ரியர்களை எல்லாம் வதம் பண்ணி, அவப்பா ஜமதக்னி முனிவரை கார்த்தவீர்யார்ஜுனன் வதம் பண்ணினான் என்கிறதுக்காக, அவர் இருபத்துஒரு தலைமுறை க்ஷத்ரியர்களை வதம் பண்ணிண்டே இருக்கார். இதை தடுக்கணும் என்கிறதுக்ககாக அவருடைய குரு, காஷ்யப முனிவர் “நான் உன் குரு. நீ க்ஷத்ரியர்களை வதம் பண்ணினதுனால உனக்கு கிடைச்ச பூமியை எல்லாம் எனக்கு தானம் பண்ணு” னு கேட்கறார். உடனே பரசுராமர் “அப்படியே! குடுத்தேன்!” அப்படின்னு சொல்லி பூமியை எல்லாம் கஷ்யபருக்கு குடுத்த உடனே கஷ்யபர் சொல்றார், “இனிமே இந்த பூமியில் நீ இருக்கப் படாது. இது என்னோட பூமி. வேறே எங்கேயாவது போய்க்கோ” என்கிறார்.

உடனே பரசுராமர் என்ன பண்ணினாராம், மகேந்திர மலை மேலே ஏறி நின்னுண்டு, இந்த western ghats னு வெச்சுக்கலாம். சமுத்திர ராஜனை பார்த்து “நீ கொஞ்சம் அன்னண்ட போ. எனக்கு புது நிலம் வேண்டும்” னு கேட்டாராம். சமுத்திர ராஜன் பார்த்தாராம். “இவர் கடும் கோபிஷ்டர். நான் கொஞ்சம் நகர்ந்து கொண்டால் “என்ன இவ்வளூண்டு தானா” என்பார். ரொம்ப தள்ளி போயிட்டால் “ஏன் இவ்வளவு தள்ளி போனே” ன்னு கோச்சுப்பார். அதுனால “நீங்கள் உங்கள் கையில் இருக்கற மழுவை” பரசுன்னா கோடரி. “அந்த கோடாரியை விட்டு எறியுங்கள். அது எங்கே போய் விழறதோ அவ்வளவு தூரம் நான் நகர்ந்து கொள்கிறேன்” என்று சொன்னாராம். அப்படி அந்த புது நிலம் உருவாச்சு. அதுக்கு தான் கேரளம் னு பேர். பரசுராம க்ஷேத்ரம் னு பேர்.

அங்க அவர் என்ன பண்ணினாராம், அந்த பரசுராமர், இங்க ஜனங்களெல்லாம் வந்து குடி இருக்கணும் அப்படிங்கறதுக்காக, என்ன பண்றதுன்னு யோசிச்சாராம். சரி நாம வந்து பிராமணர்களை கொஞ்சம் பேரை அங்க போய் குடி வெச்சோம்னா, மத்தவாள்ளாம் வந்து சேர்ந்துப்பா, ஒரு சமூகம் உருவாயிடும் அப்படின்னு , இங்க கும்பகோணத்துல இருந்து, அது மாதிரி, புண்ய க்ஷேத்ரங்கள்ளேர்ந்து பிராமணர்களை எல்லாம் பேசி, அங்க போய் அந்த கேரளத்துல குடி வெச்சாராம். அங்கே ஒரே ஆறும், புழையும், நிறைய ஜலமா இருந்ததுனால, அங்க காரியம் நிரம்ப பண்ணி தான், சாப்பாடுக்கே வழி, ரொம்ப உழைக்க வேண்டி இருந்ததாம், அதனால அந்த பருப்பு தின்னி பிராம்மணாள் எல்லாம் ஓடி வந்துட்டாளாம் திரும்ப கும்பகோணத்துக்கு. இவர் பரசுராமர் பார்த்தாராம், இவா இப்படி பண்றாளேன்னு.

இன்னொரு set of பிராமணாளை அங்க போய் இருக்க பண்ணி, அவாளோடைய பழக்க வழக்கங்களெல்லாம் கொஞ்சம் மாத்தினாராம், அவாளை முன் குடுமி வெச்சுக்கறது, அப்படின்னு சில பழக்கங்களை மாத்தி, இவா இனிமே திரும்ப வந்தா இங்க இருக்கறவா சேர்த்துக்கமாட்டாங்கற மாதிரி பண்ணினாராம், நம்பூத்ரிகள், எம்ப்ராந்த்ரிகள் அப்படின்னு அவாளை ஒரு sect ஆக பண்ணினார். அப்பறம் சரின்னு அவாள் அங்கேயே இருக்க ஆரம்பிச்சா. அப்புறம் மத்தவாளும், மத்த ஜனங்களெல்லாம் நல்லா உழைக்கக் கூடியவா தானே, அவாளுக்கு அங்கே வாழ்க்கை ரொம்ப சந்தோஷமா இருந்தது,  ரொம்ப செழிப்பான நிலமா இருந்தது, அப்படின்னு எல்லாரும் அங்க போய் தங்கினா. அந்த கேரள க்ஷேத்ரத்துக்கு பரசுராமரருடைய அனுக்ரஹமமும் இருந்தது, அங்கே நன்னா ஒரு சமூகம் உருவாச்சு. ரொம்ப அங்கே வேதம் புஷ்களமா வளர்ந்தது, அப்படி கலி எழுபத்ரெண்டு துர்மதங்கள் எல்லாம் வந்தாலும், எங்கே வேதம் ரொம்ப புஷ்களமா விளங்கறதோ, நன்னா வேத சப்தம் கேட்கறதோ, அங்க பகவான் அவதாரம் பண்ணனும்னு நினைச்சார், அப்போ அந்த காலடிங்ற க்ஷேத்ரத்தை தேர்ந்தெடுத்தார், அப்படின்னு அழகா சுவாரஸ்யமா சொல்றார்.

இந்த சிவகுரு ஆர்யாம்பா தம்பதி, ரொம்ப நாள் நமக்கு குழந்தை இல்லையேன்னு , வடக்குன்னாததக்ஷேத்ரம் அப்படின்னு திருசூர்ல இருக்கு, அங்கே போய் பஜனம் இருந்தாளாம். அவா, நாற்பத்தியெட்டு நாள் பஜனம் இருக்கா. பஜனம்னா ஒரு க்ஷேத்ரத்ல இருக்கவேண்டியது, அங்கே கிடைக்கற பிரசாதத்தை சாப்பிடவேண்டியது , அந்த தெய்வத்தோட சிந்தனையிலேயே இருக்க வேண்டியது, ஸ்தோத்ர பாராயணம், ருத்ர ஜபம் அப்படின்னு, நாற்பத்தியெட்டு நாள் அவா பஜனம் இருந்திருக்கா. நாற்பத்தியெட்டாவது நாள், பரமேஸ்வரன் அவா ரெண்டு பேரோட கனவுலயும் வந்து “உங்களுக்கு ரொம்ப மேதாவியான சர்வக்ஞனான ஒரு பிள்ளை வேணுமா, இல்லை சாதரணமா நிறைய பிள்ளைகள் வேணுமா, இந்த சர்வக்ஞனாக இருக்கற பிள்ளை எட்டு வருஷம் தான் உயிரோட இருப்பான்”, அப்படின்னு சொன்னாராம்.

விடியக்காலம்பற கனவு. ரெண்டு பெரும் எழுந்துட்டா. எழுந்துட்டு இதை பரிமாறிண்டாளாம். அப்புறம் ரெண்டு பேருக்கும் பயமா போயிடுத்தாம், “அய்யோ நாம பகவான்கிட்ட போய், குழந்தை வேணும்னு கூட நாம கேட்டிருக்க கூடாது , எது பகவான் இஷ்டமோ அதை விட்டுருக்கணும் போல இருக்கு, இப்போ நமக்கு சோதனை வெக்கறாரே”, அப்படின்னு ரெண்டுபேரும் நினைச்சாளாம்.  “பகவானே உங்க இஷ்டபடி பண்ணுங்கோன்னு அப்படின்னு சொன்னாளாம்”. அப்புறம் அவாளுக்கு குழந்தையா பரமேஸ்வரனே சங்கரனா அவதாரம் பண்ணார், அந்த பரமேஸ்வரனுடைய அவதாரம், அவருக்கு பேரு வெச்ச வைபவம், கடபயாதி சங்க்யை படி சங்கரன்னு பேரு வெச்சது, அப்புறம் அவருக்கு பூணல் போட்டு, அவர் பிக்ஷை வாங்கும்போது, இந்த கனகதாரா ஸ்தோத்ரம் அதெல்லாம் நாளைக்கு பார்ப்போம்.

ஜானகி காந்த ஸ்மரணம்… ஜய ஜய ராம ராம…

shambhu (lord shiva) incharnated as sha~Nkara

Yesterday, I was speaking about why we should listen to the life story of Shankara. Today, we will look at how the Devas prayed to Dakshinamurti, and how the Lord incarnated as Adi Shankara on this earth.

Today, by the grace of the Swamigal, we went to Kanchipuram. We had the darshan of Kanchi Kamakshi, came to the SriMatam, and prostrated at the Adhisthanam of Maha Periyava. We had the darshan of Pudhu Periyava. Bala Periyava was performing the Chandramouleeswara Puja. That puja is performed without any modern amenities, lit only by a few oil lamps (kuthu vilakku), and it was so divine. It felt very joyful to have the darshan of such great Saints.
When I performed namaskāram in the sacred presence of Chandrashekarendra Saraswati (Mahā Periyavā), I prayed:
“With my simple, childlike words, I am attempting to speak about all of you. You must kindly accept this and bestow your grace.”

At that very moment, a thought arose in my heart:

Just as the devas prayed to Dakshinamurthy, and He incarnated as Adi Shankaracharya, likewise, the devas must have prayed to Kamakshi, and She incarnated as Mahā Periyavā.
Immediately, I was reminded of that verse which declares that Muka Kavi, Adi Śaṅkara, Dakṣiṇāmūrti, and Kāmākṣī are, in truth, one and the same.
bhUrambhAMsyanalo’nilo’mbaramaharnAtho himAMshu pumAn
ityAbhAti charAcharAtmakamidaM yasyaiva mUrtyashTakam |
nAnyat ki~nchana vidyate vimRshatAM yasmAtparasmAdvibhoH
tasmai shrIgurumUrtaye nama idaM shrIdakshiNAmUrtaye || 9 ||

This is from the Dakshinamurti Stotram composed by Bhagavatpada (Adi Shankara). It says Parameshwara manifests in eight forms (Ashta Murti). This shloka conveys the wisdom that everything we see as this world is the Supreme Reality, and Dakshinamurti will grant this knowledge if we prostrate to Him. Muka Kavi also describes this manifestation in eight forms:

dharanimayeem, tharanimayeem, pavanamayeem, gagana, dahana, hothru-mayeem |
ambumayeem, indumayeem ambaam, anukampam adimaameekshe ||

In this verse, Ambal is: Dharani (Earth), Tarani (Sun), Pavana (Air), Gagana (Space), Dahana (Fire), Hotha (performer of a Yagna), Ambu (Water), and Indu (Moon). The Mother, who is the form of compassion, manifests as the sun, moon, the five elements, and the performer of the Yagna. These are the same eight forms mentioned in the first shloka (where ‘Puman’ refers to the Hotha). Remembering this connection at the shrine, I felt that Maha Periyava is indeed an incarnation of Kamakshi, and felt happy and encouraged to speak further.

Regarding how Dakshinamurti incarnated as Adi Shankara, Periyava cites Lord Krishna’s words to Arjuna in the Bhagavad Gita at the end of the Dvapara Yuga:
yadA yadA hi dharmasya glAnirbhavati bhArata |
abhyutthAnamadharmasya tadAtmAnaM sRjAmyaham ||
paritrANAya sAdhUnAM vinAshAya cha dushkRtAm |
dharmasaMsthApanArthAya sambhavAmi yuge yuge ||
In the Bhagavad Gita, Krishna has given His sacred assurance:
“Whenever dharma declines and adharma rises, I incarnate upon this earth. I rekindle the lamp of dharma and make it shine brightly once again.”
Such is the divine promise given by Bhagavān. Now, for the end of the Kali Yuga, when the Kalki avatāra is to take place, there is still time remaining. Before that, Narayana has already incarnated in nine avatāras. In those avatāras, to some extent, it was possible to clearly distinguish who were the righteous and who were the wicked. In the Rama avatar, Ravana was clearly the villain and Rama destroyed him. In the Krishna avatar, through the Mahabharata war, Krishna reduced the burden of the earth by eliminating wicked kings like Duryodhana.
In this Kali Yuga, the asuras are not going to appear outwardly with frightening fangs and fierce moustaches as in earlier times. Rather, these demonic tendencies exist within the human mind itself. Kali has entered the intellect (buddhi) and resides there. At one moment, we ourselves may be noble and virtuous; yet suddenly, within the very same person, a rakṣasa-like behaviour may arise — anger flares up, and we begin to act harshly and impulsively. Since the demonic qualities of Kali have entered the mind and intellect, the Lord cannot simply incarnate to annihilate everyone physically. Therefore, He decided to incarnate as a Gnanacharya – a spiritual preceptor — and take birth upon the earth to teach wisdom (jñāna) and guide humanity from within.

Thus, Devas, surmising that Parameshwara and Krishna are truly one and the same (Śiva–Viṣṇu abheda — non-difference between Śiva and Viṣṇu) and that the promise that was given by Krishna is to be fulfilled by Parameśvara; it is said that the devas approached Dakshinamurthy and prayed:

“Please descend to the earth. In these past two thousand five hundred years, the severity of Kali has greatly increased. Seventy-two erroneous doctrines (durmatas) have arisen. You must dispel all these and grant right understanding and noble intellect to people.”

In this beautiful manner, Mahā Periyavā connects the assurance given by Krishna with the principle of Śiva–Viṣṇu abheda, explaining that the promise given by Krishna is fulfilled by Dakṣiṇāmūrti.
When it comes to meditating on Dakshinamurti, the first thing I remember is a Tamil song often found above the Dakshinamurti shrine in Shiva temples:

கல்லாலின் புடையமர்ந்து நான்மறையா றங்கமுதற் கற்ற கேள்வி
வல்லார்கள் நால்வருக்கும் வாக்கிறந்த பூரணமாய் மறைக்கப் பாலாய்
எல்லாமாய் அல்லதுமாய் இருந்ததனை இருந்தபடி இருந்து காட்டிச்
சொல்லாமற் சொன்னவரை நினையாமல் நினைந்து பவத்தொடக்கை வெல்வாம்.
kallAli^n puTaiyamarntu nA^nmaRaiyA Ra~NkamutaR kaRRa keLvi
vallArkaL nAlvarukkum vAkkiRanta pUraNamAy maRaikkap pAlAy
^ellAmAy allatumAy iruntata^nai iruntapaTi iruntu kATTich
ch^ollAmaR ch^o^n^navarai ni^naiyAmal ni^naintu pavatt^oTakkai v^elvAm.

This is a song from the Thiruvilaiyadal Puranam.
Later, in Veda classes, we were taught various stotrams. We were asked to prostrate daily while reciting the Dakshinamurti Stotram. This Dakshinamurti Stotram by Adi Shankara’s starts with “Vishvam darpana drishyamana,” but tradition dictates reciting this dhyana shloka first:
maunavyAkhyA prakaTita parabrahmatattvaM yuvAnaM
varShiShThAMte vasad R^iShigaNaiH AvR^itaM brahmaniShThaiH |
AchAryendraM karakalita chinmudramAnaMdamUrtiM
svAtmArAmaM muditavadanaM dakShiNAmUrtimIDe || 1 ||

Let us also continue by meditating thus on this Dakshinamurti. The Devas prayed to Him, this Dakshinamurti, and He granted them protection, promising to incarnate on earth.

In the holy place of Kalady, at that same time, a Nambudiri Brahmin named Shivaguru and his virtuous wife Aryamba were praying for a child. They had no children for a long time.
Periyava mentions that the name ‘Shivaguru’ (like Shivagurunatha Pillai) is more common in our Kumbakonam area. He says Shivaguru likely belonged to the lineage of Brahmins whom Parashurama brought from Kumbakonam and settled in Kerala. He connects this to the Kumbakonam Math. Furthermore, regarding the name ‘Aryamba’—’Arya’ is a name for Kamakshi Devi in Kanchipuram. Muka Kavi also wrote Arya Shatakam. Hence the name AryAmbA indicated none other than Kamakshi Devi. Hence Shankara’s mother Aryamba should have come from a lineage belonging to Kanchipuram. Periyava finds joy in connecting these details.
Now, this couple, Shivaguru and Aryamba, were living in the Kerala region. The Lord incarnated as their child, as an answer to their prayers. While telling this, Periyava shares the story of how the Kerala region was created.
Parashurama was slaying generations of Kshatriyas because KartaviryaArjuna had killed his father, the sage Jamadagni. He continued this for twenty-one generations. To stop this, his Guru, Sage Kashyapa, said, “I am your Guru. Donate all the land you acquired by slaying Kshatriyas to me.” Parashurama immediately said, “So be it! I have given it!” Once the land was given, Kashyapa said, “You can no longer stay on this land. It is mine. Go somewhere else.”

Parashurama then stood atop the Mahendra mountains (the Western Ghats) and looked at the Samudra Raja and asked, “Move back a little. I need new land.” Samudra Raja thought, “He is very short-tempered. If I move a little, he might ask ‘Is this all?’. If I move too far, he might get angry asking ‘Why did you go so far?’. Therefore He said, ‘throw the axe (Parasu) you have in your hand. I will move back to wherever it falls.” Thus, new land was created. That is called Keralam or Parashurama Kshetram.
Parashurama wanted people to settle there. He thought that if he settled Brahmins there first, others would follow and a society would form. He spoke to Brahmins from holy places like Kumbakonam and settled them in Kerala. Because the land was full of rivers and backwaters, one had to work very hard just to get food. Consequently, the “dhal-eating” Brahmins (who preferred a more comfortable life) ran back to Kumbakonam. Parashurama saw this.
He brought in another set of Brahmins and changed some of their customs so that if they tried to return, the people back home wouldn’t accept them. He changed things like their hair-tuft (munkudumi—front tuft) and formed them into sects like Nambudiris and Embranthiris. They, then, began to stay there. Other people, who were hard-working, followed, and life was very happy and prosperous because the land was fertile. The grace of Parashurama was also bestowed on the Kerala region, and a great society flourished. The Vedas flourished there. The Lord decided that even if seventy-two durmatas(erroneous doctrines/religions) emerged, He should incarnate where the Vedas flourish and the sound of Vedic chanting is heard. Thus, He chose the place called Kalady.

Shivaguru and Aryamba, grieving that they had no child for a long time, went to the Vadakkunnathan temple in Thrissur and performed Bhajanam for 46 days. Performing Bhajanam means staying at a holy place, eating only the Prasadam offered there, and remaining constantly in the thought of the deity through prayers and Rudra Japa. On the forty-eighth day, Parameshwara appeared in the dreams of both and asked, “Do you want one son who is a brilliant Sarvagna (all-knowing), or do you want many ordinary sons? The son who is a Sarvagna will only live for eight years.”
It was an early morning dream. Both woke up and shared it. Then they became afraid, thinking, “O, we shouldn’t have even asked the Lord for a child; we should have left it to His will. Now He is testing us.” They said, “O Parameshwara, please do as You wish.” Subsequently, Parameshwara Himself was born to them as Shankara. Tomorrow we will see the glory of his birth, the naming ceremony based on Katapayadi Sankhya, his sacred thread ceremony, and the Kanakadhara Stotram he sang while seeking alms.

Janaki Kantha Smaranam… Jaya Jaya Rama Rama…