ஸ்ரீ சங்கர சரிதம் – பதினைந்தாம் பகுதி – காஞ்சியில் சங்கரர் விதேஹ முக்தி

காஞ்சி சங்கரர் (14 min audio file. Same as the script below)
நேற்றைய கதையில் ஆதி சங்கரர் தன்னோட ஆறாயிரம் சிஷ்யர்களோட பாரத தேசம் முழுக்க மூணு முறை பாத யாத்திரையாக திக்விஜயம் பண்ணினதை ஸ்தோத்திரங்கள் மூலமா சொல்லிண்டு இருந்தேன். மஹா பெரியவா சொல்றா “ஆச்சார்யாள் பண்ணின இந்த திக்விஜயம் national integration-ஆ  முடிஞ்சுடுத்து. எல்லாரையும் ஒரே வேத மதத்துக்கு கீழ கொண்டு வந்து, நாம எல்லாரும் ஒரு தாய் வயிற்று பிள்ளைகள் அப்படிங்கற உணர்ச்சியை ஏற்படுத்தினார். பக்தியினால தான் எல்லாருக்குள்ள ஒருமைப்பாடு ஏற்படும். அப்படி  national integration பண்ணினா” ன்னு சொல்றா. எனக்கு தோணித்து, நம்ம மஹா பெரியவளோட திக் விஜயத்துனால international-integration-னே  ஆயிடுத்து. “மைத்ரீம் பஜத அகில ஹ்ருத ஜேத்ரீம்” அப்படீன்னு united nations-ல பாட வைச்சாரே! “ஸ்ரேயோ பூயாத் சகல ஜனானாம்” “எல்லாருக்கும் க்ஷேமம் உண்டாகட்டும்” அப்படீங்கிற அதே thoughtல எப்பவும் இருந்தா. உலகத்துல எந்த ஒரு ஜீவன் கிட்டயும் எந்த ஒரு த்வேஷத்தையும் காண்பிக்காம வாழ முடியும் அப்படீன்னு நூறு வருஷம் இருந்து காண்பிச்சா பெரியவா.

ஒரு Russian வந்து பெரியவாளை நமஸ்காரம் பண்ணி “எனக்கு ஏதாவது ஒரு இந்து பேர் கொடுக்கணும்” ன்னு கேட்ட போது “Russia-கே முதல்ல ரிஷி தேசம்னு தான் பேரு. இவரை பார்த்தாலே வெள்ளை தாடி வெச்சுண்டு ரிஷி மாதிரி தான் இருக்கார் இல்லையா? இவரை ரிஷின்னு பேரு வைச்சிக்க சொல்லு” அப்படீன்னு சொல்லி இருக்கா. அப்பறம் phone பண்ணி கூப்பிட்டு “தவரிஷி-ன்னு  பேர்  வைச்சுக்க சொல்லு”  அப்படீன்னு இருக்கா. இப்படி உலகம் முழுக்க எல்லா தேசத்துல இருந்தும் பண்டிதர்கள், ஞானத்தை நாடுபவர்கள், வந்து மஹா பெரியவளை நமஸ்காரம் பண்ணி, அனுக்ரஹம் வாங்கிண்டு  போயிருக்கா.

ஆசார்யாளைப் பத்தி மஹா பெரியவா பேசும் போது, “ஆதி சங்கரர் ஒரு மாயவாதி, அத்வைத குரு” அப்படீன்னு சொல்றா. அது பொருத்தமில்லை, கர்ம, பக்தி, ஞானத்தை உபதேசம் பண்ண ஜகத்குரு அப்படீன்னு தான் புரிஞ்சுக்கணும்” னு சொல்றா. ஆதி சங்கரர் ‘பிரபஞ்ச சார தந்த்ரம்’ னு ஒரு புஸ்தகம் எழுதி, எல்லா தெய்வங்களையும் எப்படி வழிபடணும்னு சொல்லிக் கொடுத்து இருக்கார். பஞ்சாயதனை பூஜை ஏற்படுத்தினார். பாரத தேசத்துல  அஞ்சு மூலையில இருந்தும் எடுத்த  அஞ்சு கற்கள் தான் மூர்த்திகள். அது தான் அந்த பஞ்சாயதன  பூஜையில ஒவ்வொண்ணும் ஒவ்வொரு ஸ்வாமியா, சிகப்பா இருக்கறது பிள்ளையார், அம்பாள்  ஆந்திரத்துலிருந்து எடுத்து வந்த ஒரு கல், சாலக்ராமம் விஷ்ணு, ஸ்படிகம் மாதிரி ஒரு கல் தமிழ்நாட்டுலருந்து, சூர்யனுகாக, பாணலிங்கம் நர்மதைலருந்து சிவனாக, இப்படி அஞ்சு இடத்துல இருந்து  எடுத்துண்டு வந்த அந்த ஸ்வாமியை வைச்சு பூஜை. சிவபெருமானை மத்தியில வைச்சு பண்ணினா அது சிவ பஞ்சாயதனம். அவா அவா கொஞ்சம் மாத்தி பண்றவா உண்டு. சக்தி பஞ்சாயதனம் அப்படி. பஞ்சாயதன பூஜையை ஆச்சார்யாள் தான் சொல்லி கொடுத்தா. அது மட்டும் இல்லை. அவா அவா  ஸ்ரத்தையா கர்மா பண்றதே பகவானுக்கு பூஜை. அதன் மூலமாவே ஞானத்தை அடையலாம்-னு  ஆச்சார்யாள் சொல்லியிருக்கார். அதனால் கர்ம, பக்தி, ஞானத்தை சேர்த்து சொல்லி கொடுத்த ஒரு குரு, நம்ம ஆச்சார்யாள், அப்படீன்னு பெரியவா சொல்றா.

அப்பறம் முக்கியமா அஞ்சு இடங்கள்ல ஸ்ருங்கேரி, துவாரகா, புரி, பத்ரி, காஞ்சி.  இந்த அஞ்சு இடத்துலயும் சங்கர மடங்கள் ஸ்தாபனம் பண்ணினார்-னு எல்லா சங்கர விஜயத்துலேயும் இருக்கு. இப்படி ரொம்ப reach பண்ண முடியாத  பத்ரி-ல ஒண்ணு. இந்த கோடியில ஒண்ணு, அந்த கோடியில ஒண்ணுன்னு இவ்வளவு தான் பண்ணிருப்பார்-னு தோணலை. காசியிலேயே ஆச்சார்யாள் அஞ்சு மடங்கள் ஸ்தாபனம் பண்ணார்-னு ஒரு புஸ்தகத்துல இருக்கு. இப்ப நூறு வருஷம் முன்னாடி கூட ஒருத்தர்  இந்திர நாமத்தோட இருக்கற சன்யாசி, நாங்க ஆதி சங்கரர் ஸ்தாபிச்ச மடத்தோட சன்யாசிகள்-னு சொல்லிண்டு இருந்தா. இந்த foreign invasion-னால நம்ம தேசத்துல எப்படி  ஆலயங்கள்-லாம் சிரமப் பட்டுதோ, அப்படி மடங்களும் ரொம்ப சிரமப் பட்டிருக்கும். பல மடங்கள் மங்கி போயிடுத்து. ஆச்சார்யாள் திரிச்சூர்-ல அஞ்சு மடங்கள் ஸ்தாபனம் பண்ணார், அப்டீன்னு ஒரு புஸ்தகத்துல  இருக்கு. இப்படி நிறைய ஆதி சங்கரர் ஸ்தாபித்த அத்வைத மடங்கள்-னு சொல்லிக்கறதெல்லாம்  ஆதி சங்கரர் பண்ணினதா தான் இருக்கும் அப்படீன்னு பெரியவா சொல்றா.

அப்பறம்  ஆசார்யாளுக்கு தன்னோட அம்மாவோட அந்திம காலம் நெருங்கறது-ன்னு தெரியறது. அப்போ காலடிக்கு ஓடி வரார். வந்து அம்மாவை மடியில போட்டுக்கறார். அத்வைத பரமா  ஸ்லோகங்கள் சொல்லி ஞான உபதேசம் பண்ணினாராம். அந்த அம்மாவுக்கு அதை மனசுல வாங்கிக்க முடியலயாம். அப்போ சிவ பரமான ஸ்தோத்ரங்கள் சொன்னாராம்,  அப்போ  சிவபெருமானோட  பூத கணங்கள் ப்ரமத  கணங்கள்  கைலாசத்துக்கு கூட்டிண்டு போக வந்தாளாம். அந்த அம்மா கொஞ்சம் பயந்தாளாம். அப்போ கிருஷ்ணாஷ்டகத்தை சொல்லி விஷ்ணு பகவானை பிரார்த்தனை பண்ணின  உடனே, ஸுகுமாரர்களான விஷ்ணு சேவகர்கள் வந்தாளாம். அந்த அம்மா ரொம்ப சந்தோஷப் பட்டாளம். அவா வைகுண்டத்துக்கு அழைச்சிண்டு போனா அப்படீன்னு பெரியவா சொல்றா.

அப்புறம் ஆச்சார்யாள் அம்மாக்கு கார்யம் பண்றார். ஏகபுத்ரனா இருந்தா சன்யாசி தகனம் பண்ணலாம்-கிற சாஸ்த்ரத்தை கொண்டு ஆச்சார்யாள் தகனம் பண்ணார். ஆனா அதற்கு சிலபேர் எதிர்ப்பு தெரிவிச்சா. “சன்யாசிங்கறான், தகனம் பண்றான்” னு அப்படின்னு சொல்லி இருக்கா. இரண்டு குடும்பம் தான்  தகனம் பண்றதுக்கு துணையா இருந்தா. அந்த இரண்டு குடும்பங்களும் தகனம் பண்ணும் போது தலைமாட்டில்  ஒருத்தர் கால்மாட்டில் ஒருத்தர் நின்னா. இன்னிக்கும் அவாளை கௌரவப்படுத்திண்டு இருக்கா மடத்துலேர்ந்து அப்படீன்னு சொல்றா.

அந்த ஆசார்யாளோட மாத்ரு பக்தி அபூர்வம். மாத்ரு பஞ்சகம்-னு இந்த இடத்துல ஒரு அஞ்சு ஸ்லோகங்கள் சொல்றார். “நீ எவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு, நான் வயத்துல இருக்கும்போது வாந்தி எடுத்து, சாப்பிட முடியாம, இப்படி பல  சிரமங்கள் பட்டு என்னை குழந்தையா பெற்று வளர்த்தியே அம்மா! உனக்கு பிரதியே பண்ண முடியாது. ராமர் போன்றவர்களாலேயே அம்மாவுக்கு பிரதி பண்ண முடியாது, என்னால எப்படி  முடியும்? அப்படீன்னு சொல்லி அம்மாவோட பெருமையை பத்தி ஒரு அஞ்சு ஸ்லோகங்கள் சொல்லி இருக்கார்.

இந்த மஹான்கள் எல்லாருமே ரொம்ப மாத்ரு பக்தியோட இருந்தா அப்படீன்னு சொன்னேன். ஆசார்யாளோட அப்பா சிவகுரு பத்தி அதிக  விஷயங்கள் தெரியலை. ஆனா மஹா பெரியவா ஒரு கதை சொல்லியிருக்கா. ஆச்சார்யாள் அப்பா சிவகுரு, ஒரு உத்தமமான அம்பாள் பக்தர். அவர் தினமும் காலடியில பக்கத்துல மாணிக்க மங்கலம் னு ஒரு கிராமத்துல ஒரு அம்பாள் கோவில் இருந்தது. காத்யாயனி-ன்னு அம்பாளுக்கு பேரு. அந்த அம்பாள் கோவில்ல தினமும்  பூஜை பண்ணுவார். அந்த மாதிரி பூஜை பண்ணும் போது, தினமும் பாலை எடுத்துண்டு போய், நைவேத்தியம் பண்ணிட்டு, கொஞ்சம் பாலை திரும்ப எடுத்துண்டு வந்து குழந்தை சங்கரருக்கு கொடுத்து, அம்பாளோட பிரசாதம்-ன்னு சொல்லி கொடுப்பார், அந்த சங்கரரும் அம்பாளே நமக்காக கொடுத்து அனுப்பிச்சு இருக்கான்னு நினைச்சு அதை குடிச்சிண்டு இருந்தார்.

ஒரு நாள் அப்பாவுக்கு கோவிலுக்கு போக முடியலை, அம்மாவும் ஆத்துல இல்லை. அப்பா குழந்தை கிட்ட பாலை கொடுத்து, “நீ போய் அம்பாளுக்கு நைவேத்தியம் பண்ணிட்டு வா” ன்னு சொன்னா. இவரும் அதை எடுத்துண்டு போய் அம்பாள் கிட்ட வெச்சு, “குடிம்மா” ன்னு சொல்றார். அப்போ அம்பாள் குடிக்கலைன்ன உடனே “என்னம்மா நான் கொடுத்தா குடிக்க மாட்டியா” ன்னு அழறார். உடனே அம்பாள் அந்த பாலை முழுக்க குடிச்சுட்டாளாம். உடனே “எனக்கு ஏன் மீதி வைக்கவே இல்லை, அப்பா எனக்கு தினமும் மீதி பால் கொண்டு வருவாளே, நீயே குடிச்சிட்டியே” ன்னு  அழுதாராம். அப்போ அம்பாள் தன்னோட முலைப்பாலையே, ஞானப்பாலை கொடுத்தா. அதை குடிச்சதுனால, அவர் ரொம்ப கவிகளுக்கெல்லாம் பெரிய கவியா ஆயிட்டார், அப்படீன்னு ஒரு கதை.  இந்த கதையை சௌந்தர்ய லஹரி 75-வது ஸ்லோகம் சொல்லும் போது பெரியவா சொல்றார். “அம்மா உன்னுடைய  முலைப்பால்  சரஸ்வதி வடிவமானது, அதை குடித்த ஒரு தமிழ் குழந்தை கவிகளுக்கெல்லாம் மேலான கவி ஆனான் அல்லவா”, அப்படீன்னு ஒரு ஸ்லோகம் இருக்கு. அந்த எடத்துல மஹா பெரியவா இந்த கதையை சொல்லி இருக்கா. அப்படி ஆசார்யாளோட அப்பாவே அம்பாள் பக்தரா இருந்து இருக்கார்ன்னு தெரியறது. தன்னோட அம்மாவுக்கும் ஆச்சார்யாள் நல்ல கதி கொடுத்தார்.

அப்பறம் பல க்ஷேத்ரங்களை தர்சனம் பண்ணிட்டு, பதரிநாதம், கேதாரநாதம் எல்லாம் போய், அங்கிருந்து யோக சக்தி மூலமா கைலாசத்துக்கு போனார். அங்கே பார்வதி பரமேஸ்வராளை தர்சனம் பண்ணார், அப்படீன்னு சங்கர விஜயத்துல வர்றது. பார்வதி பரமேஸ்வரா ரெண்டு பேரும் குழந்தை வந்தான்னு ரொம்ப சந்தோஷபட்டு, பரமேஸ்வரன் அஞ்சு ஸ்படிக லிங்கங்களை கொடுத்தாராம். அதன் பேர்கள் யோகலிங்கம், போகலிங்கம், வரலிங்கம், முக்திலிங்கம், மோக்ஷலிங்கம்-னு அஞ்சு லிங்கங்கங்கள். அந்த அஞ்சு லிங்கங்களை கொண்டு வந்து அஞ்சு மடங்கள்ல ஸ்தாபனம் பண்ணி, ஒவ்வொரு இடத்துலயும் பூஜை பண்ணிண்டு இருந்தார் ன்னு ஒரு வரலாறு.

அப்போ அம்பாள் பரமேஸ்வரன் தன் மேல மந்த்ரவத்தா எழுதின ஒரு நூறு ஸ்லோகங்கள், அதை சங்கரர் கிட்ட கொடுத்து, “இதை பிரச்சாரம் பண்ணு” ன்னு கொடுத்தாளாம். அவர் அதை எடுத்துண்டு வெளியில வரும் போது நந்திகேஸ்வரர், “என்னடா, நம்மோட கைலாச சொத்தான இந்த ஸ்தோத்ரத்தை இவர் எடுத்துண்டு போறாரே” ன்னு  ஆசார்யாள் கையிலேர்ந்து அதை பிடுங்கினாராம். ஒரு 41 ஸ்லோகங்கள் தான் ஆச்சார்யாள் கையில  மிஞ்சித்தாம். மீதி 59 ஸ்லோகங்கள் நந்திகேஸ்வரர் கையில போயிடுத்தாம். அப்போ ஆச்சார்யாள் வருத்தப்பட்ட போது, அம்பாள் “நீயே இந்த 59 ஸ்லோகங்களை எழுதி முடி” அப்படீன்னு சொன்னதாகவும். அந்த 59 ஸ்லோகங்களுக்கு சௌந்தர்ய லஹரி-ன்னு பேரு. முதல் 41 ஸ்லோகங்கள் ஆனந்த லஹரி-ன்னு பேரு. பொதுவாக இந்த 100 ஸ்லோகங்களுக்கு சௌந்தர்ய லஹரி-ன்னு பேர் இருக்கு. இப்படி ஒரு கதை சிஷ்டர்கள் எல்லாம் ஒத்துண்டு இருக்கா, அப்படீன்னு பெரியவா சொல்றா. பெரியவா அவ்வளவு அழகா ஜாக்கிரதையா  பேசறா.

அப்படி அந்த மடங்கள் ஸ்தாபனம் பண்ணது, கைலாசத்துக்குப் போயி ஸ்படிக லிங்கங்கள் வாங்கிண்டு வந்தது, இன்னிக்கும் எல்லா மடங்களிலும் அந்த சந்த்ரமௌலீச்வர பூஜை பண்றது, ஸ்ரீ ருத்ரத்தை மெதுவாக சொல்லி அந்த ஸ்படிக லிங்கத்தை அபிஷேகம் பண்ணி, ஆராதனம் பண்ணினா எல்லாமே கிடைக்கும்.

आपाताल-नभःस्थलान्त-भुवन-ब्रह्माण्ड-माविस्फुरत्-

ज्योतिः स्फाटिक-लिङ्ग-मौलि-विलसत्पूर्णेन्दु-वान्तामृतैः ।

अस्तोकाप्लुत-मेक-मीश-मनिशं रुद्रानु-वाकाञ्जपन्

ध्याये-दीप्सित-सिद्धये ध्रुवपदं विप्रो‌sभिषिञ्चे-च्चिवम् ॥

ஆபாதாள-நப : ஸ்தலாந்த-புவந-ப்ரஹ்மாண்ட மாவிஸ்புரஜ்-

ஜ்யோதி : ஸ்பாடிக-லிங்க-மௌளி விலஸத் பூர்ணேந்து வாந்தாம்ருதை : |

அஸ்தோகாப்லுத-மேக-மீச-மநிசம் ருத்ராநுவாகாஞ்-ஜபந்

த்யாயேதீப்ஸித ஸித்தயே (அ) த்ருத-பதம் விப்ரோ (அ) பிஷிஞ்சேச்-சிவம் ||

அப்படீன்னு ஒரு ஸ்லோகத்தை சொல்லி, பெரியவா ஸ்ரீ ருத்ரத்தை பதம், பதமாக, சரியாக உச்சாடனம் பண்ணி, இந்த ஸ்படிக லிங்கத்தை பூஜை பண்றவாளுக்கு எல்லாம் கிடைக்கும் அப்படீன்னு சொல்றா.

சிவ லிங்கத்துக்கு பூஜை பண்ணா ஜீவன் முக்தி கிடைக்கும், அப்படீன்னு வீழிநாதன் மாமா சொல்லியிருக்கா. மஹா பெரியவா எத்தனை வருஷம் அந்த சந்திர மௌலீஸ்வரருக்கு பூஜை பண்ணியிருக்கார்! பக்கத்துல மேரு வடிவத்துல திரிபுரசுந்தரி அம்பாள். இந்த அம்பாளும் “சாருசந்திர கலாதரா” அப்படீன்னு அந்த சந்திரனை தலையில் வெச்சுண்டு இருக்கக் கூடிய அம்பாள் தான். இப்படி இவா ரெண்டு பேருக்கும், எத்தனை வருஷங்கள் பெரியவா பூஜை பண்ணியிருக்கா. மடாதிபதியா இருந்தபோது ஒரு ஐம்பது வருஷம் பூஜை பண்ணியிருக்கா. அதன்பிறகு பூஜையை புதுப் பெரியவா கிட்ட கொடுத்த பின்னயும் தன்னுடைய திக்விஜயத்தும் போதும் கூட மானசீகமா, மணல்ல கோலம் போட்டு, அல்லது எப்படியோ ஒரு விதத்துல, ஆத்ம பூஜையா அந்த சந்திரமௌலீஸ்வர பூஜையை பண்ணிண்டே இருந்தா பெரியவா.

இப்படி பல தேசங்களுக்கு போய், பல லோக க்ஷேமமான கார்யங்கள் எல்லாம் பண்ணிட்டு ஆசார்யாள் காஞ்சிபுரத்துக்கு வந்தார். முக்தி க்ஷேத்ரமான காஞ்சிபுரத்துக்கு வந்து, அங்க கம்பாநதிக் கரையில காமாக்ஷியை பூஜை பண்ணிக்கொண்டு, ஸ்தோத்ரம் பண்ணிக் கொண்டு பிரம்மானந்தம் அடைந்தார்னு இருக்கு. ரெண்டு சங்கர விஜயங்கள் ல ஸ்பஷ்டமாவே காமாக்ஷி தேவியை தரிசனம் பண்ணிண்டு அம்பாளோடவே லயம் அடைந்தார், விதேக முக்தி அடைந்தார்னு சங்கர விஜயங்கள் ல இருக்கு. மஹா பெரியவா, “ஒவ்வொரு புஸ்தகத்துல ஆச்சார்யாள் ஒவ்வொரு இடத்துல சித்தி ஆனார்னு இருக்கு. இதை பத்தி சர்ச்சை எதுக்கு பண்ணனும்? சதாசிவ ப்ரம்மேந்திராள் அஞ்சு இடங்கள்ல முக்தி அடைஞ்சார்னு இருக்கிற மாதிரி, ஆச்சார்யாள் நிறைய இடத்துல முக்தி அடைஞ்சார்னு வெச்சுக்கலாம். காஞ்சிபுரத்துல ஆசார்யாள் முக்தி அடைஞ்சார்ங்கிறது எங்களுடைய நம்பிக்கை” ன்னு சொல்றா.

இந்த சங்கர சரிதம் இவ்ளோ நாள் கேட்டோம். இந்த சங்கர சரிதம் கேட்டதற்கு பலன் என்னன்னு மஹா பெரியவா கேட்டுண்டு சொல்றா. இந்த நிர்மலமான அத்வைதமா பரம சாந்தமா ஒரு நிமிஷம் ஆச்சார்யாளை நினைச்சாலே மனசுல அந்த ஞானம் டால் அடிக்கறது. இது தான் சங்கர சரிதம் கேட்ட பலன்.

நாம என்ன பண்ணனும்னு கேட்டுண்டு மஹா பெரியவா சொல்றா. இந்த பேராசையும், அழுக்கும் கோபமும் எல்லாம் இருக்கக் கூடிய ஜீவன் இல்லை. நான் ஸ்வச்சமான பிரம்மானந்தத்துல லயித்திருக்கும் ஆத்ம ஸ்வரூபம்னு தியானம் பண்ணுங்கோ. ஒரு நிமிஷம் நாம் பிரம்ம வடிவம், அஹம் பிரம்மாஸ்மினு தியானம் பண்ணுங்கோ. அப்புறம் ஆச்சார்யாள் நமக்காக நிறைய ஸ்தோத்திரங்கள் எழுதி கொடுத்துட்டு போயிருக்கா. இந்த ஸ்தோத்திரங்களும் அவாளோட வாக்கெல்லாம் படிச்சா, அவாளையே நேரா பார்க்கிற மாதிரி இருக்கு. அதனால ஆச்சார்யாளோட கிரந்தங்களை படிங்கோனு சொல்றா.

”ஜய ஜய சங்கர ஹர ஹர சங்கர” னு ஆசார்யாளுக்கு ஜயகோஷம் பண்ணனும். “ஜய ஜய சங்கர ஹர ஹர சங்கர” ன்னு ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் ஜபம் பண்ணுங்கோ னு சொல்றார்.

சங்கர ஜயந்திக்கு எப்படி பூஜை பண்ணனும்னா, நான் ஒரு ஷோடச உபசார பூஜை பண்ணி, ஆச்சார்யாள் அஷ்டோத்ரம் சொல்லி புஷ்பம் போட்டு பூஜை பண்ணி, தோடகாஷ்டகம் சொல்லி, நமஸ்காரம் பண்ணி,  இந்த ஜய ஜய சங்கர ஹர ஹர சங்கரங்கிறதை அஞ்சு நிமிஷம் ஜபிக்கலாம்னு இருக்கேன். இதை தான் மஹா பெரியவா ஆசார்யாளுக்கு பண்ண வேண்டிய பூஜைன்னு சொல்றா. அதைத் தவிர ஆசார்யாள் ஸ்தோத்திரங்கள் எல்லாம் நிறைய பாராயணம் பண்ணனும் னு ஆசை படறேன்.

நாளைக்கு இந்த சங்கர ஜயந்தியோட பெருமை, ஆசார்யாளோட பெருமை இதை எப்படி கொண்டாடனும்னு மஹா பெரியவா பேசின ஒரு வ்யாக்யானம் இருக்கு. அதை அப்படியே ஒரு பத்து நிமிஷம் படிக்கலாம்னு ஆசை படறேன். அந்த புண்ய தினத்தோட பெருமையை  நினைக்கறதுக்கு அந்த வ்யாக்யானம் ரொம்ப அழகா இருக்கு. மெய் சிலிர்த்தது அதை படிக்கும் போது. அதனால அதை படிக்கலாம் னு நினைக்கறேன்.

மஹா பெரியவா, “இந்த ஜய ஜய சங்கர ஹர ஹர சங்கர” சொல்லுங்கோ எங்கிறதுக்கு, இந்த அப்பர் பெருமானுடைய ஒரு தேவாரத்துல “சங்கரா சய போற்றி போற்றி” னு வர்றது. அதைச் சொல்றா. அந்த தேவாரத்துல, மனசு லயம் அடையணும் னா, பரமேஸ்வரன் கிட்ட பக்தி பண்ணினா நிலையில்லாத இந்த மனசு அடங்கும்னு அந்த பாசுரத்துல வர்றதுனால இதை சொல்லி முடிச்சிருக்கா. நானும் அதை படிச்சு இன்னிக்கு பூர்த்தி பண்ணிக்கறேன்.

நிலைபெறுமாறு எண்ணுதியேல் நெஞ்சே நீ வா

நித்தலும் என் பிரானுடைய கோயில்புக்கு

புலர்வதன்முன் அலகிட்டு மெழுகுமிட்டு

பூமாலை புனைந்தேற்றி புனைந்து பாடி

தலையார கும்பிட்டு கூத்துமாடி

சங்கரா சய போற்றி போற்றி என்றும்

அனல் புனல் சேர் செஞ்சடை என் ஆதி என்றும்

ஆரூரா என்றென்றும் அலரா நில்லே

அப்படீன்னு சொல்றா.

இந்த சங்கர சப்தமே சம் ஆகிய  நித்ய மங்களத்தை கொடுக்கும். சங்கர மூர்த்தியோட ஸ்மரணமும், அவருடைய சரிதத்தை நாம் இவ்ளோ நாள் கேட்டதுனால மனசுல பரம மங்களங்களும், சாந்தியும் க்ஷேமமும் ஏற்படும்.

ஜய ஜய சங்கர ஹர ஹர சங்கர ஜய ஜய  சங்கர ஹர ஹர சங்கர

ஜய ஜய சங்கர ஹர ஹர சங்கர ஜய ஜய  சங்கர ஹர ஹர சங்கர

ஜய ஜய சங்கர ஹர ஹர சங்கர ஜய ஜய  சங்கர ஹர ஹர சங்கர

நம: பார்வதி பதயே….ஹர ஹர மஹா தேவ

நம: பார்வதி பதயே….ஹர ஹர மஹா தேவ

Adi Shakara’s ‘vidEha mukti’ in Kanchi
In yesterday’s story, I was speaking through Stotras about how Adi Shankara performed his Dig-Vijaya as a walking pilgrimage across the whole of Bharata Desha three times with his six thousand disciples. Maha Periyava says, “The Dig-Vijaya performed by the Acharya resulted in National Integration. He brought everyone under the single Vedic religion and created the feeling that we are all children of one mother. Unity arises among everyone only through bhakti. That is how he achieved National Integration.”
I feel that through our Mahā Periyavā’s Digvijayam, international integration has been made possible. Didn’t he make ‘Maitreem Bhajata, Akhila Hr̥t Jetrīm’ be sung at the United Nations! ‘Śreyo Bhūyāt Sakala Janānām’ — ‘May there be welfare for all people’ — he was always rooted in that very thought. Periyava lived for a hundred years showing that it is possible to live without showing an atom of hatred toward any living being in the world.
When a Russian man came to prostrate to Periyava and asked, “Please give me a Hindu name,” Periyava said, “The name Russia itself originally meant Rishi Desha (Land of Sages). Looking at him with his white beard, he looks like a Rishi, doesn’t he? Tell him to keep the name Rishi.” Later, he called back and said, “Tell him to keep the name Tavarishi.” In this way, scholars and seekers of knowledge from all countries of the world have come to prostrate to Maha Periyava and receive his blessings.
When Maha Periyava speaks about the Acharya, he says, “It is not fitting to call Adi Shankara just a Mayavadi or an Advaita Guru. He must be understood as the Jagadguru who taught Karma, Bhakti, and jnAnam.” Adi Shankara wrote a book called Prapancha Sara Tantram, teaching how to worship all deities. He established the Panchayatana Puja. In this worship, five stones taken from five corners of Bharata Desha represent the deities:
The red stone (Sone) for Ganesha.
A stone from Andhra for the Goddess (Ambal).
The Salagrama for Vishnu.
A crystal-like stone from Tamil Nadu for Surya (the Sun).
The Bana-linga from the Narmada river as Shiva.
If Shiva is placed in the center, it is Shiva Panchayatana. Some change it according to their preference, such as Shakti Panchayatana. Acharya taught this. Not only that, he said that performing one’s duties (Karma) with sincerity is itself worship of God, and through that, one can attain Knowledge. Therefore, Periyava says our Acharya is the Guru who taught Karma, Bhakti, and jnAnam together.
Most importantly, He established Shankara Matham-s in five places viz. Sringeri, Dwarka, Puri, Badri, and Kanchi. All Shankara Vijayas mention that he established Shankara Mutts in five primary places. One in Badri, which was so hard to reach; one in this corner and one in that. It doesn’t seem likely that he established only these. One book mentions that Acharya established five Mutts in Kashi alone. Even a hundred years ago, a Sannyasi with the title Indra mentioned they were Sannyasis of a Mutt established by Adi Shankara. Just as temples suffered due to foreign invasions in our country, the Mutts must have also suffered. Many Mutts faded away. One book says Acharya established five Mutts in Thrissur. Periyava says that many places claiming to be Advaita Mutts established by Adi Shankara were likely indeed established by him.
Then, Acharya realized that his mother’s final moments were approaching. He rushed to Kalady and placed his mother on his lap. It is said that he gave her spiritual instruction by reciting profound Advaita slokas. However, she was not able to absorb or understand them. Then he recited hymns on Lord Shiva; at that time, the attendants of Lord Shiva — the bhūta ganas and pramatha ganas — came to take her to Kailasa. Seeing them, the mother became somewhat frightened. Then, he recited the Krishnashtakam and prayed to Lord Vishnu. Immediately, the fair and graceful attendants of Vishnu arrived. The mother felt very happy. As Periyava explains, they then took her to Vaikuntha.
Afterward, Acharya performed the final rites for his mother. Based on the Shastra that an only son, even if a Sannyasi, can perform the cremation, he did so. Some opposed this, saying, “He calls himself a Sannyasi yet performs a cremation.” Only two families assisted him. Those two families stood at the head and foot during the cremation. Even today, the Mutt continues to honor them.
Acharya’s Matru Bhakti was extraordinary. He composed the Matru Panchakam in which he says, “Mother, you suffered so much while I was in the womb, unable to eat, vomiting and enduring many hardships to bear and raise me. I can never repay you. Even those like Rama could not repay their mother; how can I?” Thus he expounds the greatness of a Mother in file shlokam-s.
Previously, I had mentioned that all mahAns had profound mAtru bhakti. There is not much known about AchAya’s father, Shivaguru. But, Maha Periyava told a story about Adi Shankara’s father, Shivaguru. Shivaguru was an ideal devotee of AmbAl. Every day, in a village near Kalady called Manikyamangalam, he would worship at the temple of KAtyAyanI AmbAl. He would take milk, offer it to the Goddess, and bring a little back to give to the child Shankara as Ambal’s Prasadam. Child Shankara also thinking ‘the Divine Mother herself has given this for us,’ accepted it and drank it.
One day, the father could not go, and the mother was not home. The father gave the milk to the child and said, “You go and offer this to the Mother.” The child took it, placed it before AmbAl, and said, “Drink, Mother!” When she didn’t drink, he cried, “Mother, won’t You drink if I give it?” Immediately, AmbAl drank all the milk. Then he cried, “Why didn’t You leave any for me? Father always brings back milk for me, and You drank it all!” Then the Goddess gave him her own milk—the Milk of Knowledge (jnAna-paal). By drinking that, he became a great poet among poets. Periyava mentions this while explaining the 75th Shloka of Saundarya Lahari: “The milk from your breast is of the form of Saraswati; drinking it, a Dravidian child became a supreme poet, did he not?”. Thus AchArya’s father was a devotee of AmbAl and AchArya himself gave sadgati to his mother.
In Shankara Vijayam, it is said that after visiting many Kshetras like Badrinath and Kedarnath, Acharya went to Kailasa through yogic power and there, he saw Parvati and Parameswara. They were very happy that their “child” had come. Parameswara gave him five crystal (Spathika) Lingas named: Yoga Linga, Bhoga Linga, Vara Linga, Mukti Linga, and Moksha Linga. History says he established these in the five Mutts and performed worship.
At that time, AmbAl gave him a book of a hundred Shlokas written by Parameswara himself and said, “Propagate this.” As he was coming out, Nandikeswara thought, “This hymn is the property of Kailasa; he is taking it away,” and snatched it from Acharya’s hand. Only 41 Shlokas remained in Acharya’s hand; the other 59 remained with Nandikeswara. When Acharya felt sad, Ambal said, “You complete these 59 Shlokas yourself.” Those 59 Shlokas complete the Saundarya Lahari. The first 41 are called Ananda Lahari. Periyava says that scholars accept this story. Periyava always speaks so carefully and beautifully.
The worship of Chandramouleeswara (the sphatika Lingam) continues in all the Maths today. By chanting the Sri Rudram slowly and performing Abhishekam to the sphatika-Lingam, one attains everything.
आपाताल-नभःस्थलान्त-भुवन-ब्रह्माण्ड-माविस्फुरत्-
ज्योतिः स्फाटिक-लिङ्ग-मौलि-विलसत्पूर्णेन्दु-वान्तामृतैः ।
अस्तोकाप्लुत-मेक-मीश-मनिशं रुद्रानु-वाकाञ्जपन्
ध्याये-दीप्सित-सिद्धये ध्रुवपदं विप्रो‌sभिषिञ्चे-च्चिवम् ॥
ApAtAla-nabhaHsthalAnta-bhuvana-brahmANDa-mAvisphurat-
jyotiH sphATika-li~Nga-mauli-vilasatpUrNendu-vAntAmR^itaiH |
astokApluta-meka-mIsha-manishaM rudrAnu-vAkA~njapan
dhyAye-dIpsita-siddhaye dhruvapadam vipro.abhiShi~Nche-cchivam ||
Periyava says that for those who worship the Spathika Linga by chanting Sri Rudram accurately with proper word-by-word pronunciation, everything will be granted.
Veezhinathan mAmA had told that by worshipping the Shiva Lingam, one attains Jivanmukti. Maha Periyava performed this Chandramouleeswara Puja for so many years! Beside him was Tripurasundari Ambal in the form of a Meru. This Ambāl herself is the one described as ‘Chāru-chandra-kalā-dharā’ — the one who adorns her head with the beautiful crescent moon. Periyava had done pUjai to both ChandramaulEshwarar and TripurasundarI ambAl for 50 years while he was the pontiff of the mutt. Even after handing over the Puja to Pudu Periyava, he continued it mentally (Manasika) or by drawing patterns in the sand during his Dig-Vijaya.
Adi Shankara, after traveling to many countries and performing many acts for the welfare of the world, finally, came to Kanchipuram. In the Mukti Kshetra of Kanchipuram, on the banks of the river KampA, he worshipped Kamakshi, sang hymns, and attained Brahmananda. Two Shankara Vijayas explicitly state that after the Darshan of Goddess Kamakshi, he merged with the AmbAl and attained Videha Mukti.
Maha Periyava says, “Each book says the Acharya attained Siddhi in a different place. Why debate this? Just as it is said Sadasiva Brahmendra attained Mukti in five places, we can consider that Acharya attained Mukti in many places. It is our belief that the Acharya attained Mukti in Kanchipuram.”
What is the benefit of listening to this Shankara Charitam? Periyava asks and answers: “If one thinks of the Acharya for even a minute as the pure, non-dual, supreme peace, jnAnam shines in the mind. This is the fruit of listening to Shankara’s story.”
What should we do? Periyava says: “Meditate: ‘I am not this being filled with greed, dirt, and anger. I am the form of the Atman immersed in pure Brahmananda.’ For one minute, meditate on the form of Brahman: ‘Aham Brahmasmi’. Acharya has left many Stotras for us. Reading their words is like seeing them directly. So, read the Acharya’s works.”
He asks us to chant: “Jaya Jaya Shankara Hara Hara Shankara” for five minutes as a prayer.
For Shankara Jayanthi, I plan to perform a Shodasha UpachAra PUja, recite the Acharya’s Ashtothram with flowers, chant Totakashtakam, and perform the five-minute Japa of “Jaya Jaya Shankara Hara Hara Shankara.” Periyava says this is the Puja to be done for the Acharya. I also wish to do pArAyaNam of AchArya’s stotram’s as much as possible.
There is a discourse by Mahā Periyavā on the greatness of this Śaṅkara Jayanti — on the glory of the Acharya and how this day should be observed. I feel like reading it as it is for about ten minutes tomorrow. That commentary is so beautiful for reflecting on the significance of this sacred day. I felt deeply moved while reading it. So I’m thinking of reading it out.
Maha Periyava explains that the phrase “Jaya Jaya Shankara Hara Hara Shankara” is found in Appar Peruman’s Thevaram as “Sha~NkarA jaya pOTri pOTri”. That verse says that if the mind is to attain stability, one must practice bhakti to Parameswara. I shall conclude today by reading that:
Tamil:
நிலைபெறுமாறு எண்ணுதியேல் நெஞ்சே நீ வா
நித்தலும் என் பிரானுடைய கோயில்புக்கு
புலர்வதன்முன் அலகிட்டு மெழுகுமிட்டு
பூமாலை புனைந்தேற்றி புனைந்து பாடி
தலையார கும்பிட்டு கூத்துமாடி
சங்கரா சய போற்றி போற்றி என்றும்
அனல் புனல் சேர் செஞ்சடை என் ஆதி என்றும்
ஆரூரா என்றென்றும் அலரா நில்லே
(Translation: O Mind! If you wish to be stable, come! Enter the temple of my Lord daily. Before dawn, sweep and scrub, weave flower garlands, sing His praises, bow your head, dance, and cry out ‘O Shankara, victory to Thee! Hail, Hail!’ Cry out to the One with fire and water in His red matted locks, the Lord of Aroor!)
The very word Shankara bestows Sham—eternal auspiciousness. By remembering the form of Shankara and listening to his life story, supreme auspiciousness, peace, and well-being will arise in our hearts.
Jaya Jaya Shankara Hara Hara Shankara!
Jaya Jaya Shankara Hara Hara Shankara!
Jaya Jaya Shankara Hara Hara Shankara!
NamaH PArvatI pataye…. Hara Hara MahA Deva!
NamaH PArvatI pataye…. Hara Hara MahA Deva!
Janaki Kantha Smaranam… Jaya Jaya Rama Rama.